Πως έβλεπαν οι Ρωμαίοι τον Jupiter, που ταύτιζαν με τον Δία;

Κωδικός Πόρου: 00285-111943-464
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 04/06/11 19:14
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Βίοι Παράλληλοι, 00285-111943-464




Περιγραφή:

Πως έβλεπαν οι Ρωμαίοι τον Jupiter, που ταύτιζαν με τον Δία;

Κάποιοι λένε ότι δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα, που πιστεύουν οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά η πρώτη φροντίδα των Ρωμαίων αρχιτεκτό­νων σε κάθε επαρχιακή πόλη ήταν να χτίσουν ένα Καπιτώλιο όμοιο με της Ρώμης, όπου εγκα­θιστούσαν την Τριάδα των θεών, στη μέση της οποίας βρισκόταν ο Δίας καθισμένος στο θρόνο του (!!!)... Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί!...

Ο χάρτης της αρχαίας Ρώμης.

ΟΠΩΣ διαβάζουμε σε όλα τα λεξικά, JupiterJuppiter) είναι ο ρωμαϊκός θεός που ταυτίζεται με τονΔία. Είναι ο κατεξοχήν μέγας θεός του ρωμαϊκού πανθέου. Εμφανίζεται ως η θεότητα του ουρανού, του φωτός της ημέ­ρας, του καιρού, καθώς επίσης και του κεραυνού και της βροντής. Στη Ρώμη βασιλεύει στο Καπι­τώλιο, που είναι ειδικά αφιερωμένο στο θεό αυ­τόν, και ιδιαίτερα στη νοτιοανατολική κορυφή (το καθαυτό Καπιτώλιο). Ο Βιργίλιος διηγείται πως άλλοτε ο τόπος αυτός ήταν σκεπασμένος με βαλανιδιές (δέντρο ειδικά αφιερωμένο στον Δία) και πως οι βοσκοί ένιωθαν κάπως συγκεχυ­μένα πάνω στους βράχους μια θεϊκή παρουσία. Ωστόσο, πριν η Ρώμη γίνει η πρώτη κυρίαρχη πόλη, η βασική λατρεία της Λατινικής Ομο­σπονδίας τελούνταν για τον Δία Latialis (του Λατίου), το ιερό του οποίου βρισκόταν όχι στη Ρώμη, αλλά στην κορυφή του σημερινού Monte Cavo, ενός δασωμένου βουνού που δεσπόζει πά­νω από τις δύο λίμνες της 'Αλβας (τη λίμνη Nemi και τη λίμνη Albano). Ο Δίας του Καπιτω­λίου είναι σε μεγάλο βαθμό ο κληρονόμος αυτού του πιο αρχαίου Δία, ύψιστου θεού της Ομο­σπονδίας των Λατινικών πόλεων (βλ. επίσης Latinus).
Στο ρωμαϊκό Καπιτώλιο ο Δίας είχε πολλές λατρείες· η πιο φημισμένη, αυτή που τελικά επι­σκίασε τις άλλες, ήταν η λατρεία του Άριστου, Μέγιστου Δία (Jupiter Optimus Maximus), η οποία ωστόσο δεν ήταν και η αρχαιότερη. Με­ταφέρθηκε από τον Κυρινάλιο λόφο στο Καπι­τώλιο σε μια σχετικά νεότερη εποχή, ταυτόχρο­να με τις δύο άλλες θεότητες της Τριάδας, την Ήρα και την Αθηνά. Προηγουμένως υπήρχε στο Καπιτώλιο ένα ιερό του Φερετρίου ή Σκυλοφόρου (1) Δία (Jupiter Feretrius), ιερό που η ίδρυση του αποδιδόταν στον Ρωμύλο· εκεί αφιέ­ρωναν «τα πλούσια λάφυρα» (opima spolia), δη­λαδή τα όπλα κάθε αρχηγού των εχθρών που εί­χε σκοτωθεί σε μάχη από τον Ρωμαίο αρχηγό. Ο ναός του Δία Φερέτριου θεωρούνταν πως ήταν ένας από τους πιο αρχαίους, αν όχι ο πιο αρ­χαίος της Ρώμης. Λένε πως πρώτος ο Ρωμύλος αφιέρωσε εκεί «πλούσια λάφυρα», τα όπλα του βασιλιά Άκρωνα. Κατόπιν διατήρησαν τη μνή­μη ενός δεύτερου αφιερώματος, αυτού που έκα­με ο Α. Cornelius Cossus το 426 π.Χ., όταν αφιέρωσε τα λάφυρα του βασιλιά των Ουηίων Tolumnius.
