«Σημεία των καιρών» ή μήπως επαλήθευση της Ελληνικής Μυθολογίας;

Κωδικός Πόρου: 00285-112824-2458
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 17/04/12 17:43
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελληνική Μυθολογία, 00285-112824-2458




Περιγραφή:

«Σημεία των καιρών» ή μήπως επαλήθευση της Ελληνικής Μυθολογίας;

Όταν κάποτε διαβάζαμε την Ελληνική Μυθολογία που μιλούσε, για παράδειγμα, για Εκατόγχειρες (αυτούς που είχαν εκατό χέρια), όλα αυτά τα θεωρούσαμε μύθους. Τι έχουμε να πούμε σήμερα όταν βλέπουμε να γεννώνται παιδιά με έξι πόδια; Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί!..

ΕΙΝΑΙ αλήθεια, ότι τα παλιά τα χρόνια (αλλά και σήμερα), όταν διαβάζαμε την Ελληνική Μυθολογία που μιλούσε, για παράδειγμα, για Εκατόγχειρες (αυτούς που είχαν εκατό χέρια) όλα αυτά τα θεωρούσαμε μύθους.

Ως γνωστό, οι Εκατόγχειρες είναι Γίγαντες με εκατό χέρια και πενήντα κεφάλια. Είναι τρεις στον αριθμό, ο Κόττος, ο Βριάρεος (ή Αιγαίωνας) και ο Γύγης ή Γύης. Γιοι του Ουρανού και της Γαίας, ανήκουν στην ίδια γενιά με τους Κύκλωπες, κτλ. Όπως και οι Κύκλωπες, είναι οι βοηθοί των Ολυμπίων και του Δία στη μάχη εναντίον των Τιτάνων. Οι ευημεριστικές ερμηνείες παρουσιάζουν τους Εκατόγχειρες όχι ως Γίγαντες, αλλά ως ανθρώπους που κατοικούσαν στην πόλη Εκατογχειρία στη Μακεδονία. Αυτοί είχαν βοηθήσει, λέει, τους κατοίκους της πόλης της Ολυμπίας (τους «Ολυμπίους») να πολεμήσουν εναντίον των Τιτάνων και να τους διώξουν από την περιοχή.(Απολλόδ., Βιβλ. 1, 1, 1 κ.ε. Ησ., θεογ. 147 κ.ε. Παλαίφ. 20).

«Οι απόγονοι της Γης, οι Τιτάνες, οι Γίγαντες, οι Κύκλωπες, οι Εκατόγχειρες, σε αφετηριακές φάσεις του μύθου πρέπει να ήταν μορφές όχι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους• έχουμε να κάνουμε με μυθοπλασίες που δίνουν πρόσωπο σε άμεσα γνωστά φυσικά σώματα και φαινόμενα, όπως οι στεριές και οι θάλασσες, τα βουνά και τα ποτάμια, ο ήλιος και το φεγγάρι, η μέρα και η νύχτα. Η πολυμορφία και η πολυωνυμία εξηγούνται από παράλληλες και διαδοχικές, στο χώρο και στο χρόνο, μυθοπλασίες μιας βασικής ιδέας. 'Ετσι δεν χρειαζόμαστε ιδιαίτερη προσπάθεια για να αναγνωρίσουμε τον Κύριο των Υδάτων πάνω στα χαρακτηριστικά και στα ονόματα του Ωκεανού, του Πόντου, του Νηρέα και του Ποσειδώνα. Ανάλογα μπορούμε να σκεφτούμε και για τον Ουρανό, τον Κρόνο, τον Δία, τον Αστραίο• ή για τον Υπερίωνα, τον 'Ηλιο, τον Απόλλωνα• ή για τη Νύχτα, την Αστερία, τη Λητώ• ή για τη Φοίβη, τη Σελήνη, την Εκάτη, την Άρτεμη…».

