Ο τοκετός της πρωτόπλαστης Εύας και οι επιβιώσεις του στη λαϊκή μας παράδοση!

Κωδικός Πόρου: 00285-112628-1582
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 15/11/11 22:34
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελληνική Λαογραφία, 00285-112628-1582




Περιγραφή:

Ο τοκετός της πρωτόπλαστης Εύας και οι επιβιώσεις του στη λαϊκή μας παράδοση!

Διαβάστε συγκλονιστικά στοιχεία για την απομυθοποίηση και την ιατρική ερμηνεία των επιβιώσεων ως συμβολή στη Μαιευτική, Οικολογική και Εθνοϊατρική Λαογραφία, έτσι όπως τις διατυπώνει ο γνωστός Έλληνας Παιδοχειρουργός κ Χρίστος Θ. Οικονομόπουλος σε συνεντεύξεις του στον Άγγελο Π. Σακκέτο ή στα πάσης φύσεως επιστημονικά συγγράμματά του.

Στις λαϊκές παραδόσεις όλων των λαών του κόσμου από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα παραμένει ριζωμένο το ερώτημα για την αρχή και την καταγωγή του ανθρώπου. Στις παραδόσεις όμως του Ελληνικού λαού υπάρχουν χαριτωμένες δοξασίες γύρω από τα βιβλικά θέματα της Παλαιάς Διαθήκης τα οποία αποτέλεσαν αστείρευτη πηγή για θρύλους, ιδιαίτερα το θέμα της παρακοής του πρώτου ζεύγους της ανθρωπότητας, του Αδάμ και της Εύας, στη θεία εντολή, καθώς και του τοκετού της Εύας.
Το τελευταίο αγαπήθηκε πολύ ειδικώς από τις πρακτικές μαμές την εποχή της Τουρκοκρατίας οι οποίες προσπάθησαν να το φέρουν στο φως του λαϊκού πολιτισμού με νοηματικές και συμβολικές πράξεις που εταυτίζοντο με δύσκολες γέννες. Έτσι ο τοκετός της Εύας αποτέλεσε ανεξάντλητη πηγή για επιβιώσεις γύρω και σχετικά με την εγκυμοσύνη, τη γέννα, τη λοχεία και το μητρικό θηλασμό, αφού η Εύα ήταν η πρώτη μαμή και μητέρα του κόσμου.
Η ακαταμάχητη γοητεία που ασκούσε ανέκαθεν ο τοκετός της πρωτόπλαστης Εύας στις παλιές πρακτικές Ελληνίδες μαμές δεν οφείλετο μόνο στο θρησκευτικό συναίσθημα αλλά απηχούσε αναμνήσεις, περιπέτειες και θαυμαστές διηγήσεις από την αρχαία Ελληνική Μυθολογία, όπου το φυσικό και το υπερφυσικό, το λογικό και το μαγικό συνυπήρχαν σε απόλυτη αρμονία. Για το λόγο αυτό στις παραδόσεις της παλιάς μαμής επικρατούσε μερικές φορές κάποια σύγχυση ανάμεσα στο θρύλο και την ιστορία σε συνδυασμό με τις πράξεις και ενέργειες της μαμικής της τέχνης. Η λαϊκή αντίληψη για τον τοκετό της Εύας έχει ασφαλώς ένα Χριστολογικό συμβολισμό με έμφαση τη μετάνοια , τη διαιώνιση του ανθρωπίνου γένους και τη σωτηρία της ψυχής μετά θάνατον. Μετά την εκδίωξη των πρωτοπλαστών από τον Παράδεισο η γήινη πορεία της γυναίκας και του πρώτου ανθρωπίνου τοκετού στον Κόσμο, χάνεται στα βάθη των αιώνων και της προϊστορίας της ανθρωπότητας. Στο τοκετό της Εύας προφανώς δεν υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες! Αλλά όμως σύμφωνα με την Ελληνική λαϊκή παράδοση ο τοκετός της Εύας ήταν ένα ιστορικό γεγονός, το οποίο επιβίωσε στις πράξεις, στις ενέργειες και τα έθιμα της λαϊκής μαμής από γενεά σε γενεά.
Ο τοκετός γενικώς απασχολούσε τον άνθρωπο, ανέκαθεν από αρχαιοτάτων χρόνων και εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα ένα μεγάλο θαύμα όχι μόνο για την Ιατρική αλλά και για τη Φυσική και Κοινωνική Ανθρωπολογία, επειδή θέτει πολλά ερωτήματα για τη φύση και την αποστολή της γυναίκας στον Κόσμο, αφού είναι το ωραιότερο γεγονός της γυναικείας υπόστασης και η εκτέλεση της ιερότερης αποστολής της. Ο τοκετός, παρά τις σημερινές καταπληκτικές προόδους της Μαιευτικής και της Γυναικολογίας, εξακολουθεί να απασχολεί τη γυναίκα και είναι το κορυφαίο γεγονός που συγκεντρώνει μεγάλο ενδιαφέρον του σύγχρονου ανθρώπου, επειδή ανέκαθεν ο άνθρωπος έχει ταυτίσει τη γυναίκα με τη ζωή. Το θέμα του τοκετού της πρωτόπλαστης Εύας παρ' ότι ήταν και παραμένει ακόμη πάντοτε επίκαιρο δεν έχει απασχολήσει ούτε τη Λαογραφία, ούτε τη Φυσική και Κοινωνική Ανθρωπολογία, ακόμη δε ούτε την Ιατρική. Γι' αυτό για πρώτη φορά το παρουσιάζουμε σήμερα στην Ελληνική και Ξένη Βιβλιογραφία.

