Ποιος ήταν –άραγε- ο Κάδμος;

Κωδικός Πόρου: 00285-112809-3657
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 20/01/13 0:01
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελληνική Μυθολογία, 00285-112809-3657




Περιγραφή:

Ποιος ήταν –άραγε- ο Κάδμος;

Διαβάστε λεπτομερείς αναφορές για τον Κάδμο και ειδικό πίνακα για την ελληνική καταγωγή του, παρά το γεγονός ότι ο Ευριπίδης στις «Φοίνισσές» του, του καταλογίζει πολλές συμφορές στον τόπο!

ΟΠΩΣ όλοι γνωρίζουν, ο  Κάδμος είναι ήρωας του θηβαϊκού κύκλου, ο μύθος του όμως, όπως και ο μύθος του Ηρα­κλή, απλώθηκε σχεδόν παντού στη Μεσόγειο, τη Μικρά Ασία, την Ιλλυρία και την Αφρική (Λιβύη). Ο Κάδμος είναι γιος του Αγήνορα και της Τηλέφασσας (ή, σύμφωνα με άλλες εκδοχές, της Αργιόπης. Είναι αδελφός του Κίλικα, του Φοίνικα και της Ευρώ­πης (παρόλο που κάποτε ο Φοίνικας θεωρείται πατέρας του καθώς και πατέρας της Ευρώπης). Τέλος μια μεταγενέστερη βοιωτική παράδοση τον θεωρούσε γιο του αυτόχθονα Θηβαίου ήρωα Ώγυγου (!!).

Ύστερα από την αρπαγή της Ευρώπης, ο Αγήνορας στέλνει τους γιους του να τη βρουν και απαγορεύει να παρουσιαστούν μπροστά του προτού τη φέρουν πίσω. Η μητέρα τους πηγαί­νει μαζί τους και εγκαταλείπουν τη χώρα της Τύρου, όπου βασίλευε ο Αγήνορας. Σε λίγο όμως οι νέοι άντρες αντιλαμβάνονται πως η αναζήτηση τους είναι μάταιη και, καθώς οι αδελφοί του εγκαθίστανται σε διάφορες χώρες, ο Κάδμος και η μητέρα του πηγαίνουν στη Θρά­κη, όπου γίνονται ευνοϊκά δεκτοί από τους κα­τοίκους. Μόλις πέθανε η Τηλέφασσα, ο Κάδμος πήγε να συμβουλευτεί το μαντείο των Δελφών, το οποίο του είπε να εγκαταλείψει την καταδίω­ξη της Ευρώπης και να ιδρύσει μια πόλη. Για να διαλέξει όμως την τοποθεσία της, θα έπρεπε να ακολουθήσει μια αγελάδα, ωσότου αυτή πέσει εξαντλημένη από κούραση. Για να πραγματο­ποιήσει το χρησμό, ο Κάδμος πήρε το δρόμο και, καθώς διέσχιζε τη Φωκίδα, είδε στα κοπά­δια του Πελάγοντα, του γιου του Αμφιδάμαντα, μια αγελάδα που έφερε στα δυο πλευρά της το σημάδι της σελήνης (έναν άσπρο δίσκο που θύ­μιζε πανσέληνο). Την ακολούθησε και η αγελά­δα τον οδήγησε στη Βοιωτία' στο τέλος ξάπλω­σε στη θέση της μελλοντικής πόλης των Θηβών. Ο Κάδμος.τότε είδε πως ο χρησμός είχε πραγ­ματοποιηθεί και θέλησε να προσφέρει την αγε­λάδα θυσία στην Αθηνά. Έστειλε λοιπόν γι' αυ­τό μερικούς από τους συντρόφους του να φέρουν νερό από μια γειτονική πηγή, που λεγόταν Πηγή του Άρη. Ένας δράκοντας όμως, ο οποίος σύμ­φωνα με ορισμένους συγγραφείς ήταν απόγονος του ίδιου του Άρη, φύλαγε την πηγή και σκότω­σε τους πιο πολλούς από τους άντρες που ο Κάδ­μος είχε στείλει. Ο Κάδμος έσπευσε σε βοήθεια των συντρόφων του και σκότωσε το δράκοντα. Η Αθηνά του φανερώθηκε τότε και τον συμβού­λευσε να σπείρει τα δόντια του ζώου, πράγμα που ο Κάδμος έκαμε· αμέσως βγήκαν από τη γη άντρες οπλισμένοι, που τους ονόμασαν Σπαρτούς (δηλαδή «άντρες σπαρμένους»). Αυτοί οι άνδρες, που γεννήθηκαν με θαύμα, ήταν απειλη­τικοί. Ο Κάδμος σκέφτηκε τότε να πετάξει πέ­τρες ανάμεσα τους. Οι Σπαρτοί, μη γνωρίζοντας ποιος τους χτυπούσε, αλληλοκατηγορήθηκαν και αλληλοξοντώθηκαν. Πέντε μονάχα από αυ­τούς επέζησαν, οι οποίοι ονομάζονταν Εχίων (ο οποίος παντρεύτηκε ύστερα την Αγαύη, μια από τις θυγατέρες του Κάδμου), Ουδαίος, Χθόνιος, Υπερήνωρ, Πέλωρος. Ο Κάδμος όμως έπρεπε να εξιλεωθεί για το φόνο του δράκοντα, γι' αυτό και υπηρέτησε τον Άρη σαν δούλος οκτώ χρό­νια. Όταν όμως τελείωσε η τιμωρία του, ο Κάδ­μος έγινε βασιλιάς της χώρας των Θηβών, χάρη στην προστασία της Αθηνάς. Και ο Δίας του έδωσε γυναίκα μια κόρη του Άρη και της Αφρο­δίτης, τη θεά Αρμονία.

