Πώς βλέπουν οι μουσικοί τους πολιτικούς μας;

Κωδικός Πόρου: 00285-112726-2185
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 24/02/12 19:03
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελληνική Μουσική, 00285-112726-2185




Περιγραφή:

Πώς βλέπουν οι μουσικοί τους πολιτικούς μας;

Μια συνοπτική έρευνα γύρω από το πώς βλέπουν οι μουσικοσυνθέτες και ιδίως οι στιχουργοί τους πολιτικούς μας, οι οποίοι, πολλές φορές, μας θυμίζουν τον Μαυρογιαλούρο, στη γνωστή κινηματογραφική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο» του Αλέκου Σακελλάριου με πρωταγωνιστή τον μεγάλο και δημοφιλή Έλληνα ηθοποιό, Λάμπρο Κωνσταντάρα!...

ΛΕΝΕ πως η πολιτική την οποίαν εκφράζει ή αντιπροσωπεύει ένας πολιτικός είναι: 1) Η τέχνη της διακυβέρνησης ενός κράτους. 2) Οι στόχοι και η στρατηγική που ακολουθεί μία κυβέρνηση για την επίτευξή τους, τόσο γενικά (γενική πολιτική της κυβέρνησης) όσο και ειδικά (οικονομική πολιτική, εξωτερική πολιτική, κοινωνική πολιτική κτλ.). 3) Το σύνολο των ανθρώπινων δραστηριοτήτων που αποσκοπούν στην προώθηση του γενικού κοινωνικού συμφέροντος ή ειδικών συμφερόντων κοινωνικών ομάδων και τάξεων, πάντοτε αναφορικά με την άσκηση της κρατικής εξουσίας ή τη διεκδίκησή της ή την επιβολή μίας ορισμένης ιδεολογίας στην άσκηση της εξουσίας.
Εξυπακούεται ότι αν και η πολιτική έχει ως αντικείμενό της την κεντρική κρατική εξουσία, εντούτοις ασχολείται και με τα επιμέρους κέντρα αποφάσεων, όπως είναι η τοπική αυτοδιοίκηση, τα κάθε λογής σωματεία, τα μέσα ενημέρωσης κτλ. Ωστόσο, η ποικιλία των ενδιαφερόντων της δε σημαίνει ότι ο βασικός της στόχος (ο έλεγχος της κρατικής εξουσίας) περιέρχεται σε δεύτερη μοίρα σε οποιαδήποτε περίπτωση.
Παρά ταύτα, η πολιτική πηγάζει και συντηρείται από τις διαφορές συμφερόντων και απόψεων που υπάρχουν μεταξύ των μελών της κοινωνίας. Έτσι, οι πολιτικές διαμάχες σε μία κοινωνία με έντονες αντιθέσεις και με βαθιές ανισότητες είναι πολύ οξύτερες από ό,τι στην αντίθετη περίπτωση. Γενικά, μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχει κοινωνικό πρόβλημα οποιασδήποτε φύσης που να μην έχει σχέση, έστω και έμμεση, με την πολιτική, δηλαδή με άσκηση ενός ορισμένου προγράμματος από μέρους της κυβέρνησης, του κράτους και των ηγετικών κοινωνικών ομάδων και τάξεων.
Στο σημείο αυτό δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε, ότι τα αντικρουόμενα συμφέροντα και, κατ' επέκταση, οι πολιτικές συγκρούσεις διεξάγονται ανοιχτά και έχουν νόμιμο χαρακτήρα σε χώρες με δημοκρατικό, πολυκομματικό καθεστώς. Στην περίπτωση αυτή φορείς της πολιτικής είναι κυρίως (όχι βέβαια αποκλειστικά) τα πολιτικά κόμματα και η σύγκρουση μεταξύ τους γίνεται κυρίως κατά τις εκλογές, για την ανάδειξη νέας κυβέρνησης, βουλευτών, προέδρου Δημοκρατίας κτλ.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι στα ολοκληρωτικά πολιτεύματα, όπου η ιθύνουσα ομάδα (κοινωνική τάξη, κόμμα κτλ.) μονοπωλεί την εξουσία και δεν επιτρέπει την αμφισβήτηση του δικαιώματος αυτού, οι πολιτικές διαμάχες παίρνουν χαρακτήρα συγκαλυμμένο, δηλαδή διεξάγονται μέσω της προβολής «άσχετων» αιτημάτων, φαινομενικά απολιτικών έτσι ώστε το καθεστώς να χτυπηθεί έμμεσα. Επιπλέον, ο πολιτικός αγώνας της αντιπολίτευσης παίρνει παράνομες μορφές (διανομή παράνομου τύπου, οργάνωση απαγορευμένων διαδηλώσεων, απεργιών κτλ.) και συχνά καταλήγει στη χρήση των όπλων από μέρους των αντιφρονούντων που απαντούν με αυτό τον τρόπο στην κρατική καταπίεση. Αν και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα από πρώτη όψη φαίνονται περισσότερο σταθερά από τα δημοκρατικά, η πολιτική διαμάχη μπορεί να καταλήξει σε σύγκρουση εκρηκτικού χαρακτήρα σε περιπτώσεις ευρείας λαϊκής δυσαρέσκειας ή οξείας εθνικής κρίσης (πολέμων, οικονομικών κρίσεων κ.ά.), λόγω της απουσίας «δικλείδων ασφαλείας» για την εκτόνωση της λαϊκής οργής, πράγμα που είναι δυσκολότερο να συμβεί σε μία σχετικά ελεύθερη κοινωνία.
Αν και η πολιτική υπάρχει από τότε που υπάρχει και η κρατική εξουσία, κατά καιρούς εμφανιζόταν με διαφορετικό περιεχόμενο. Στην ελληνική αρχαιότητα, για παράδειγμα, η άσκηση των πολιτικών δικαιωμάτων ήταν για τον Αθηναίο πολίτη όχι τόσο δικαίωμά του όσο υποχρέωσή του. Σήμερα, αντίθετα, επικρατεί η γνώμη ότι η πολιτική είναι κατά κάποιο τρόπο κάτι ξένο προς τον πολίτη, ένα επάγγελμα ίσως, που απασχολεί επαγγελματίες πολιτικούς και αργόσχολους, ότι δεν έχει καμιά σχέση με τα άμεσα συμφέροντα και τα προβλήματά του.
Παρ’ όλα αυτά η πολιτική παραμένει, και θα παραμείνει για πολύ ίσως ακόμα, υπόθεση όχι ολόκληρου του λαού, αλλά μερικών ομάδων από «εκλεκτούς» είτε συντηρητικούς είτε ριζοσπαστικούς, που συγκρούονται και εναλλάσσονται στην εξουσία. Η πλειονότητα των πολιτών παραμένουν έξω από τον πολιτικό στίβο, απορροφημένη από τα άμεσα και πιεστικά καθημερινά της προβλήματα. Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως είναι μία μεγάλη επανάσταση, οι λαϊκές μάζες βγαίνουν στην αρένα της πολιτικής και παίζουν ενεργό ρόλο σ' αυτήν, παραμερίζοντας το πολιτικό κατεστημένο. Μια τέτοια κατάσταση όμως είναι παροδική, αν κρίνουμε από την ιστορική πείρα των επαναστάσεων στη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, την Ισπανία και αλλού, ενώ η κοινωνία γρήγορα επανέρχεται στην προηγούμενη παθητική της κατάσταση. (Βλέπε και εγκυκλοπαίδεια: «Μαλλιάρης-παιδεία»).