Ο γνωστός Παιδοχειρουργός κ Χρίστος Θ. Οικονομόπουλος (αριστερά) με τον συγγραφέα και ιστορικό ερευνητή κ Άγγελο Π. Σακέτο (δεξιά) σε μία από τις τελευταίες εκδηλώσεις του τελευταίου στο Ξενοδοχείο "Τιτάνια

Η μελέτη και πραγμάτευση ενός τόσο ενδιαφέροντος θέματος δεν ήταν εύκολη λόγω ελλείψεως μέχρι σήμερα μελετών ανθρωπολογικών, λαογραφικών, θρησκειολογικών, φιλοσοφικών και ιατρικών σχετικά με τον τοκετό της πρωτόπλαστης Εύας. Tα λαογραφικά δημοσιεύματα γύρω από τον Παράδεισο, την Πτώση των πρωτοπλαστών και τον τοκετό της Εύας, του πρώτου τοκετού στον Κόσμο, είναι σχεδόν ανεπαρκή και πενιχρά, για να μην πω ανύπαρκτα. Επειδή το θέμα αφορά τον άνθρωπο, ειδικότερα δε τη γυναίκα και το παιδί που μου είναι ανέκαθεν προσφιλή και με την επιπλέον σκέψη ότι μια εργασία παρομοίου ενδιαφέροντος δε θα έπρεπε να λείπει από το έγκριτο επιστημονικό περιοδικό "Θέματα Μαιευτικής και Γυναικολογίας", απεφάσισα να το παρουσιάσω από τη Λαογραφική, Ιατρική και Φιλοσοφική σκοπιά, με το υλικό που έχω από χρόνια προσωπικά συγκεντρώσει στο Αρχείο του Μουσείου της Μητέρα; από διηγήσεις παλαιών εμπειρικών μαιών της υπαίθρου χώρας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΪΚΉ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΚΕΤΟ ΤΗΣ ΕΥΑΣ

