Η Αφή της Ολυμπιακής Φλόγας και το Άγιο Φως!..

Κωδικός Πόρου: 00285-117550-2588
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 14/05/12 16:53
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Χριστιανισμός και Θρησκείες, 00285-117550-2588




Περιγραφή:

Η Αφή της Ολυμπιακής Φλόγας και το Άγιο Φως!..

Με αφορμή την τελετή της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, που έγινε την Πέμπτη, 10 Μαΐου στην Αρχαία Ολυμπία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ας δούμε πώς οι Ολυμπιακοί Αγώνες έδωσαν πνευματική τροφή στους Πατέρες της Εκκλησίας και δια ποίου τρόπου η Ολυμπιακή Φλόγα έγινε (έν τινι μέτρω) ο πρόδρομος της Ελεύσεως του Αγίου Φωτός εις τον Πανάγιον Τάφον!..


Το δοκίμιό μας με τίτλο: «Οι σχέσεις Ολυμπιακής Φλόγας και Αγίου Φωτός»

ΧΩΡΙΣ αμφιβολία, ο λεγόμενος «προπαγανδιστικός μηχανισμός» των πολεμίων της Εκκλησίας μας πολλές φορές είχε τα δικά του –και μάλιστα θεαματικά- αποτελέσματα, που πολλοί Έλληνες τα εξέλαβαν ως «πυρήνες μίσους» μεταξύ Ελλήνων και Χριστιανών. Και όταν λέμε μεταξύ Ελλήνων και Χριστιανών, εννοούμε μεταξύ των σημερινών Ελλήνων, που πιστεύουν στον Χριστό και εις αυτούς που δηλώνουν υπέρμαχοι άλλων φιλοσοφικών θεωριών, με αποτέλεσμα κάποιοι, που μισούν θανάσιμα τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, να επιχειρούν τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ θρησκευτικών ή φιλοσοφικών ομάδων. Έναν εμφύλιο, που πρώτος θέλησε να γίνει, δια δηλώσεών του, ο πολύς Χένρυ Κίσσιγκερ, που είπε ότι, για να χτυπήσεις τον Ελληνισμό, θα πρέπει να βρεις τα τρωτά του σημεία. Κι αυτά τα σημεία είναι γνωστά: Γλώσσα, Θρησκεία, Ιστορία, Πολιτισμός.
Τίθεται, όμως, το ερώτημα:
-- Σ’ αυτήν την λεγομένη «αντιπαράθεση» μεταξύ Ελληνολατρών και Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών κατά πόσον φέρει ευθύνη η Εκκλησία; Και κατά πόσον αληθεύει το γεγονός ότι το μίσος αυτό το «έσπειραν» οι Ιεράρχες μας;
Στο ερώτημα αυτό υπάρχει μία και μοναδική απάντηση:
--Ουδέν αναληθέστερον! Και τούτο γιατί, όπως θ’ αποδειχθεί, ουδέποτε έφταιξε η Εκκλησία!..
Και ιδού γιατί:
Όσοι ασχολούνται με ιστορικές έρευνες και κείμενα, πολύ εύκολα διαπιστώνουν ότι τους Ολυμπιακοί Αγώνες δεν τους σταμάτησε η Εκκλησία, αλλά ο τότε Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Μέγας Θεοδόσιος, ο οποίος, με διάταγμά του (394 μ.Χ.), έδωσε εντολή να σταματήσουν εφ’ εξής οι Ολυμπιακοί Αγώνες οι οποίοι, δια των γυμνικών αγώνων, όπως τουλάχιστον κατανοούν την φιλοσοφία του διατάγματος οι ειδικοί, θα έπρεπε να υποβίβαζαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ηθική, η οποία, όπως γνωρίζουν οι πάντες, δεν συνάδει με την χριστιανική αντίληψη και φιλοσοφία, αφού οι Αγώνες, για ορισμένους, αποτελούσαν ένα «ειδωλολατρικό κατάλοιπο».

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ!..

Επειδή, όμως, αδίκως κατηγορήθηκε η Εκκλησία για το διάταγμα του Μεγάλου Θεοδοσίου, περί καταργήσεως των Ολυμπιακών Αγώνων, θα θέλαμε να επισημάνουμε ένα αναντίρρητο γεγονός:
Κλήρος και λαός ουδέποτε σταμάτησαν τους Αθλητικούς Αγώνες (έστω και αν αυτοί δεν διεξάγονταν επισήμως εις την αρχαία Ολυμπία), δεδομένου ότι εις όλα σχεδόν τα ορθόδοξα χριστιανικά μοναστήρια και ξωκλήσια, κάθε φορά που ετελείτο η Θεία Λειτουργία, ακολουθούσε ένα πανηγύρι το οποίο κατέληγε σε αθλητικούς αγώνες!


Το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου στην τοποθεσία Χώτσα των συνόρων Βεσινίου και Νασίων Καλαβρύτων. Μετά τη θεία λειτουργία προς τιμήν του αγίου, ακολουθούσαν αθλητικοί αγώνες, εις ανάμνηση μιας παράδοσης χιλιάδων ετών λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων!.

Το γεγονός τούτο επικρατεί ακόμη και σήμερα ως έθιμο σε πολλά ξωκλήσια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εορτή του Αγίου Γεωργίου, , που συνήθως εορτάζεται σε ξωκλήσια, όπως στο χωριό Βεσίνι Καλαβρύτων (θέση Χώτσα) όπου οι πιστοί, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, διαγωνίζονται σε αγώνες δρόμου κλπ., παρουσία των ιερωμένων, που δια του τρόπου αυτού, ευλογούν τους αθλητικούς αγώνες, ενώ το βραβείο του νικητού είθισται να είναι μία «κουλούρα» (ειδικό ζαχαρένιο ψωμί διακοσμημένο με θρησκευτικά σύμβολα και στολισμένο με ανοιξιάτικα λουλούδια) ή ό,τι δήποτε άλλο θυμίζει εορτή της Ανοίξεως!
Ιδού, λοιπόν, γιατί ο Κλήρος και ο Ελληνικός λαός ουδέποτε ενέδωσαν στα όποια «βασιλικά» ή «αυτοκρατορικά διατάγματα», όπως αυτό του Θεοδοσίου του Μεγάλου, μιας και η ψυχή τους ήταν κυριολεκτικά δοσμένη στις πατροπαράδοτες και διαχρονικές ελληνοχριστιανικές αξίες, που πάντοτε συνυπήρχαν μαζί με το δίκαιο, τη λογική και τον χριστιανικό ανθρωπισμό ή την ανθρώπινη αλληλεγγύη.
Περιττό να πούμε, ότι οι γυμνικοί αγώνες ουδέποτε αναβίωσαν και τούτο διότι οι σημερινές κοινωνίες δεν ενδίδουν στα όποια κρυπτο-ομοφυλοφιλικά κινήματα ή σε ιδέες που υποκρύπτουν παρόμοιες κινήσεις. Πολλώ δε μάλλον όταν η Εκκλησία, για λόγους ηθικής τάξεως, δια της απαγορεύσεως παρομοίων γυμνικών αγώνων, ήθελε πρωτίστως να προασπίσει και, ασφαλώς, να τιμήσει την αξιοπρέπεια και ηθική του Έλληνα πολίτη και Ορθόδοξου Χριστιανού, ο οποίος, πάνω απ’ όλα, βάζει την υπεροχήν του πνεύματος και της ψυχής επί της ύλης!

Συνεχίζεται…