Πώς βλέπουν οι μουσικοί τους πολιτικούς μας;
Υπάρχει, όμως, μία πολύ συμπαθής τάξη ανθρώπων, όπως είναι οι μουσικοί (στιχουργοί, μουσικοσυνθέτες και τραγουδιστές) που βλέπουν τους πολιτικούς μας μέσα από μία άλλη οπτική γωνία. Πολλές φορές τα τραγούδια τους είναι επαναστατικά ή επικριτικά, άλλες φορές παραπονιάρικα και πολύ σπάνια (για να μην πούμε καθόλου) αλληλέγγυα των πολιτικών!
Ας δούμε, λοιπόν, ορισμένα εξ αυτών έτσι όπως ακριβώς τα έγραψαν οι στιχουργοί, τα μελοποίησαν οι μουσικοσυνθέτες και τα ερμήνευσαν οι τραγουδιστές, για ν’ ακούσουμε κι εμείς τον παλμό, που ακούει το ευαίσθητο αυτί του καλλιτέχνη μουσικού μέσα από τον κόσμο και ο οποίος βιώνει με τον δικό του τρόπο την διαμαρτυρία των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς και ιδίως εκείνων που μας θυμίζουν πολύ τον Μαυρογιαλούρο, στη γνωστή κινηματογραφική ταινία "Υπάρχει και φιλότιμο" του Αλέκου Σακελλάριου, που τόσο ωραία ερμήνευσε ο μεγάλος και αείμνηστος ηθοποιός μας, Λάμπρος Κωνσταντάρας:

Η Ελλάδα όλη, θέλει
Στίχοι: Γιώργος Παπαγιαννόπουλος
Μουσική: Ανδρέας Μέξας
Πρώτη εκτέλεση: Ρίτα Σακελλαρίο
υ
Επιτροπές κι επιτροπές,
και στις Ειδήσεις, κάθε μέρα, νέα μέτρα,
όμως εμείς, ρεαλιστές,
κάνουμε αντίσταση, τις νύχτες, μέσ' τα κέντρα.
Με ουίσκυ, τσιφτετέλια και λουλουδοπόλεμο,
και να γίνεται η πίστα,σαν Ιράκ εμπόλεμο.
Βάλτε φόρο στο ουίσκυ,
βάλτε Φι-Πι-Α και τέλη,
η Ελλάδα θα τη βρίσκει,
μιά ζωή, με τσιφτετέλι.
Πολιτικοί και ειδικοί,
να μας μιλάνε για λιτότητα και κρίση,
ότι κι αν πουν,εμείς εκεί,
κι ο υπουργός, άσε να ψάχνει για τη λύση.
Με ουίσκυ, τσιφτετέλια και λουλουδοπόλεμο,
και να γίνεται η πίστα, σαν Ιράκ εμπόλεμο.

Αχ πατρίδα μου
Στίχοι: Νεκτάριος Μπήτρος
Μουσική: Χρόνης Ιερόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Άντζελα Δημητρίου

Τώρα κατάλαβα τα χρόνια μου πως χάλαγα
όταν με στέλνανε σχολείο να σπουδάσω.
Με υποσχέσεις που δεν είχανε αντάλλαγμα
θέλαν κι εγώ μία ψυχή να εξαγοράσω.
Αυτοί τα λόγια τα μεγάλα που φωνάζουνε
- πολιτικοί και γαλονάδες και λαμόγια -
έχουνε μάθει τις ζωές μας να ρημάζουνε,
θέλουν να ζουν στα ρετιρέ κι εμείς στα υπόγεια.
Αχ, πατρίδα μου, θύμα σε κάνανε,
σε ξεπουλήσανε και σε πεθάνανε.
Αυτοί οι σωτήρες σου που δήθεν νοιάζονται
σου κλέβουν όνειρα και τα μοιράζονται.
Εγώ ταξίδεψα στο άπειρο και άντεξα
από φουρτούνες κι από μπόρες να περάσω.
Πήρα τον πόνο αγκαλιά μου και τον κράτησα
μήπως μπορέσω και τα λάθη τους ξεχάσω.
Αχ, πατρίδα μου, θύμα σε κάνανε,
σε ξεπουλήσανε και σε πεθάνανε.
Αυτοί οι σωτήρες σου που δήθεν νοιάζονται
σου κλέβουν όνειρα και τα μοιράζονται