Στην Πελοπόννησο υπάρχει μια παράδοση που λέγει πως η πρωτόπλαστη Εύα, που ήταν η πρώτη μητέρα και ταυτόχρονα η πρώτη μαμή στον Κόσμο, δίδαξε τις γενεές των μαιών τα μαγικοθεραπευτικά βότανα για τη γέννα, τη λοχεία και το μητρικό θηλασμό καθώς και τις πιο πρόσφορες στάσεις του τοκετού. Η λαϊκή παράδοση την οποία συνήθιζαν να διηγούνται οι παλιές μαμές στις νέες κοπέλες, ίσως με τη σκοπιμότητα για να δημιουργήσουν ένα μαγικό γονιμικό περιβάλλον λέγει τα εξής: Όταν ο Θεός έδιωξε από τον Παράδεισο τον Αδάμ και την Εύα και τους κατεδίκασε να βασανίζονται στη ζωή, ξαφνικά, με δεύτερη θεϊκή σκέψη του (γι' αυτό κάθε δεύτερη σκέψη είναι σοφότερη της πρώτης), λυπήθηκε την Εύα που σε εννέα μήνες θα γεννούσε και παρ' ότι την καταράστηκε να γεννάει με δυνατούς πόνους που να κρατούν πολλές ημέρες "να τίκτει εν λύπαις", κατά βάθος σαν Εύσπλαχνος που ήταν, έδωσε διαταγή στα βότανα του κήπου του Παραδείσου να φυτρώσουν και στη Γη όπου είχαν καταφύγει οι δυο αποδιωγμένοι και να ανθίσουν όταν θα πλησίαζε η γέννα της Εύας.
Οι παλιές μαμές λένε ότι το προπατορικό αμάρτημα έγινε φθινόπωρο, τότε που "πέφτουν" οι γυναίκες και τα φύλλα των δένδρων. Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, μετά την πτώση και συμπληρώθηκαν οι εννέα μήνες της εγκυμοσύνης πλησίασε και η γέννα. Ήταν δειλινό όταν έπιασαν την Εύα τα πρώτα "ψιλοπόνια". Η Εύα φοβήθηκε ότι θα την κατακεραύνωνε ο Θεός με αστροπελέκι γι' αυτό κατέφυγε και κάθισε στις ρίζες της ιτιάς.

Οι πρώτες ωδίνες τον τοκετού της Εύας

Εκεί που καθόταν τρομαγμένη ήρθαν οι πρώτοι "ζόρικοι πόνοι". Μετά τη "δρύμωναν" δυνατοί και αφόρητοι πόνοι, το δε κούτελό της ίδρωνε και ο ιδρώτας έσταζε χάμω στη Γη. Τότε πανικόβλητη από την τρομάρα της και το φόβο της, φώναξε τον Αδάμ που καθόταν πιο πέρα σκεπτικός, μετανιωμένος και λυπημένος κάτω από μια κρανιά. Οι φωνές και τα "ουρλιαχτά" της Εύας ξύπνησαν τότε μέσα του τη φιλόστοργη διάθεση του συντρόφου και έτρεξε κοντά της να τη "συμμερισθή" και να την παρηγορήσει. Οι ωδίνες της Εύας κρατούσαν πολύ. Αλλοι λένε εννέα ημέρες και νύχτες και άλλοι για σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες γιατί ήταν "καταραμένη και πρωτάρα". Η κακομοίρα κοιλοπονούσε, φώναζε, "μούγκριζε", "σούβριζε", βογκούσε και για ανακουφιστεί δάγκωνε και έτρωγε τις φλούδες από τα κλαδιά της ιτιάς. Μέρα και νύχτα το μαρτύριό της από τη δυστοκία το εξωτερίκευε και το εξέφραζε λεκτικά με επιφωνήματα λύπης, πόνου και απελπισίας. "Ώχου πόνια Θεέ μου και Θεούλη μου και Πλαστουργέ μου, ούβου, ούβου, ώχου τι έπαθα".
"Tα πόνια και τα ούββα μ' έφαγαν
τα σούβρα και τα ώχια θα με φάνε
η μοίρα μου και ο καημός μου
στον Αδη θα με πάνε"
"ου! ου! ου! ούβα! ούχου! τι έπαθα η κακομοίρα, ήμαρτον, δεν το ξανακάνω!!!" "Ελέησαν με την παραπεσούσα!!"
Επειδή η Εύα δεν "άνοιγε" (δεν είχε διαστολή) ο Αδάμ αγριεμένος και τρομαγμένος άρχισε να φωνάζει και να κάνει επικλήσεις στα όρη και στα γύρω βουνά "ανοιχτέ όρη και βουνά γιατί η γυναίκα μου γεννά". Μάταια όμως, οι φοβεροί πόνοι τη λιγοψυχούσαν και έχανε τις αισθήσεις της. Τότε ο Αδάμ με συντριβή καρδίας στράφηκε προς την Ανατολή και παρακάλεσε το Δημιουργό να τη λυπηθεί. Λένε ότι άκουσε τη φωνή του Δημιουργού όχι πλέον οργισμένη αλλά λυπητερή να του λέγει: "Αδάμ, Αδάμ, Αδάμ κόψε τρία κλαδιά κρανιάς, να' ναι χλωρά και δροσερά γεμάτα ανθούς και κτύπα τη γυναίκα σου για να καλογεννήσει. Την ώρα που θα τη μαστιγώνεις θα λες τρεις φορές: Εγώ σε φόρτωσα, εγώ θα σε ξεφορτώσω". Tα κτυπήματα του Αδάμ με τα κλαδιά της κρανιάς κάθε φορά συνέφεραν την Εύα από τις λιγοψυχιές της. Τότε που τις έδινε τις "τύψεις της μετανοίας" , όπως τις λένε, έγινε ένα θαύμα.

