Η Ανάσταση με τα μάτια ενός λαογράφου!..

Κωδικός Πόρου: 00285-112558-7001
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 12/04/15 22:26
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελληνική Λαογραφία, 00285-112558-7001




Περιγραφή:

Η Ανάσταση με τα μάτια ενός λαογράφου!..

Δεν ξέρω!.. Αλλά την ώρα που σκέφτομαι όλα αυτά και κάνω τους δικούς μου ανθρώπινους και χαρμόσυνους συλλογισμούς, ένα σπουργίτι ήρθε δίπλα μου και τινάζει το ράμφος του πάνω σε ένα κλαδί της μυρωδάτης και δίφορης λεμονιάς, αφήνοντας ένα κατάλευκο άνθος να πέσει πάνω στο χέρι μου! Το μύρισα και δάκρυσα!.. Μου έδωσε την εντύπωση σαν να ήθελε να μας πει κι αυτό με τον δικό του τρόπο: «Χριστός Ανέστη»!

Χριστός Ανέστη, Αγαπημένοι μου Φίλοι και Φίλες!..

Χαράς ευαγγέλια σήμερα!.. Καθώς όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες σουβλίζουν τον πασχαλινό οβελία, τσουγκρίζοντας τα κόκκινα αυγά ή αφήνοντας να ρέει άφθονο το ημίγλυκο κόκκινο κρασί, η σκέψη μου πλανάται σε όλους εκείνους , που σήμερα θέλουν να κάνουν Πάσχα με τον δικό τους τρόπο!.. Να κάνουν την δική τους Ανάσταση, όπου κι αν βρίσκονται, ό,τι κι αν νοσταλγούν!
Κι αυτό δεν το λέω για να θυμηθώ τον αρχαίο μας παππού, τον Όμηρο δηλαδή, που έβαζε στο στόμα του νοσταλγού και συνάμα ναυαγού Οδυσσέα συγκινητικές φράσεις, καθώς ήθελε να δει έστω και από μακριά τον καπνό να βγαίνει από το τζάκι του πατρικού του σπιτιού και ύστερα ας πεθάνει («Αυτάρ Οδυσσεύς ιέμενος και καπνόν αποθρώσκοντα νοήσαι ης γαίης, θανέειν ιμείρεται»), ούτε τον Κυρ-Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που έγραψε τον περίφημο «Λαμπριάτικο Ψάλτη» για να περιγράψει τον ειδυλλιακό πασχαλινό τρόπο ζωής στον «Φτωχό Άγιο» («Όταν ήμεθα παιδία, μη έχοντες τι να κάμωμεν…»), αλλά τον φλογερό ηθογράφο μας, Ανδρέα Καρκαβίτσα, να γράφει στον περίφημο «Ζητιάνο» του τον τρόπο με τον οποίο ο κεντρικός του ήρωας Τζιριτόκωστας προσπαθούσε να επινοήσει ως νέος πανούργος Οδυσσέας μύριους τρόπους, για να επιβιώσει!
Αλλά, τι λέω εγώ; Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια; Σήμερα έχουμε Πάσχα (κατά πάσα πιθανότητα από το ελληνικό ρήμα πάσχω και όχι από την ξενικής προέλευσης λέξη πάσχα = πέρασμα) και όλοι γλεντούν!.. Έχουμε Ανάσταση και όλοι τσουγκρίζουν αυγά!.. Έχουμε Λαμπρή και όλοι σουβλίζουν το αρνί!.. Τον Τζιριτόκωστα θα θυμόμαστε τέτοιες ώρες; Χορεύουμε, κυρ-Άγγελε, δεν βλέπεις; Δεν έχεις μάτια να δεις πώς είναι λουλουδιασμένα τα δέντρα από χαρά; Δεν έχεις αυτιά ν’ ακούσεις τι λένε τα μεγάφωνα; «Την βράκα μας την κουρελού, την χιλιο-μπαλωμένη…»!..
Έχετε δίκιο, αγαπημένοι μου φίλοι!… ¨Εχετε απόλυτο δίκιο αγαπημένες μου φίλες!..
Σήμερα έχουμε Πάσχα!.. Πάσχα τερπνόν!.. Πάσχα, Κυρίου Πάσχα!.. Παντού ανεμίζουν οι ξώπλατες φορεσιές των πανέμορφων Ελληνίδων κορασίδων μέσα στο μυρωδάτο και πασχαλινό ή ανοιξιάτικο αέρα, που αναμιγνύεται με την τσίκνα του σουβλισμένου αρνιού!.. Παντού κροταλίζουν τα γυαλιστερά υποδήματα των χαμογελαστών ανδρών καθώς «ψαλιδίζουν» τα πόδια τους στον αέρα στον πρώτο τσάμικο χορό ή ακούγοντας την «Παπαλάμπραινα» ή ρίχνοντας και καμιά ντουφεκιά στον αέρα, για να θυμηθούμε και λίγο τον θρυλικό μας «Γέρο του Μοριά», που έβλεπε κάθε πασχαλιά, πανήγυρη ή γιορτή, τα λεβεντόπαιδά του να χορεύουν στα βουνά και τα λαγκάδια! Στις βουνοκοκορφές και τ' αλαργινά υψώματα, ρίχνοντας το αετίσιο βλέμμα τους στους κάμπους μήπως περάσει ο οχτρός!
Δεν ξέρω!.. Αλλά την ώρα που σκέφτομαι όλα αυτά και κάνω τους δικούς μου ανθρώπινους και χαρμόσυνους συλλογισμούς, ένα σπουργίτι ήρθε δίπλα μου και τινάζει το ράμφος του πάνω σε ένα κλαδί της μυρωδάτης και δίφορης λεμονιάς, αφήνοντας ένα κατάλευκο άνθος να πέσει πάνω στο χέρι μου! Το μύρισα και δάκρυσα!.. Μου έδωσε την εντύπωση σαν να ήθελε να μας πει κι αυτό με τον δικό του τρόπο: «Χριστός Ανέστη»!
Γλεντάτε, ωρέ αδέλφια!..
Χριστός Ανέστη και Χρόνια Πολλά!..