Ο γάμος του Κάδμου και της Αρμονίας γιορ­τάστηκε με μεγάλες γιορτές, στις οποίες πήραν μέρος όλοι οι θεοί και τραγούδησαν οι Μούσες. Κατέβηκαν από τον ουρανό και ήρθαν στην Καδμεία, η οποία ήταν η ακρόπολη των Θηβών, φέρνοντας δώρα. Tα πιο σπουδαία δώρα ήταν για την Αρμονία· ένας θαυμάσιος χιτώνας, υφα­σμένος από τις Χάριτες, και ένα χρυσό περιδέ­ραιο, έργο του Ηφαίστου, του θεού σιδηρουρ­γού. Αυτό το περιδέραιο, λένε ορισμένοι, είχε δοθεί από τον ίδιο το θεό στον Κάδμο· σύμφωνα με άλλους, ήταν ένα δώρο της Ευρώπης στον αδελφό της, που η ίδια είχε πάρει από τον Δία. Το περιδέραιο αυτό και ο χιτώνας έπαιξαν μεγά­λο ρόλο αργότερα, την εποχή της εκστρατείας των Επτά εναντίον της Θήβας.

Από την Αρμονία ο Κάδμος απέκτησε πολλά παιδιά- θυγατέρες, την Αυτονόη, την Ινώ (η οποία πήρε το όνομα Λευκοθέα, μετά τη θεοποί­ηση της), την Αγαύη και τη Σεμέλη, και ένα γιο, τον Πολύδωρο.