Η συμπαράσταση των λουλουδιών στην Εύα

Tα ανθισμένα βότανα και αρωματικά φυτά που είχαν μεταναστεύσει από τον Παράδεισο περικύκλωσαν την Εύα και της είπαν με αγάπη: "Ηρέμησε Γευούλα μας και Βασιλοπούλα μας, ήρθαμε από τον Παράδεισο για να γλυκάνουμε τα πόνια σου (ωδίνες) και τη δυστυχία σου. Εμείς είμαστε που θα γιατρέψουμε τους φοβερούς πόνους της γέννας σου που τώρα σε δρυμωνιάζουν και θα παρηγορήσουμε τους (υ)στερόπονους της λεχωνιάς σου. Εμείς εδώ ήρθαμε για να στρωθούμε γι' αυτό γονάτισε πάνω μας για να πέσει και το παιδί επάνω μας".
Λένε ότι το πρώτο λουλούδι που έδωσε χαρά , αγάπη, υπομονή και ανακούφιση με τη μυρωδιά του στην Εύα ήταν το νυχτολούλουδο. Το λουλούδι αυτό φοβόταν το μεγάλο και δυνατό φως του θεού (της ημέρας) και ήταν αυτό που μόλις άρχισε να σκοτεινιάζει την 39η ημέρα, μαζί με τις λιγοψυχιές της Εύας από τις ωδίνες, άνοιγε σιγά-σιγά και φοβισμένα τα χωνάκια του και με τη γλυκιά μυρωδιά του; συνέφερε από τις λιγοψυχιέ; την Εύα και γλύκαινε του; πόνους της γέννας της. Όπως τα χωνάκια του νυχτολούλουδου άνοιξαν έτσι και ο "χίστος" (μήτρα-αιδοίο) της Εύας.

Οι πόνοι της εξωθήσεως

Την ώρα που της ήρθε το μεγάλο "σκούξιμο" (ο μεγάλος πόνος της εξωθήσεως) η Εύα αγκάλιασε τον κορμό της ιτιάς και γονάτισε στη γη. Προσευχόταν με πόνο γονατιστή στο Θεό να την ελευθερώσει. Έπεσε γονατισμένη στη μάνα Γη και παιδοκόμησε για να πάρει ζωή από το χώμα της μητέρας Γης, αφού ήταν και αυτή από χώμα. Η Εύα λένε γέννησε γονατισμένη νύχτα κατά τα ξημερώματα με το λάλημα του μαύρου πετεινού.
Την ώρα που έβγαινε το παιδί με τα πόδια έτρεξαν όλα τα λουλούδια κι έστρωσαν κάτω τη γη που θα έπεφτε το πρώτο βρέφος του Κόσμου. Με την πρώτη "σούβρα" και "ούβρα", δηλαδή τη δυνατή κραυγή της εξωθήσεως βγήκαν τα πόδια και το κορμάκι του παιδιού. Με τη δεύτερη "ούβρα" δηλαδή την ειδική και χαρακτηριστική κραυγή της εξωθήσεως, δηλαδή του δεύτερου ουρλιαχτού φάνηκαν οι ώμοι και τα χεράκια του και με το τρίτο στρίγγλισμα, το πιο δυνατό πόνο, βγήκε το κεφάλι του.
Λένε πως ένα φίδι (προσωποποίηση του Διαβόλου) είχε σφίξει το λαιμό του παιδιού επειδή ο Διάβολος ήθελε να "σκάσει" το βρέφος (ίσως εννοεί περιελίξεις της ομφαλίδος στο λαιμό). Το παιδί γεννήθηκε με τα πόδια και "κωλοκάθησε" μελανιασμένο πάνω στα λουλούδια. Ήταν κακοπαθημένο και μελανό από τη δύσκολη γέννα.