Φταίνε
Στίχοι: Νίκος Καρβέλας
Μουσική: Νίκος Καρβέλας
Πρώτη εκτέλεση: Άννα Βίσση

Φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
τα χειλάκια σου που καίνε,
φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
που όλο ψέματα μου λένε,
φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
τα χειλάκια σου που καίνε,
φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
που με κάνουνε ότι θένε.
Φταίει το φθινόπωρο,
φταίει το καλοκαίρι,
φταίνε τα μεσάνυχτα,
φταίει το μεσημέρι,
φταίει η πανσέληνος,
η μαύρη γάτα φταίει,
φταίνε οι αστερισμοί,
τίποτα δεν φταίει.
Φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
τα χειλάκια σου που καίνε,
φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
που όλο ψέματα μου λένε,
φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
τα χειλάκια σου που καίνε,
φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
που με κάνουνε ότι θένε.
Φταίει η Αμερική,
φταίνε και οι Ευρωπαίοι,
φταίνε τα Βαλκάνια,
ο κόσμος όλος φταίει,
φταίνε οι πολιτικοί,
και οι παλιοί κι οι νέοι,
όλα μου φταίνε τελικά,
και τίποτα δεν φταίει.
Φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
τα χειλάκια σου που καίνε,
φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
που όλο ψέματα μου λένε,
φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
τα χειλάκια σου που καίνε,
φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε,
που με κάνουνε ότι θένε.( χ3 )
Φταίνε, φταίνε, φταίνε, φταίνε..

Νανούρισμα
Στίχοι: Δήμος Βαλσάμης
Μουσική: Κώστας Χατζής
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Χατζής

Αυτό το άχρηστο παιδί
έχει ένα βλέμμα σαν καρφί
Στα μάτια με κοιτάει και ρωτάει
βαθιά τα σπλάχνα μου κεντάει
Γιατί πουλιέται το ψωμί
γιατί μοιράζονται γιατροί
Γιατί το δίκαιο μ' αμοιβή
το δίνουν κάπου-κάπου οι νομικοί
Γιατί με λεν τραγουδιστή
ποιος είπε πως πουλιέται η φωνή ] 2x
Μα τι θεέ μου ν' απαντήσω
καλύτερα ας το νανουρίσω...
Μην τα ρωτάς παιδάκι μου αυτά
ποτέ δεν πρέπει
Κοιμήσου αγγελουδάκι μου
κι όλα ο θεός τα βλέπει
Ο καλός θεός τα επιτρέπει...
Aυτό το άχρηστο παιδί
έχει μια γλώσσα σαν σπαθί
Γιατί τους λένε στο σχολειό τους
να κάνουν πάντα τον σταυρό τους
Ποιοι λαοί θα σταυρωθούν
χωρίς ποτέ ν' αναστηθούν
Τι θα πει άλλη πατρίδα
ή χαμένη πια ελπίδα
Τι είναι η ανατολή κι δύση
η νέα χιροσίμα θα αρχίσει ] 2x
Μα τι θεέ μου ν' απαντήσω
καλύτερα ας το νανουρίσω...
Μην τα ρωτάς παιδάκι μου
αυτά ποτέ δεν πρέπει
Κοιμήσου αγγελουδάκι μου
κι όλα ο θεός τα βλέπει
Ο καλός θεός τα επιτρέπει...
Αυτό το ατίθασο παιδί
δεν ξέρει φόβος τι θα πει
Γιατί είναι μαύροι οι παπάδες
γιατί τους κάνουν τεμενάδες
Ποιοι ν' αλλάζουν το πολύ
γιατί φωνάζουν οι πολιτικοί
πιο πολύ από τους νηστικούς
Τα νόμπελ ποιοι τα δίνουν
την ειρήνη πώς την φτύνουν
Θα προλάβω εγώ να μεγαλώσω
κάτι στον άνθρωπο να δώσω ] 2x
Μα τι θεέ μου ν' απαντήσω
καλύτερα ας το νανουρίσω...
Μην τα ρωτάς παιδάκι μου αυτά
ποτέ δεν πρέπει
Κοιμήσου αγγελουδάκι μου
κι όλα ο θεός τα βλέπει
Ο καλός θεός τα επιτρέπει...
Νάνι-νάνι το παιδί να κάνει,
ω, ω, ...

Η μπαλάντα του προλόγου
Στίχοι: Γιώργος Μιχαηλίδης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Θάνος Μικρούτσικος