Κι ενώ αυτά γράφει η «Ελληνική Μυθολογία» της «Εκδοτικής Αθηνών», μη λησμονούμε ότι ο γνωστός Παιδοχειρουργός κ. Χρίστος Οικονομόπουλος έχει απομυθοποιήσει την Ελληνική Μυθολογία επί των ιατρικών παρατηρήσεών του με βάση κάποιες ιδιορρυθμίες της φύσεως σε ορισμένα άτομα, τα οποία στην αρχαιότητα «θεοποιούνται» διότι ήσαν … σημεία» (*) του θεού! (Περί αυτών μπορεί κανείς να διαβάσει πολλά στην κατηγορία «Ελληνική Λαογραφία» της ιστοελίδας μας).

Διαβάστε, λοιπόν, τι γράφει σήμερα η γνωστή ιστοσελίδα «newsbomb.gr» για ένα παιδί που γεννήθηκε με έξι πόδια:


Γεννήθηκε μωρό με έξι πόδια

Μία στο εκατομμύριο είναι η πιθανότητα να γεννηθεί ένα βρέφος με περισσότερα άκρα, εξαιτίας γενετικής ανωμαλίας, όμως συνέβη στο Καράτσι του Πακιστάν.

«Το μωρό με τα έξι πόδια, γεννήθηκε πριν από μία εβδομάδα. «Δεν είναι ένα μωρό. Στην πραγματικότητα είναι δύο, όμως το ένα αναπτύχθηκε ατελώς», είπε ο διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου για την Παιδική Υγεία στο Καράτσι.

«Οι γιατροί εξετάζουν το βρέφος για να βρουν την κατάλληλη αγωγή ώστε να το κρατήσουν ζωντανό και να του εξασφαλίσουν μια κανονική ζωή», αναφέρει η ανακοίνωση του Ινστιτούτου.

Ο πατέρας του μωρού δήλωσε ευγνώμων προς την κυβέρνηση του Πακιστάν και τους γιατρούς, για τη φροντίδα του παιδιού του. «Είμαστε φτωχή οικογένεια», προσέθεσε».