Η υστεροτοκία - Η Εύα λεχώνα και η τύχη τον πλακούντα

Όταν η Εύα συνήλθε άρχισε να κλαίει από χαρά και κάθισε ακουμπώντας την πλάτη της στον κορμό της ιτιάς. Επειδή το βρέφος άργησε να κλάψει η Εύα με φόβο, τρόμο και λαχτάρα το πήρε στην αγκαλιά της και το ακούμπησε στο βυζί της. Σε λίγο από τη συγκίνηση της χαράς έπεσε και το ύστερο (συντρόφι) πλακούς. Η Εύα βλέποντας τα αίματα και τον πλακούντα νόμισε πως ήταν το κεφάλι του φιδιού και πως ήταν "ζωντανό". Αφού έδεσε κόμπο το λώρο έδεσε δυο κλαδάκια ιτιάς σε αυτόν και τον έκοψε. Πρόσταξε στον Αδάμ να πάρει το ύστερο και να το κομματιάσει με μια πέτρα πάνω σε άλλη "ριζιμιά" πέτρα για το καλό ριζικό του παιδιού που νίκησε τον θάνατο και να το θάψει σε κάποια "ξερολιθιά".

Η ανάνηψη τον πρώτον παιδιού και η ονοματοθεσία

Επειδή το παιδί ήταν ακόμη μελανό η Εύα το έδωσε στον Αδάμ να το περάσει από την τραχηλιά του, να περάσει ανάστροφα δηλ. αντίστροφα από ότι γεννήθηκε μέσα από τη "μυλωτή" δηλ. την προβιά του προβάτου που φορούσε μετά την εκδίωξη από τον Παράδεισο για να καλύψει τη γύμνια του, για να φανεί στο Θεό ότι το γέννησε αυτός (εικονική γέννηση και είδος ανανήψεως). Αμέσως το βρέφος έκλαψε και ο Αδάμ το έδωσε πάλι στην Εύα.
Η μητέρα Εύα τότε το σήκωσε χαρούμενη ψηλά κοιτάζοντας προς την Ανατολή, το φύσηξε στο πρόσωπο τρεις φορές και του έβαλε το όνομα "Κάης"(Κάϊν). Έτσι ευχαρίστησε το Θεό (είδος αεροβαπτίσματος). Έπειτα ακούμπησε τα πόδια του στη Γη λέγοντας γεμάτη ευτυχία : "Χαίρε μάνα Γης από σήμερα καινούργια πόδια σε πατούν δέξου το πρώτο σου παιδί" και άφησε τον Κάη χάμω στη Γη πάνω στα λουλούδια. Έτσι το πρώτο λίκνο του Κάη ήταν από μυρωδάτα άνθη τα οποία με το άρωμα τους έδωσαν πνοή, ζωή και χρώμα στον Κάη.