Αίμα στις φλέβες μου κυλάει,
αίμα στα σπίτια, αίμα στους δρόμους.
Με βήμα η επανάσταση ξεσπάει,
ποιος παίρνει την μοίρα του στους ώμους;
Με βήμα η επανάσταση ξεσπάει,
ποιος παίρνει ρην μοίρα του στους δρόμους;
Ξέφραγο αμπέλι η ζωή, μας ξεγελάει.
Φώτα ηλεκτρικά, πυκνό σκοτάδι,
ετούτη η πόλη μοιάζει με τον Άδη.
Στα μπαρ, στα καφενεία, στις γωνιές,
ποιος κρύβεται, ποιος παίζει, ποιες οχιές,
μες στις σφιγμένες μου γροθιές;
Είν' το μαχαίρι, αλλού το χέρι
με σκουντάει και με γελάει, με προγκάει,
θα μου την φέρει.
Πουτάνες, μαστροποί και μπάτσοι,
πρεζάκες, τραβεστί, παλιάτσοι,
λεφτάδες, φονιάδες, πωλητές,
πολιτικοί, γαμιάδες, αθλητές.
Μες στο σκοτάδι κατρακυλάνε,
περνούν τη μέρα αυτοί, νύχτα ξεπουλάνε.
Το τσίρκο μας απ' όλα διαθέτει,
το σφύριγμα ακούτε του αφέτη,
ξεκινάνε, ξεκινάνε...

Για το Δημήτρη
Στίχοι: Βασίλης Καζούλης
Μουσική: Βασίλης Καζούλης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Καζούλης

Με ένα μπουκάλι ούζο για πρωινό
Και την κιθάρα στο θρανίο το διπλανό
Όνειρα ίδια αποκαΐδια
Στάχτη και αέρας, τέλος μιας μέρας
Ρεφραίν
Πόσο μ' αρέσει αυτό το νέγρικο το μπλουζ
Νύχτα χειμώνα μες τον άνεμο τ’ ακούς
Το σόλο σου μας πήρε μακριά
Σαν η ψυχή σου στις χορδές χοροπηδά
Πολιτικοί δημαγωγούν από μπαλκόνια
Μες το σκοτάδι τα καλύτερα μας χρόνια
Κι εσύ στο υπόγειο να σε παίρνει να σε λιώνει
Το παραμύθι με το δράκο που σκοτώνει
Σε βρήκα νύχτα, η κιθάρα σου σπασμένη
Τώρα μονάχα το τραγούδι σου απομένει
Όλοι τα χέρια του ξεπλύναν κι είναι αθώοι
Όμως ο πόνος σου τα στήθια τους θα τρώει

Άνεμος 1
Στίχοι: Μαρία Βουμβάκη
Μουσική: Μαρία Βουμβάκη
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Βουμβάκη

Ταξίδεψα πολύ, είπες κάποια στιγμή
μέσα σε πόλεις και σε κύματα συγχρόνως
έκανα όνειρα, έμαθα πράγματα
γνώρισα ανθρώπους που μας χώρισε ο χρόνος
Αυτή η ζωή που λες, μου έδωσε χαρές
και δε μετάνιωσα για τίποτα ποτέ μου
μα ό,τι κι αν έζησα, μου είπες μια φορά
είναι σα σκόνη στο φύσημα του ανέμου
Τώρα οι ποιητές ζητάνε συμβουλές
αποθηκεύουν τα γραπτά τους σε δισκέτες
παλιοί κουμουνιστές αγγίζουν τις πληγές
κάνουν γκριμάτσες στα είδωλα τους στους καθρέφτες
Τώρα τα νέα παιδιά ανοίγουνε πανιά
με βαποράκια απομακρύνονται απ' το σπίτι
πάνε στην αγορά, ζητάνε φάρμακα
κάνουν κυκλάκια στα παγκάκια με διαβήτη
Πάει πολύς καιρός, μου είπες σοβαρός
που έπαψα να δίνω σημασία
το είπα και άλλοτε
κάποτε-κάποτε δεν είμαι στη σκηνή μα στην πλατεία
Ευτυχισμένοι αυτοί που μένουν ζωντανοί
μετανιωμένοι οι χαμένοι του πολέμου
μα θα στο πω ξανά, θυμήσου το μετά
είμαστε σκόνη στο φύσημα του ανέμου
Τώρα οι χρηματιστές γίνονται εραστές
πουλάνε τις μετοχές τους σε κυρίες
αεροσυνοδοί κάνουν γυμναστική
στ' αεροπλάνα στις αεροπειρατείες
Τώρα οι πολιτικοί διαλέγουν τη σιωπή
μιλάνε με νοήματα σε ανέργους
κι όταν αποσυρθούν για να ξεκουραστούν
μεταμορφώνονται σε φτερωτούς αγγέλους.