Αποδίδουν ακόμη στον Ρωμύλο την ίδρυση ενός άλλου ιερού του Δία, στο οποίο ο θεός είχε την επωνυμία Stator (Ζευς Στήσιος, Επιστάσιος, Ορθώσιος). Εξηγούσαν το όνομα αυτό με ένα μύθο ιστορικής μορφής. Στη μάχη, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι οι Ρωμαίοι με αρχηγό τον Ρωμύλο και οι Σαβίνοι, των οποίων είχαν απαγάγει τις γυναίκες, οι Σαβίνοι υπερτερούσαν και απωθούσαν τους Ρωμαίους μέσα από την Αγορά (Forum). Τότε ο Ρωμύλος, υψώνοντας τα όπλα του στον ουρανό, υποσχέθηκε στον Δία να του χτίσει ναό στο σημείο ακριβώς όπου βρι­σκόταν, αν ο θεός σταματούσε τον εχθρό. Τότε αμέσως ο εχθρός άρχισε να υποχωρεί και απο­κρούστηκε. Ο Ρωμύλος κράτησε την υπόσχεση του. Ο ναός του Δία Stator (qui sistit = που στα­ματά) υψωνόταν στους πρόποδες του Παλατινού λόφου, στη θέση όπου αργότερα θα κατασκευα­στεί η αψίδα του Τίτου. 'Αλλος ανάλογος μύθος αναφέρεται σε πολύ πιο όψιμη χρονική περίοδο· λένε πως ο Μ. Atilius Regulus είχε κάμει παρό­μοια ευχή με εκείνη που αποδίδουν στο Ρωμύλο κατά τη διάρκεια μιας μάχης εναντίον των Σαμνιτών (το 294 π.Χ.).
Ως θεός του κεραυνού, ο Δίας έχει την επωνυ­μία Elicius (από το ρήμα elicere = έλκω· Ζευς Καταιβάτης). Είναι αυτός που έλκει τον κεραυνό από τον ουρανό και προπάντων που επιτρέπει στο μάγο να τον κάμει να κατεβεί. Την εισαγω­γή της λατρείας αυτής την αποδίδουν στον Νουμά, το βασιλιά μάγο.
Με την ανάπτυξη και τη σταθεροποίηση της πολιτικής διάρθρωσης της ρωμαϊκής πόλης, ο Δίας έπαιρνε μια όλο και πιο σπουδαία θέση στη ρωμαϊκή θρησκεία. Εμφανίζεται ως η ύψι­στη αρχή, ο «πρόεδρος» του συμβουλίου των θεών (Dii Consentes), αυτός από τον οποίο πη­γάζει κάθε εξουσία. Είναι ενδεχόμενο η αντίλη­ψη αυτή, η οποία οφείλει πολλά στην ταύτιση του με τον Δία, να είχε επηρεαστεί αρχικά από ετρουσκικές θρησκευτικές αντιλήψεις. Αυτή η προέχουσα θέση του Δία εκφράζεται με τη σει­ρά που έδιναν στον ιερέα του, τον Flamen Dialis, η γυναίκα του οποίου είναι flaminica (ιέ­ρεια) της Ήρας. Ο γάμος του ιερέα και της γυ­ναίκας του συμβολίζει την ένωση του θεϊκού ζεύγους· πρέπει να τελείται με τους πιο επίση­μους τύπους και δεν μπορεί να διαλυθεί με δια­ζύγιο. Γεμάτος τιμές, ο Flamen Dialis δεσμεύε­ται με σειρά από περίπλοκες απαγορεύσεις που μαρτυρούν πόσο αρχαίο ήταν το λειτούργημα του.

Ο Δίας με την Ήρα.