-----------------
(*)σημείο
το / σημεῑον, ΝΜΑ, και ιων. τ. σημήϊον και δωρ. τ. σαμήϊον και σαμεῑον και σαμῇον και σαμᾱον και σάμαον, Α· 1. καθετί που αποτελεί διακριτικό γνώρισμα πράγματος ή γεγονότος, σημάδι (α. «είχε [ή έφερε] καθαρά τα σημεία τού βιασμού»· β. «σημεῑα τών δεδικασμένων», Πλάτ.)· 2. φαινόμενο ή γεγονός από το οποίο συμπεραίνεται ή προμαντεύεται κάτι (α. «σημεία τού μέλλοντος»· β. «σημεῑα δ' ἥξειν τῶνδε μοι παρηγγύα», Σοφ.)· 3. σύμπτωμα νόσου· 4. εξωτερική εκδήλωση, έκφραση, ένδειξη κατάστασης ή πράγματος («δεν έδινε κανένα σημείο ζωής»· β. «τέχνης σημεῑα τῆς ἐμῆς», Σοφ.)· 5. μαθηματικό σύμβολο· 6. (φρ.) α) «σημεία τών καιρών»· χαρακτηριστικά φαινόμενα και εκδηλώσεις μιας ορισμένης εποχής· β) «σημεία και τέρατα»· εντελώς παράλογα ή απίστευτα πράγματα· || (νεοελλ.) ορισμένος τόπος, καθορισμένη θέση (α. «σημείο αναχώρησης»· β. «σημείο συνάντησης»)· 2. βαθμός, όριο σε κατάσταση, ιδιότητα, ενέργεια ή γεγονός (α. «οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε αποφασιστικό σημείο»· β. «το κρίσιμο σημείο τής νόσου πέρασε»· γ. «έφθασε στο έσχατο σημείο διαφθοράς»)· 3. ορισμένο μέρος, ορισμένο τμήμα ενός συνόλου («σε αυτό το σημείο τής αγόρευσής του σταμάτησε»)· 4. νεύμα, νόημα («τού έκανε σημείο να πλησιάσει»)· 5. (γραμμ.) καθένα από τα διάφορα σύμβολα που τίθενται πάνω στις λέξεις, πριν από αυτές ή μετά από αυτές (α. «σημείο στίξης»· β. «σημείο παραπομπής»· γ. «σημείο τονισμού»)· 6. (μουσ.) φθογγόσημο, καθένα από τα σύμβολα τών μουσικών φθόγγων, νότα· 7. (μαθ.) α) καθένα από τα σύμβολα με τα οποία δηλώνονται οι τέσσερεις πράξεις τής αριθμητικής, δηλαδή +, -, χ,:, καθώς και καθένα από τα αλγεβρικά σύμβολα που δηλώνουν τους θετικούς ή αρνητικούς αριθμούς, δηλαδή +, -· β) στοιχείο γεωμετρικού χώρου το οποίο δεν έχει σχήμα και έκταση, δεν έχει καμία διάσταση, όπως είναι η τομή δύο γραμμών ή τα άκρα μιας γραμμής· γ) στοιχείο ενός γραμμικού ή τοπολογικού χώρου· 8) (ναυτ.-στρ.) καθεμιά από τις ποικιλόσχημες και ποικιλόχρωμες σημαίες με τις οποίες διαβιβάζονται μηνύματα στη διάρκεια τής ημέρας, σήμα, σινιάλο· 9. (ναυτ.) σήμα, κατασκευή ή φυσική θέση που αναγνωρίζεται εύκολα από τον κυβερνήτη ή από τα αρμόδια μέλη τού πληρώματος ενός πλοίου· 10. (φυτοπαθ.) το ορατό μέρος τού αναπαραγωγικού ή βλαστικού τμήματος τού θαλλού ενός μύκητα ή ενός άλλου παθογόνου οργανισμού το οποίο παράγεται πάνω ή μέσα στους ιστούς τού προσβεβλημένου φυτού· 11. (ιατρ.) αντικειμενικό σύμπτωμα νόσου, το οποίο παρατηρείται και ερμηνεύεται από τον γιατρό, σε αντιδιαστολή προς το υποκειμενικό σύμπτωμα, που γίνεται αισθητό από τον ασθενή· 12. (φρ.) α) «σημείο τού ορίζοντα»· i) (αστρον.-γεωγρ.) καθένα από τα τέσσερα σημεία, βορράς, νότος, ανατολή, δύση, τα οποία προκύπτουν από τις τομές τού μεσημβρινού και τού παραλλήλου ενός τόπου με τον ορίζοντα· ii) η ακριβής θέση τού βορρά, τού νότου, τής ανατολής ή τής δύσης πάνω στον ορίζοντα· β) «γλωσσικό σημείο»· (γλωσσ.) η κύρια αυτοτελής μονάδα κάθε ανθρώπινης γλώσσας, ο συνδυασμός μιας ορισμένης σημασίας, λεξικής ή γραμματικής, με μια ορισμένη φωνολογική δήλωση ή μορφή, όπως λ.