Η γιορτή
Στίχοι: Νίκος Βουρλιώτης
Μουσική: Μιχάλης Παπαθανασίου
Πρώτη εκτέλεση: Goin'Through

Βλέπω φωτιές, καπνούς
στους δρόμους κάποιοι τρέχουν
μοιάζουν πως απόψε στο μυαλό τους κάτι έχουν
ίσως φταίει ο Νοέμβρης που έχει έρθει στη γιορτή του
ντυμένος με στεφάνια στην πιο γιορτινή μορφή του.
Μια πόλη περιμένει
πανηγύρι έχει στήσει
να γλεντήσει
με ντουντούκες και τραγούδια κάτι θέλει ν' αναστήσει
με σημαίες και φωνές,
με συνθήματα κι οργή
ετοιμάσανε τα κόμματα κι απόψε μια γιορτή.
Eυκαιρία για ένα λόγο,
στο μπαλκόνι, στην tv
πρέπει το μήνυμα κι η θέση μας απόψε ν' ακουστεί
Δυνατά,
πιο δυνατά,
πιο δυνατά,
πιο δυνατά!
Δώστε νέες υποσχέσεις για να είναι όλοι καλά.
Κι αν οι μνήμες μιας γενιάς δίνουν μάχη κάθε μέρα
αν οι λέξεις έχουν γίνει συννεφάκια στον αέρα
ο Νοέμβρης θα 'ναι πάντα για τα κόμματα γιορτή
θα 'ναι πάντα η ευκαιρία για δηλώσεις...
Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
Τα κόμματα ετοιμάσανε γι' απόψε μια γιορτή
Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
ευκαιρία για δηλώσεις, ευκαιρία για γιορτή
Δεκαεφτά Νοεμβρίου, νύχτα επεισοδιακή
ντυμένοι όλοι οι δρόμοι
στο μπλε και στο χακί.
Έκτακτα δελτία ενδιαφέροντος μηδέν
οι πολιτικοί σ' έκτακτο ανακοινωθέν.
Καίγεται η Αθήνα
για άλλο ένα βράδυ
καταδικασμένη να 'χει άλλο ένα σημάδι
και μια Ελλάδα ολόκληρη με τέτοια ιστορία
να γίνεται τροφή
για τα άγρια θηρία.
Ποιος αργοπεθαίνει, πάντα κάποιος τη θρηνεί
γιατί έτσι επιβάλλει
η πολιτική'
να 'χεις πάντα ένα λόγο για οτιδήποτε συμβαίνει
και να κλαις με μαύρο δάκρυ για οτιδήποτε πεθαίνει.
Γιορτάζουμε απόψε μια επέτειο μεγάλη
ψηλά, κρατήστε, πατριώτες, το κεφάλι
Ο Νοέμβρης για τα κόμματα είναι μια γιορτή
Μη χάσετε το βράδυ τις δηλώσεις στην tv
Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
Τα κόμματα ετοιμάσανε γι' απόψε μια γιορτή
Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
ευκαιρία για δηλώσεις, ευκαιρία για γιορτή
Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
Τα κόμματα ετοιμάσανε γι' απόψε μια γιορτή
Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
ευκαιρία για δηλώσεις, ευκαιρία για γιορτή
Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
Τα κόμματα ετοιμάσανε γι' απόψε μια γιορτή
Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
ευκαιρία για δηλώσεις, ευκαιρία για γιορτή...

Μίλα σε μένα
Στίχοι: Νίκος Βουρλιώτης
Μουσική: Μιχάλης Παπαθανασίου
Πρώτη εκτέλεση: Goin'Through & Ταραξίας ( Ντουέτο )