Το ανοξαιμικό κλάμα του "Κάη" (Κάϊν)

Αλλά ο Κάης έκλαιγε συνέχεια σαν να ήταν κατσικάκι και όχι παιδάκι, το κλάμα του διαβόλου (το ανοξαιμικό κλάμα). Οι παλιές μαμές λένε ότι τα παιδιά που γεννιούνται και κλαίνε σαν κατσικάκια, επειδή το κατσίκι ήταν του διαβόλου, γίνονται κακά παιδιά όπως ο Κάης που αργότερα σκότωσε από ζήλια τον αδερφό του Άβελ.
Τώρα τα παιδιά είναι του Θεού και γεννιούνται χωρίς "ζόρι" με μια γλυκεία φωνή της μάνας τους και κλαίνε σαν αρνάκια. Γι' αυτό εμείς οι παλαιηκές Μπάμπες όταν αφαλοκόψουμε το παιδί και το παραδίνουμε στη μάνα τής λέμε: "Πάρε προβατινίτσα μου το αρνάκι σου. Σου δίνω παιδί-αρνί, παιδί-αρνί, παιδί-αρνί. Το λέμε τρεις φορές. Λέμε ακόμη και τρεις ευχές : "καλά γάλατα" ή "γαλατιανή", καλά θρόφια (ανατροφή) και το νου σου μη το πλακώσεις στον ύπνο σου και το σκάσεις γιατί τότε θα' χεις μεγάλο κρίμα. Ο Θεός θα σε κάνει "κουρούνα" (μαυροφορεμένη) και ο παπάς θα σου ρίξει "κανόνα" (ηθική τιμωρία). Την τρίτη ημέρα ο Αδάμ έσφαξε τον μαύρο κόκκορα και έδωσε το ζουμί του και το στηθάμι στην Εύα για να κατεβάσει γάλα για το βρέφος.

Η εμπέδωση του πρώτου μητρικού θηλασμού.

Η Εύα πριν βάλει τον Κάη να βυζοπιάσει (να θηλάσει) έφτυσε τρεις φορές τον κόρφο της, γιατί από τον κόρφο της πέρασε ο όφις που της έδωσε το κόκκινο μήλο που δάγκωσε ο Αδάμ. Επειδή όμως η Εύα δεν είχε γάλα (αγαλακτία λόγω παρατεταμένου τοκετού) έτρεξαν πάλι κοντά στην Εύα διάφορα βοτάνια, πρώτο και καλύτερο ο ζωχός και η γαλατσίδα, το μελισσόχορτο, η λεβαντούλα, το σάμψυχο, η αλθαία, ο γοργογιάννης, ο γέροντας, ο μάραθος, η μέντα κλπ. για να την ανακουφίσουν από τους υστερόπονους της λεχωνιάς και για να τη βοηθήσουν να κατεβάσει γάλα. Από τότε όλες οι παλιές μαμές τα βοτάνια τα πίστευσαν και τα θεώρησαν σαν αγγελιοφόρους του θεού αφού με τη γέννα και τη λεχωνιά της Εύας έγιναν τα βότανα και τα λουλούδια οι άγγελοι της χαράς, της ελπίδας και της αγάπης που ήρθαν στη Γη για να έχει αίσια έκβαση ο τοκετός, η λεχωνιά και η γαλακτοφορία της Εύας.
Οι Γριές-Μπάμπες πιστεύουν ότι από τα πρώτα χρόνια που έγινε ο Κόσμος η πρωτόπλαστη Εύα δίδαξε στις μαμές όλου του Κόσμου την χρησιμότητα των ιαματικών βοτάνων. Από τότε οι μαμές κάνουν χρήση των παυσωδίνων και γαλακταγωγών βοτάνων τα οποία συμβολίζουν την εκδήλωση της θείας Πρόνοιας αφού τα έστειλε ο Δημιουργός στη Γη για να σκεπάσει το έργο της φθοράς από το προπατορικό αμάρτημα. Έτσι τα μαγικά θεραπευτικά βότανα που πρώτα αυτά βοήθησαν την Εύα στον τοκετό της έγιναν τα αθάνατα ιερά σύμβολα της μαμής. (...)

------------------------------------------------------------------------------------
ΥΓ. Η μελέτη αυτή θα συνεχιστεί σε άλλα κεφάλαια της Ελληνικής Λαογραφίας της Ιστοσελίδας μας.