Το μαύρο πανί του Θησέα και ο διαχρονικός συμβολισμός του!..

Κωδικός Πόρου: 00285-112550-7489
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 11/08/15 20:49
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελληνική Λαογραφία, 00285-112550-7489




Περιγραφή:

Το μαύρο πανί του Θησέα και ο διαχρονικός συμβολισμός του!..

Το μαύρο χρώμα έχει περάσει ως κάτι το αρνητικό και στη λαογραφία μας. Πολλοί είναι αυτοί που μιλάνε με διάφορους θρύλους ή παραδόσεις για «μαύρο πρόβατο», «μαύρη γάτα», «μαύρη χήνα», «μαύρο τριαντάφυλλο», «μαύρη μαγεία», ενώ οι ναυαγισμένοι ναυτικοί μας ξορκίζουν τον «μαύρο ωκεανό» και ό,τι άσχημο σωρεύεται στην ψυχή του Έλληνα ή της Ελληνίδας. Το «μαύρο ψωμί» της ξενιτιάς, έχει ακουστεί πολύ από τη λαϊκή μας μούσα, ενώ στα δημοτικά μας τραγούδια ακούστηκε πολλές φορές από το στόμα των κλεφτών και των αρματολών το «μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες»!..

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι ένα κλασικό παράδειγμα ευρηματικού τρόπου επικοινωνίας των Αρχαίων Ελλήνων σε μεγάλες αποστάσεις, βρίσκεται στην ιστορία του Θησέα, υιού του βασιλιά της Αθήνας Αιγέα, από τους προϊστορικούς-μυθολογικούς ακόμα χρόνους, που ανέλαβε τη δύσκολη αποστολή να καταργήσει την υποτέλεια των Αθηναίων στον Κρήτα βασιλιά Μίνωα.

Οι Αθηναίοι έπρεπε να στέλνουν κάθε χρόνο, επτά αγόρια και επτά κορίτσια για να γίνουν βορά του τερατώδους Μινώταυρου.

Ο Θησέας παίρνοντας τη θέση ενός από τα αγόρια, κατάφερε να σκοτώσει το Μινώταυρο μέσα στο δαιδαλώδη λαβύρινθο.

Στην επιστροφή του όμως, ξέχασε να τοποθετήσει όπως είχε προσυμφωνηθεί για την περίπτωση νίκης, άσπρο πανί στο καράβι του, (επικοινωνιακός κώδικας), με αποτέλεσμα ο Αιγέας αντικρίζοντας το μαύρο πανί, να πέσει απελπισμένος από το βράχο του Σουνίου και "Αιγαίο" (όπου το ομώνυμο πέλαγος πήρε την ονομασία του από τον Αιγέα).

Ο συμβολισμός του μαύρου χρώματος

Φαίνεται ότι το μαύρο χρώμα από τα πανάρχαια χρόνια είχε τον χαρακτήρα που αποδίδουν και σήμερα οι άνθρωποι: Θλίψη, οδύνη, απογοήτευση! Από τον  Όμηρο και τους τραγικούς ποιητές, όπου στις τραγωδίες τους κυριαρχούσε το μαύρο χρώμα, μέχρι το Βυζάντιο και το Νεότερο Ελληνισμό, όπου πολλές φορές "μαύρισε"  η ελληνική ψυχή από τα δεινά που υπέστη ο Ελληνισμός στην μακραίωνη πορεία του, το μαύρο χρώμα δεν έπαψε ποτέ να είναι το χρώμα του θανάτου, της αβύσσου και του ολέθρου! 

Αυτός και ο λόγος όπου το μαύρο χρώμα, έχει περάσει ως κάτι το αρνητικό και στη λαογραφία μας. Ακόμη και το μαύρο ράσο του παπά λένε ότι έγινε για να μας θυμίζει την πτώση της Πόλης, όπως τουλάχιστον διατείνονται ορισμένοι ιστορικοί ερευνητές.

Πολλοί είναι αυτοί που μιλάνε με διάφορους θρύλους ή παραδόσεις για «μαύρο πρόβατο», «μαύρη γάτα», «μαύρη χήνα», «μαύρο τριαντάφυλλο», «μαύρη μαγεία», ενώ οι ναυαγισμένοι ναυτικοί μας ξορκίζουν τον «μαύρο ωκεανό» και ό,τι άσχημο σωρεύεται στην ψυχή του Έλληνα ή της Ελληνίδας. Το «μαύρο ψωμί» της ξενιτιάς, έχει ακουστεί πολύ από τη λαϊκή μας μούσα, ενώ στα δημοτικά μας τραγούδια ακούστηκε πολλές φορές από το στόμα των κλεφτών και των αρματολών το «μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες»!

Αλλά και σε άλλους χώρους, ακόμη και επιστημονικούς, το μαύρο χρώμα έχει τον αρνητικό του χαρακτήρα, γι’ αυτό και πολλοί είναι εκείνοι που μιλάνε για «μαύρες τρύπες», που έχουν τόσο ισχυρή βαρυτική έλξη ώστε ούτε το φως μπορεί ξεφύγει από αυτήν που έχει σκούρο χρώμα, ενώ στην οικονομική ζωή, όπου ανθεί η παραοικονομία, μιλάμε για «μαύρη αγορά», για «μαύρα χρήματα» (που δεν δηλώνονται στην Εφορία) και μάλιστα όταν όλα πάνε στραβά ακούς συχνά τη φράση ότι «όλα πάνε μαύρα κι άραχλα»!..