Με τόση σκόνη που υπάρχει μες στην πόλη που ζω
Πείτε μου ποιος μιλάει, η γλώσσα ή μιλά το κοκό
Έχουν οι σκέψεις και τα λόγια μολυνθεί όσο η φύση
Είναι τα βλέφαρα ανοιχτά μα η ματιά έχει σβήσει
Και ψάχνεις τη λύση συνήθως τα βράδια
Κι αδειάζεις την ψυχή σου και την κάνεις πιο άδεια
Ψεύτικα χάδια, χαμόγελα ίδια
Μ’ ένα καλαμάκι για οδηγό στα ταξίδια
Ψέμα στο ψέμα, βήμα με βήμα
Σα να θες να κόψεις τη ζωή απ’ το νήμα
Θεέ μου τι κρίμα και χρήμα χαμένο
Ένας ταξιδιώτης που ‘χει χάσει το τρένο
Ύποπτα στέκια, ύποπτες φάτσες
Ύποπτες ουσίες και ύποπτες ράτσες
Μοιάζει επιθυμία σα να έχεις της πτώσης
Θέλεις να τη νιώσεις κι ας το πληρώσεις
Έλα, μίλα σε μένα
Ακούω τα λόγια της ψυχής
Νιώθω τον ήχο της σιωπής
Βλέπω το δρόμο της φυγής
Βλέπω χείλη σφιγμένα
Ένα (x2)
Η ίδια πάλι σκιά σε κυνηγάει ξανά
Μέσα στην ίδια σου την πόλη κάποιος σε πολεμά
Δηλητηριάζεις τις σκέψεις, πώς ν’ αντέξεις απόψε
Μια φωνή σου ουρλιάζει «τις φλέβες σου κόψε»
Σε τρελαίνει η σιωπή, τα βήματα που δεν έρχονται
Τα μυαλά που χρόνια τώρα σα ρομπότ που ελέγχονται
Τα γόνατα που λυγίζουν, το κεφάλι που σκύβει
Το ξύλο στις πορείες και η μύτη που ανοίγει
Σε νόμους πνιγμένος, στο ψέμα πηγμένος
Σ’ αναμνήσεις ιστορίας σα σκουπίδι θαμμένος
Θολωμένος, νιώθω μένος και το χέρι μου οπλίζω
Όχι με πέτρα ή μπουκάλι, μόνο στους τοίχους μου βρίζω
Συνεχίζεις, συνεχίζω, πας γυρεύοντας
Κόντρα στο δαίμονα που σε κοιτάει χορεύοντας
Κόντρα σ’ αυτά που σε στοιχειώσανε στον ύπνο σου
Κόντρα σ’ αυτά που έρχονται βράδυ στο λίκνο σου
Έλα, μίλα σε μένα
Ακούω τα λόγια της ψυχής
Νιώθω τον ήχο της σιωπής
Βλέπω το δρόμο της φυγής
Βλέπω χείλη σφιγμένα
Ένα (x2)
Όμορφος κόσμος το πρωί μα το βράδυ ασχήμια
Χαμόγελα με λάμψεις, στο γυαλί μας στην ουσία φθήνια
Κανείς δεν παίζει δίκαια, κανείς δεν παίζει τίμια
Ματαιόδοξα ανθρωπάκια που η πόλη κάνει αγρίμια
Λεφτά, λεφτά σκόνη είναι στα μάτια μας
Άσ’ όνειρα λευκά, αρρώστια στα μυαλά
Καθετί και κάθε αξία έπεσε απ’ τα σκαλιά
Μαζί και κάθε ιδεολογία, πούλα την ξανά
Ποταποί πολιτικοί με ηθική ευελιξία
Ποταμοί γίνονται ρίμες, πνίγουν δίχως ευθιξία
Κόβουν την αναπνοή, άλλες φέρνουν ευεξία
Είμαι κι εγώ απ’ τους πολλούς, με λένε Ταραξία
Λοιπόν αυτό που ακούς από αυτόπτη μαρτυρία
Δίδαξε καθηγητή αληθινή ιστορία
Κι εσύ πατέρα Λιάκοντα μάθε τη νέα κοινωνία
Παράδειγμα οι πράξεις σου, μην το παίρνεις για ειρωνεία
Έλα, μίλα σε μένα
Ακούω τα λόγια της ψυχής
Νιώθω τον ήχο της σιωπής
Βλέπω το δρόμο της φυγής
Βλέπω χείλη σφιγμένα
Ένα (x4)