χ. το γλωσσικό σημείο δένδρο αποτελείται από τον συνδυασμό «δένδρο» (σημασία) και / d. e. n. d. r. o. / (φωνολογική δήλωση)· γ) «σημεία στίξης»· (γραμμ.) γραπτά σημεία που συγκροτούν ιδιαίτερο σύστημα, γνωστό ως στίξη, και τα οποία χρησιμοποιούνται στον γραπτό λόγο για να αποδώσουν την κύμανση τής φωνής και γενικότερα τα εκφραστικά γνωρίσματα που έχει η προφορική γλώσσα, όπως είναι η τελεία, το κόμμα κ.ά.· δ) «κρίσιμο σημείο»· σημείο πέρα από το οποίο μια κατάσταση, μια ιδιότητα, μια ποιότητα κ.λπ. παύει να υπάρχει και στη θέση της εμφανίζεται μια άλλη, νέα, αλλ. οριακό σημείο· ε) «σημείο τού σταυρού»· (εκκλ.) ο σταυρός, το σταυροκόπημα, αλλ. κυριακό σημείο ή κυριαρχικό σημείο· στ) «κυριακό σημείο»· (εκκλ.) το σημείο τού σταυρού· ζ) «ουδέτερο σημείο»· (αστρον.) κάθε σημείο στο διάστημα στο οποίο συμβαίνει να εξισώνονται τα μέτρα τών διανυσμάτων, αλλά δεν συμπίπτουν απαραίτητα οι διευθύνσεις και οι φορές τους που περιγράφουν τις ελκτικές δυνάμεις οι οποίες ασκούνται από τη Γη, τη Σελήνη και άλλα ουράνια σώματα· η) «ισέκκεντρο σημείο»· (αστρον.) (στο πτολεμαϊκό σύστημα) το σημείο τού άξονα τών αψίδων το οποίο είναι συμμετρικό τού κέντρου τής Γης ως προς το κέντρο τού έκκεντρου κύκλου· θ) «ισημερινό σημείο»· (αστρον.) καθένα από τα δύο σημεία πάνω στην ουράνια σφαίρα κατά τα οποία ο ουράνιος ισημερινός τέμνει την εκλειπτική· ι) «ισοηλεκτρικό σημείο»· (χημ.) η τιμή τού πεχά, τής ενεργού οξύτητας, για την οποία σε έναν αμφολύτη, δηλαδή σε ένα χημικό είδος που μπορεί να φέρει μεταβλητό αριθμό φορτίων, πραγματοποιείται εξίσωση τού θετικού και τού αρνητικού φορτίου· ια) «σημείο Κιουρί»· (φυσ.) θερμοκρασία κατά την οποία ορισμένα μαγνητικά υλικά υφίστανται απότομη μεταβολή τών μαγνητικών ιδιοτήτων τους, αλλ. σημείο Νεέλ· ιβ) «σημείο βρασμού»· (φυσ.) θερμοκρασία κατά την οποία αρχίζει ο βρασμός ενός υγρού υπό ορισμένη πίεση, αλλ. σημείο ζέσης· ιγ) «σημείο ζέσης»· (φυσ.) το σημείο βρασμού· ιδ) «σημείο πήξης»· (φυσ.-χημ.) η θερμοκρασία κατά την οποία συντελείται η στερεοποίηση ενός υγρού, η μετατροπή ενός υγρού σώματος σε στερεό σώμα· ιστ) «σημείο τήξης»· (φυσ.-χημ.) η θερμοκρασία κατά την οποία ένα στερεό σώμα υγροποιείται· ιζ) «ευτηκτικό σημείο»· (φυσ.-χημ.) η θερμοκρασία κατά την οποία πραγματοποιείται η στερεοποίηση ενός ευτηκτικού σώματος, δηλαδή ενός μίγματος αποτελούμενου από ένα σύνολο επιμέρους συστατικών σε τέτοια αναλογία, ώστε να επιτυγχάνεται το χαμηλότερο δυνατό σημείο τήξης· ιη) «ευτηκτοειδές σημείο»· (φυσ.-χημ.) η χαρακτηριστική θερμοκρασία υπό την οποία μία στερεά φάση αντιστρεπτής διαδικασίας μετατρέπεται σε δύο άλλες διακεκριμένες στερεές φάσεις· ιθ) «σημείο στήριξης»· (φυσ.) (σχετικά με μοχλό) το υπομόχλιο· κ) «τριπλό σημείο»· (φυσ.