Ποιος αρχαίος συγγραφέας συνέχισε το Έπος της Ιλιάδος;

Κωδικός Πόρου: 00285-112806-3736
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 07/02/13 19:35
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελληνική Μυθολογία, 00285-112806-3736




Περιγραφή:

Ποιος αρχαίος συγγραφέας συνέχισε το Έπος της Ιλιάδος;

Διαβάστε για το έργο «Αιθιοπίς», ένα έπος 5 βιβλίων το οποίο απέδιδαν στον Αρκτίνο τον Μιλήσιο, το οποίο, από πλευράς περιεχομένου, αποτελούσε τη συνέχεια της Ιλιάδος με τον αγώνα των Ελλήνων εναντίον των Αμαζόνων, που έσπευσαν να βοηθήσουν τους Τρώες εις βάρος των Αχαιών!..

Αμαζονομαχία μεταξύ Ελλήνων και Αμαζόνων από ανάγλυφο σαρκοφάγου, περ. 180 π.Χ., Λούβρο. 

Είναι βέβαιο, ότι η «Αιθιοπίς», είναι ένα Έπος (σε 5 βιβλία), που το απέδιδαν στον Αρκτίνο τον Μιλήσιο (1).

Το έργο αυτό ανήκε στον Επικό κύκλο και από πλευράς περιεχομένου αποτελούσε τη συνέχεια της Ιλιάδας: αγώνας των Ελλήνων εναντίον των Αμαζόνων (2) που έσπευσαν να βοηθήσουν την Τροία, θάνατος της βασίλισσας Πενθεσίλειας· αγώνας εναντίον των Αιθιόπων και του βασιλιά τους Μέμνονα, συμ­μάχου επίσης των Τρώων, και θάνατος του Μέ­μνονα· τελευταίος αγώνας και θάνατος του Αχιλλέα· αγώνες προς τιμήν του νεκρού και δια­κομιδή του στο νησί Λευκή. Μας σώθηκαν κάτι λίγα κομμάτια κατά λέξη· μια κατά προσέγγιση απόδοση του περιεχομένου στη «Χρηστομάθεια» του Πρόκλου.

Βάσιμοι λόγοι στηρίζουν μια μεθομηρική γένεση του έργου, κάπου στον 7ο αι π.Χ. (δελφικές επιδράσεις στον εξαγνισμό του φονιά· θρησκευτική θεώρηση του φόνου). Αυτή η χρονική τοποθέτηση μπορεί να κρατηθεί για τη συνόψιση της επικής παράδοσης· από κει και πέρα όμως μπορεί, μέσα από την «Αιθιοπίδα», όσο τη γνωρίζουμε, να μας γίνει προσιτό, με αρκετή σιγουριά, ένα παλιότερο έπος, που θα μπορούσε να είχε χρησιμεύσει ως πρότυπο ή κίνητρο για τη δική μας Ιλιάδα- το κύριο πρόσωπο του θα μπορούσε να ήταν ο Αχιλλέας (επομένως μια Αχιλληίδα) ή ο Μέμνονας (μια Μεμνονίδα).

Ο Αισχύλος παρουσίασε αργότερα τον αγώνα Αχιλλέα-Μέμνονα σε μια τραγωδία του (Ψυχοστασία) και ο Οβίδιος τον θάνατο του ήρωα στις Μεταμορφώσεις του (12ο βιβλίο)· το θέμα το ξανάπιασαν επίσης ο Goethe (Αχιλληίς, 1799) και ο Η. ν. Kleist (Πενθεσίλεια, 1808). (3)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Αρκτίνος από τη Μίλητο (Μιλήσιος). Ποιη­τής. Αρκετά αυθαίρετα η παράδοση τον μετέθε­σε στον 8ο αι. π.Χ. θεωρούσαν ότι έγραψε την «Αιθιοπίδα», την «Ιλίου πέρσιν» και την «Τι­τανομαχία» (όλα τους ανήκουν στον Επικό κύ­κλο).

(2) Οι Αμαζόνες ήταν πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας. Μυθικός λαός κυνηγών και πολεμιστριών που κατάγονταν από τον θεό του πολέμου, Άρη, και τη νύμφη Αρμονία, ή κατά άλλη εκδοχή τη θεά Αθηνά. Το όνομά τους προέρχεται κατά μία εκδοχή από το στερητικό άλφα και τη λέξη μαζός που σημαίνει στήθος, επειδή ακρωτηρίαζαν ή συνέθλιβαν το δεξί στήθος των κοριτσιών τους για να διευκολύνουν το χειρισμό του τόξου. Αυτό όμως δεν είναι και τόσο σίγουρο επειδή η εξήγηση αυτή απαντάται στην ύστερη αρχαιότητα (Βικιπαίδεια).

(3)Βλέπε και στον πέμπτο τόμο της έκδοσης του Ομή­ρου από τον Τ. W. Allen, Οξφ. 21946 (πολλές ανα­τυπώσεις). Επί πλέον: Η. Pestalozzi, Die Achilleis als Quelle der Ilias, 1945· W. Schadewaldt, στο: Von Homers Welt und Werk, (3)1959· (ελλην. μτφ.: Φ.Ι. Κακριδής, 1980-82)· W. Kullmann, Die Quellen der Ilias (Hermes, ES 14), I960· G. Schoeck, Ilias und Aithiopis, 1961.