Ο Δίας στον καιρό της Δημοκρατίας

Ως θεός του Καπιτωλίου, ο Δίας στον καιρό της Δημοκρατίας είναι η θεότητα, στην οποία ο ύπατος, όταν αναλαμβάνει καθήκοντα, απευθύ­νει πρώτα τις προσευχές του. Είναι ο θεός στον οποίο οι θριαμβευτές προσφέρουν με επίσημη πομπή το στεφάνι του θριάμβου και θυσιάζουν τα ιερά θύματα, που ήταν λευκοί ταύροι. Ο Δίας είναι ο θεός που εγγυάται την πίστη στις συνθή­κες· εποπτεύει τις διεθνείς σχέσεις μέσω του συλλόγου των σπονδοφόρων ιερέων ή κηρύκων. Οι πολύ αρχαίες ιδιότητες του Δία, που σχετίζο­νται με τα μετεωρολογικά φαινόμενα, γίνονται ολοένα λιγότερο αισθητές στην αντίληψη που έχουμε γι' αυτά, και η ανάμνηση τους διατηρεί­ται μόνο σε ορισμένες εκφράσεις όπως sub jove, δηλαδή στο ύπαιθρο, κτλ.
Κατά τους Αυτοκρατορικούς χρόνους οι Αυ­τοκράτορες με τη βούληση τους αναγνωρίζουν τον Δία προστάτη τους και μερικοί μάλιστα θέ­λουν να θεωρούνται ως η ενσάρκωσή του. Ο Αύ­γουστος π.χ., ο πρώτος αυτοκράτορας, ισχυριζό­ταν πως έβλεπε όνειρα, που τα έστελνε απευ­θείας ο θεός και διηγούνταν με ευχαρίστηση πως με θαυμαστό τρόπο είχε σωθεί από την πτώση ενός κεραυνού στην Ισπανία κατά τον πόλεμο εναντίον των Κανταβρών ο νεαρός δού­λος, που βάδιζε μπροστά από το φορείο του, με ένα δαδί στο χέρι, σκοτώθηκε, ενώ ο ίδιος μέσα στο φορείο γλύτωσε. Για να ευχαριστήσει το θεό, ο Αύγουστος έχτισε στο Καπιτώλιο ναό αφιερωμένο στον Jupiter Tonans (= Ζευς ό Βρο­ντών). Αργότερα ο Καλιγούλας ιδιοποιήθηκε τις δύο επωνυμίες του Δία του Καπιτωλίου, δηλαδή Άριστος, Μέγιστος (Optimus, Maximus), και συνέδεσε το παλάτι του στο Παλατινό λόφο με απευθείας διάβαση με το ιερό του θεού στο Κα­πιτώλιο.
Η πρώτη φροντίδα των Ρωμαίων αρχιτεκτό­νων σε κάθε επαρχιακή πόλη ήταν να χτίσουν ένα Καπιτώλιο όμοιο με της Ρώμης, όπου εγκα­θιστούσαν την Τριάδα των θεών, στη μέση της οποίας βρισκόταν ο Δίας καθισμένος στο θρόνο του. Με τον τρόπο αυτόν ο θεός συμβόλιζε τον πολιτικό δεσμό που υπήρχε ανάμεσα στη μητρι­κή πόλη, τη Ρώμη, και τις θυγατρικές πόλεις, που ήταν η εικόνα της Ρώμης σε μικρογραφία.(2)


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1.σκυλοφόρος, ποιητ. τ. σκυληφόρος -ον, Α· 1. αυτός που φέρει μαζί του τα σκύλα, τα λάφυρα που προέρχονται από σκύλευση («Ἑσπερίου Μάρκελλος ἀνερχόμενος πολέμοιο σκυλοφόρος», Κριναγ.)· 2. αυτός στον οποίο αφιερώνονται τα σκύλα, αυτός που τά δέχεται («Ζεὺς σκυλοφόρος», Διον. Αλ.).[ΕΤΥΜΟΛ. < σκῦλον «λάφυρο» + -φόρος*].
2. Βάρρων, De ling. lat. 5, 52. Φήστος σ. 189. Λίβ. 1, 10, 4 κ.ε., 1, 12, 3. 4, 20. 10, 37, 14. 41, 16, 1 κ.ε. Οβίδ., Fasti 3, 283 κ.ε., 6, 793 κ.ε. Πλούτ., Νουμ. 15. Πλίν., Φυσ. Ιστ. 3, 69. Δίον. Αλικ., Ρωμ. Αρχ. 2, 50. Βιργ., Αιν., passim. Σέρβ., Σχόλ. στον Βιργ., Αιν. 12, 135. 6, 855 / Γεωργ. 3, 332. Σουητ., Aug. 29. Πρβ. C. KOCH, Der romische Juppiter, Φραγκφούρτη, 1937.