-χημ.) σημείο το οποίο αντιπροσωπεύει τις συνθήκες κατά τις οποίες ένα σώμα μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα σε στερεά, υγρά και αέρια κατάσταση· κα) «σημείο πάχνης» ή «σημείο παγετού»· (μετεωρ.) θερμοκρασία μικρότερη από 0° C, κατά την οποία η υγρασία τού αέρα αρχίζει να συμπυκνώνεται υπό μορφήν στρώματος πάχνης πάνω σε μια ελεύθερη επιφάνεια· κβ) «σημείο δρόσου»· (μετεωρ.) θερμοκρασία στην οποία ο αέρας με ορισμένη υγρασία γίνεται κορεσμένος σε υδρατμούς· κγ) «σαγματικό σημείο» ή «σημείο σέλας»· (μαθ.) σημείο στο οποίο μηδενίζονται οι δύο πρώτες μερικές παράγωγοι μιας συνάρτησης και το οποίο δεν είναι τοπικό μέγιστο ή τοπικό ελάχιστο· κδ) «σημείο στο άπειρο»· (μαθ.) σημείο στο οποίο είναι αποδεκτό ότι συναντώνται όλες οι παράλληλες ευθείες που έχουν την ίδια κατεύθυνση· κε) «νεκρό σημείο»· i) (οικον.) βλ. νεκρός· ii) (τεχνολ.) βλ. νεκρός· iii) (αυτοκ.) θέση τού μοχλού ταχυτήτων ενός αυτοκινήτου στην οποία το κιβώτιο ταχυτήτων δεν μεταδίδει κίνηση στον κεντρικό άξονα· κστ) «σημείο θερμικής αδρανοποίησης»· (βιολ.) η χαμηλότερη θερμοκρασία στην οποία, αν παραμείνει ένας ιός ή ένα ένζυμο κατά ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, συνήθως 10 λεπτά, χάνει τη μολυσματικότητά του ή τη δραστηριότητά του, αντίστοιχα· κζ) «σημείο θερμικής νέκρωσης»· (βιολ.) η χαμηλότερη θερμοκρασία στην οποία, όταν παραμείνει για ορισμένο χρόνο, συνήθως 10 λεπτά, ένας μικροοργανισμός νεκρώνεται· κη) «σημείο υπηρεσίας»· (στρ.) κάθε διακριτικό που φέρει η στολή τών στρατιωτικών, ναυτικών, αστυνομικών, πυροσβεστών, όταν βρίσκονται σε υπηρεσία· κθ) «στρατηγικό σημείο»· i) (στρ.) τοποθεσία τής οποίας η κατοχή επηρεάζει το αποτέλεσμα μιας μάχης ή μιας στρατιωτικής επιχείρησης γενικότερα· ii) (μτφ.) επίκαιρη θέση, καίριο σημείο, σημείο αποφασιστικής σημασίας· λ) «αρχικό σημείο διέλευσης»· (στρ.) σημείο στο οποίο καταφθάνουν οι στρατιωτικές μονάδες οι οποίες σταθμεύουν σε γειτονικούς χώρους, με σκοπό να ενταχθούν σε φάλαγγα πορείας σε προκαθορισμένη χρονική στιγμή και διάταξη· λα) «σημείο επίθεσης» ή «σημείο προσβολής»· (στρ.) κεντρικό σημείο τής εχθρικής περιοχής προς το οποίο κατευθύνεται ο κύριος όγκος τών δυνάμεων που ενεργούν επίθεση με σκοπό την κατάληψή του· λβ) «σημείο σκόπευσης»· (στρ.) σημείο στο οποίο καταλήγει η σκοπευτική γραμμή και το οποίο πρόκειται να προσβληθεί με τη βολή που θα ακολουθήσει· λγ) «σημείο επισήμανσης»· (στρ.) σημείο τού εδάφους το οποίο επιλέγεται κατά τη βολή τού πυροβολικού και βάσει τού οποίου γίνεται η κατεύθυνση τής βολής τών πυροβόλων προς τον στόχο· λδ) «σημείο διάρρηξης»· (στρ.) σημείο πάνω από το έδαφος στο οποίο θα γίνει η έκρηξη εγκαιροβλεγούς βλήματος με σκοπό την πρόκληση τού καταστρεπτικότερου αποτελέσματος στον εχθρό· λε) «σημείο πτώσης»· (Πάπυρος, Μεγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας)