Λάλα το, ρε Θανάση!..

Κωδικός Πόρου: 00285-113025-961
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 16/08/11 20:42
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελληνικό Τραγούδι, 00285-113025-961




Περιγραφή:

Λάλα το, ρε Θανάση!..

Λένε πως το τραγούδι ξεσηκώνει τον άνθρωπο και του αλλάζει το ριζικό του όταν ο άνθρωπος πιστέψει στη δύναμή του!.. Μοιάζει σαν τον Ζήθο, ένα από τα δίδυμα παιδιά της Αντιόπης και του Δία ή του Εποπέα, που μεγάλωσαν στον Κιθαιρώνα αναθρεμμένα από κάποιο βοσκό και που βοήθησε να ανεγερθούν τα τείχη των Θηβών: Με τη μεγάλη του δύναμη μετέφερε στους ώμους του βράχους από τα γειτονικά βουνά, οι οποίοι, με τις θείες μελωδίες της λύρας τού αδελφού του Αμφίονα, ανέβαιναν μόνοι τους και οικοδομούσαν τα τείχη της πόλης!...

Ήταν ωραίο εκείνο το δειλινό!.. Γερμένοι όλοι από το θέρο καθώς ο ήλιος αποχαιρετούσε γέρνοντας κι αυτός το σώμα του πάνω στη πλαγιά του βουνού, οι θεριστάδες ακουμπούσαν τα κουρασμένα σώματά τους πάνω στα δεμάτια με τα χερόβολα! Έδειχναν ν’ απολαμβάνουν τον ήσκιο των βαλανιδιών και των πλατάνων που χάιδευαν με το ελαφρό φύσημα της αύρας και το τρεμούλιασμα των φύλλων τους τα ιδρωμένα μέτωπα των χωρικών!

Κάπου εκεί ακούγεται ξαφνικά μια γνήσια δημοτική φωνή, που την έφερνε στ’ αυτιά μας ο δροσερός βουνίσιος αγέρας!... Δεν με ξεγελούσαν τ’ αυτιά μου: ήταν η φωνή του Θανάση Βαρσαμά, που τραγουδούσε μες το λιόγερμα και το ξαπόσταμα των ανθρώπων, «τα πάθια» και τους καημούς ενός λαού. Του δικού μας λαού, που κάποιοι θέλησαν να του περάσουν τον χαλκά στο λαιμό!.. "Φύγε να ησυχάσω" , έλεγε...

«Λάϊ-λάϊ-λάϊ…
Φύγε, φύγε και μη γυρνάς
φτάνει, φτάνει να με πονάς,
όχι, όχι δεν θέλω πια,
άλλο πόνο μες την καρδιά!
Φύγε να ησυχάσω,
φύγε προτού γεράσω,
η ζήλεια με σκοτώνει
και το κορμί μου λιώνει! (δις)»

Τραγούδα το, βρε Θανάση!... Τραγούδα, βρε αηδόνι του βουνού και του κάμπου!.. Κάνε τις ρεματιές να κλάψουν από συγκίνηση!.. Λάλα το και συ σαν το αηδόνι της ρεματιάς!.. Κάνε τα δέντρα να λυγίσουν μπροστά στο μέταλλο της φωνής σου και να ακουμπήσουν στη γη προσφέροντας στις φτωχικές σταχομαζώχτρες και στους περαστικούς τα μελωμένα φρούτα τους!...
Τραγούδα, βρε Θανάση!.. Όταν βογκάνε τα βουνά απ’ τους καημούς του λαού μας και δακρύζουν περισσότερο από τα σύννεφα,, συ και ορισμένοι άλλοι, με το τραγούδι σας, μπολιάζετε την λιγοστή ελπίδα, που του έχει απομείνει μπας κι αναθαρρέψει από τα βάσανά του. Είναι η στιγμή που το δάκρυ της καρδιάς μεταλλάσσεται σε δάκρυ συγκίνησης και ανείπωτης ευχαριστίας προς το Θεό!...