Γενοκτονία
Στίχοι: Αντίδραση
Μουσική: Αντίδραση
Πρώτη εκτέλεση: Αντίδραση

Είμαστε τα παιδιά της Χιροσίμα
Είμαστε τα παιδιά του Ναγκασάκι
Είμαστε τα παιδιά του Βιετνάμ
Είμαστε τα παιδιά του Αφγανιστάν
ήρωες θεώρησαν χιλιάδες δολοφόνους
Παράσημα μετάλλια για αυτούς τους γενοκτόνους
Δε θα μας γιατρέψει ο καιρός
Τους σκοτωμένους τους ξεχάσαν εντελώς
Γενοκτονία υπαίτιοι είναι αυτοί
Γενοκτονία οι ήρωες και οι στρατοί
Ο κάθε νέος Έλληνας θα γίνει δολοφόνος
Ακολουθώντας τις στρατιές μπροστά στο μέτωπο
Σκοτώνοντας διαλύοντας τον άγνωστο εχθρό
Που τόλμησε να επιτεθεί στον εθνικό μας χώρο
Κι όλο μαζί υπερήφανοι θα υψώσουμε τα χέρια
Φασιστικά εμβατήρια για τους νεκρούς φαντάρους
Παπάδες και πολιτικοί θα υμνούν τα ιδανικά τους
Που τόσο πολύ μόχθησαν τα βρώμικα μυαλά τους

Φέτα
Στίχοι: Υπόγεια Ρεύματα
Μουσική: Υπόγεια Ρεύματα
Πρώτη εκτέλεση: Υπόγεια Ρεύματα

Πολιτικοί και τεχνοκράτες
σ’ ένα τραπέζι κυκλικό
κάνουν ατέλειωτες παρλάτες
για του λαού το ριζικό
Μιλάνε για ανατιμήσεις
φτιάχνουν καινούργιες κυβερνήσεις
για να ξεχάσει ο λαός
το κακό του ριζικό
Πήραν απόφαση σωστή
να μας κόψουν και τη φέτα
το πολύ φαΐ κάνει κακό
η πείνα φτιάχνει σιλουέτα
Πολιτικοί και τεχνοκράτες
σ’ ένα τραπέζι κυκλικό
κάνουν ατέλειωτες παρλάτες
για του λαού το ριζικό
Μιλήσαν για ανατιμήσεις
φτιάξαν καινούργιες κυβερνήσεις
για να γλιτώσει ο λαός
απ’ το κακό του ριζικό
Πήραν απόφαση σωστή
να μας κόψουν και τη φέτα
το πολύ φαΐ κάνει κακό
η πείνα φτιάχνει σιλουέτα

Φίλε φυλάξου απ' τα σουξέ
Στίχοι: Γιάννης Γιοκαρίνης
Μουσική: Γιάννης Γιοκαρίνης
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Γιοκαρίνης

Φταίει ο ήλιος που βαράει από ψηλά
φταίνε και τ' άστρα που δεν φαίνονται τη μέρα
φταίει κι η τσέπη που είναι άδεια από λεφτά
φταίω και εγώ που μού ‘χεις πάρει τον αέρα.
Φταίνε τα άσματα και ο τραγουδιστής
φταίει η αλήθεια που συνήθως βγάζει μάτι
φταις που ρωτάω και δεν θέλεις να μου πεις
φταίει και η κοπελιά που ήτανε φευγάτη.
Φίλε φυλάξου απ’ τα σουξέ
άσ' τη καρδιά να τραγουδάει σ' όποιο θέλει τόνο
φίλε φυλάξου απ’ τα σουξέ
πες το τραγούδι που αγαπάς αυτό αξίζει μόνο.
Και σκέψου ποιο το φταίξιμο που έχεις φυλαχτό
και σκέψου ποιο το φταίξιμο.
Φταίνε τα κόμματα και οι πολιτικοί
φταίει το φέρι μποτ που πάει στη Σαλαμίνα
φταίει κι ο έμπορας απ' την Αμερική
μα φταις και συ που αλλάζεις γνώμη κάθε μήνα.
Φταίνε τα πιάτα που είναι άπλυτα σωρό
φταίει το παλιό φαΐ το ξαναζεσταμένο
μπορεί να φταίει το γεγονός το χθεσινό
μα μήπως φταίω που είμαι εδώ και περιμένω.
Φίλε φυλάξου απ’ τα σουξέ
άσ' τη καρδιά να τραγουδάει σε όποιο θέλει τόνο
φίλε φυλάξου απ’ τα σουξέ
πες το τραγούδι που αγαπάς αυτό αξίζει μόνο.
Και σκέψου ποιο το φταίξιμο που έχεις φυλαχτό
και σκέψου ποιο το φταίξιμο.