Προς το τέλος της ζωής τους ο Κάδμος και η Αρμονία εγκατέλειψαν τη Θήβα κάτω από πε­ρίεργες συνθήκες, αφήνοντας το θρόνο στον εγ­γονό τους Πενθέα, το γιο της Αγαύης και του Εχίονα. Πήγαν στην Ιλλυρία, στους Εγχελείς ή Εγχέλιους, στους οποίους είχαν επιτεθεί οι Ιλλυ­ριοί, ενώ ένας χρησμός τους είχε υποσχεθεί τη νίκη, αν είχαν οδηγούς τον Κάδμο και την Αρ­μονία. Πράγματι, με τον όρο αυτόν νίκησαν. Ο Κάδμος τότε βασίλευσε στους Ιλλυριούς και απέκτησε ένα γιο, τον Ιλλυριό. Ύστερα όμως αυτός και η Αρμονία μεταμορφώθηκαν σε ερπε­τά και έφτασαν στα Ηλύσια Πεδία. Στην Ιλλυ­ρία έδειχναν τον τάφο τους!.

Ένας μύθος, που τον αναφέρει ο Νόννος ο Πανοπολίτης και που υπάρχει όμως κίνδυνος να είναι επινόηση ενός μεταγενέστερου ποιητή, αφηγείται πως ο Κάδμος ακολούθησε τα ίχνη του ταύρου που είχε αρπάξει την αδελφή του και πως στρατολογήθηκε από τον Δία στην εκστρα­τεία εναντίον του Γίγαντα Τυφώνα. Γι' αυτόν το λόγο ντύθηκε με στολή βοσκού, που του έδωσε ο θεός Πάνας, ο σύντροφος του. Όταν μάλιστα ο Τυφώνας αφαίρεσε τα νεύρα του Δία, ο Κάδ­μος τον μάγεψε με μια λύρα και κατόρθωσε να πάρει πίσω τα νεύρα του θεού με το πρόσχημα πως θα κατασκεύαζε με αυτά χορδές για τη λύρα του. Ο Κάδμος έδωσε πίσω στον Δία τα νεύρα του, πράγμα που επέτρεψε στο θεό να κερδίσει τη νίκη. Για ανταμοιβή ο Κάδμος παίρνει για γυναίκα την Αρμονία .

Στη Θήρα, τη Ρόδο, τη Σαμοθράκη, την Κρή­τη και σε πολλά άλλα μέρη, διηγούνταν ότι ο Κάδμος, τον καιρό που αναζητούσε την Ευρώ­πη, είχε χτίσει στους τόπους αυτούς πόλεις.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ησ., Θεογ. 935 κ.ε. Όμ., ε 333 κ.ε. Σχόλ. στον Όμ., Β 494. Ηρόδ. 4, 147. Διόδ. Σικ. 4, 2, 1 κ.ε., 5, 47 ως 49. 5, 59, 2 κ.ε. Θέογνις 15-18. Υγίν., Fab. 6, 178, 179. Πίνδ., Πυθ. 3, 152 κ.ε. / Ολ. 2, 38 κ.ε. Απολλ. Ρόδ., Αργ. 4, 516 κ.ε. Σχόλ. στο 3, 1186. Ευρ., Φοίνισ. 930 κ.ε., 822 κ.ε. / Βάκχ. 1330 κ.ε. Σχόλ. στον Ευρ., Φοί­νισ. 638. Σχόλ. στον Αισχ., Επτά 469 και 486. Απολλόδ., Βιβλ. 3, 1, 1. 3, 4, 1. 3, 5, 2. 3, 5, 4 κ.ε. Οβίδ., Μετ. 3, 6 κ.ε., 4, 563 κ.ε. Παυσ. 3, 1, 8. 3, 15, 8. 3, 24, 3. 4, 7, 8. 7, 2, 5. 9, 5, 1 κ.ε., 9,10, 1. 9,12, 1 κ.ε., 9, 16, 3 κ.ε., 9, 26, 3-4. 10, 17,4. 10, 35, 5. Στράβ. 1, 2, 39, σ. 46. 7, 7, 8, σ. 326. Αθήν. 11, 426 t>. Τζέτζ., Χιλ. 4, 393 κ.ε. Νόνν., Δίον. 1, 140 κ.ε., 1, 350 κ.ε. κτλ. Στέφ. Βυζ., στη λ. Βουθόη. F. VIAN, Les origines de Thebes, Παρί­σι, 1963.