«Λάϊ-λάϊ-λάϊ…
Άλλα μάτια τώρα κοιτάς
άλλα χείλη τώρα φιλάς,
όχι, όχι δεν θέλω πια,
άλλο πόνο μες την καρδιά!
Φύγε να ησυχάσω,
φύγε προτού γεράσω,
η ζήλεια με σκοτώνει
και το κορμί μου λιώνει! (δις)»

Τραγούδα, Θανάση!... Εντάξει!.. Εμείς, που ανήκουμε στη φτωχολογιά και ανασαίνουμε στους φτωχομαχαλάδες, μπορεί να φτωχοδέρνουμε στη φτωχομάνα Ελλάδα, αλλά έχουμε το κεφάλι μας ψηλά. Φτωχόπαιδα γεννηθήκαμε, φτωχόπαιδα θα πεθάνουμε, αλλά τον Θανάση Βαρσαμά θ’ ακούμε όσο ζούμε και τ’ αυτιά μας θα καλωσορίζουν τις φωνές όπως η δική σου, του Κώστα Σκαφίδα, του Γιάννη Κωνσταντίνου, της Χαράς Βέρρα, της Αννούλας Τσαχάλου, της Ζέτας Οικονόμου, του συμπατριώτη μου, Βασίλη Τερλέγκα, που βλέπαμε τα «χιλιολογίτικα» απίδια να γίνονται «γούρμια» έτοιμα να τα κόψουμε για να φάμε, και όλους όσους πόνεσαν και μάτωσαν γι’ αυτόν τον τόπο !

Σήμερα, που σε ξανακούω (Youtube, το λένε οι εξελιγμένοι) , νοστάλγησα τα βουνά και τα λαγκάδια, τα θερισμένα χωράφια με την δροσερή αύρα και το θορυβώδες πέταγμα της κουρούνας στα δέντρα! Κι αυτός ο λόγος που σήμερα δεν θέλω με τίποτα ν’ ακούω στίχους τραγουδιών από τους κάθε λογής Σεφέρηδες, Ελύτηδες, Χατζηδάκιδες, Καλομοίρηδες ή Μητρόπουλους, που έχει γιομίσει η δισκοθήκη μου!.. Σήμερα δεν με συγκινούν οι άριες, οι όπερες οι καντάτες ή τα ορατόρια!...

Σήμερα, καθώς ο δροσερός αγέρας του δειλινού «μουρμουρίζει» το δικό του τραγούδι στο ρυτιδωμένο πρόσωπό μου, με ξαναφέρνεις στα παλιά! Το έκανες σκόπιμα, ωρέ Θανάση Βαρσαμά, για να με συγκινεί ο ήχος από το κελάηδημα του αηδονιού, που ακούγεται η φωνή του μέσα στις ρεματιές και τις αχλάδες, τα πουρνάρια ή τις φτέρες, αλλά και η δική σου μελωδική φωνή, που «αχοβολάει» σαν ουράνια μελωδία μέσα στις λαγκαδιές και τα πανύψηλα κορφοβούνια της υπαίθρου μας!... 

«Πίστεψα σε μιαν αγάπη, πίστεψα πολύ,
σα Θεό την είχα κάνει μέσα στη ζωή!
Κι όμως τι ψευτιά, τι ψευτιά,
που είχε μέσα στην καρδιά!
Μ’ έκοψε στα δυο, μες τα δυο,
και πονώ και πονώ!..»!..
Πίστεψα σε μιαν αγάπη, πίστεψα πολύ,
σα Θεό την είχα κάνει μέσα στη ζωή»!..

Λάλα το, ρε Θανάση!.. Λάλα το όσο μπορείς γιατί κάτι άνθρωποι σαν και σένα τραγουδούν τα πάθια και τους καημούς του κόσμου!...

«Πίστεψα σε μιαν αγάπη, πίστεψα πολύ,
σα Θεό την είχα κάνει μέσα στη ζωή»!..

Τραγούδα το, ρε Θανάση!.. Τραγούδα το, ωρέ Έλληνα!.. Όσο οι νέοι Ρωμηοί θα πηγαίνουν στα Παρίσια και στα Λονδίνα τους για ν' ακούσουν τους Σοπέν και τους Μπετόβεν τους, με τις πανάκριβες φραγκοφορεσιές και τα σινιέ πουκάμισα, εμείς δεν πτοούμαστε!.. Θα συνεχίζουμε να αγναντεύουμε δακρύζοντας τις βελανιδιές και τα πλατάνια της πατρίδας μας!... Μόνο εκεί θα μάς δροσίζει ο αγέρας του βουνού και -αν θέλεις- και η δική σου φωνή!... Αυτή που ανασταίνει την ψυχή μας!

Λάλα το, ρε Θανάση!...

----------

Όσοι είναι ….μερακλήδες σαν τον γράφοντα, ακούστε τον Θανάση Βαλσαμά εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=APNN8Tpj9xc