Ώστε και οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στην … «δεξιά του Κυρίου»;

Κωδικός Πόρου: 00285-111942-465
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 04/06/11 19:42
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Βίοι Παράλληλοι, 00285-111942-465




Περιγραφή:

Ώστε και οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στην … «δεξιά του Κυρίου»;

Κάποιοι στο παρελθόν εναντιώνονταν στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο, την ώρα που είναι αποδεδειγμένο ότι πολλές φράσεις, που χρησιμοποιούσε ο τότε Προκαθήμενος της ελλαδικής Εκκλησίας, τις αλίευε όχι μόνον μέσα από την πατερική, αλλά και την αρχαία ελληνική γραμματεία!!..

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ –ένα από τα τελευταία έργα μου («ΩΡΑ ΑΠΙΕΝΑΙ: Η θεία συνάντηση Σωκράτους και Ιησού») και ενώ έκανα τις δικές μου περιηγήσεις για το πώς περιγράφεται μέσα στα πλατωνικά έργα η πορεία της ψυχής μετά θάνατον, βρήκα ορισμένα θέματα που με εξέπληξαν πάρα πολύ, δεδομένου ότι για μία ακόμη φορά αποδεικνύεται η διαχρονική ενότητα Ελληνισμού και Ορθοδοξίας.
Ας γίνουμε, όμως, πιο σαφείς
Ως γνωστόν, οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, όπως απέδειξαν δια της Λογικής την ύπαρξη του Θεού, κατ' ανάλογο τρόπο απέδειξαν επίσης δια της Λογικής και την αθανασία της ψυχής. Εξυπακούεται ότι ουδέποτε παραδέχονταν κάτι αυθαίρετο και αναπόδεικτο.
Στην περίπτωση της ψυχής, τα λογικά επιχειρήματα για την απόδειξη της αθανασίας της αναπτύσσονται από τον Πλάτωνα κατ' εξοχήν στον διάλογο «Φαίδων», κάτι που ο αναγνώστης μπορεί κάλλιστα να βρει όποια στοιχεία επιθυμεί.
Ποια είναι, όμως, η πορεία της ψυχής μετά θάνατον, σύμφωνα με την πλατωνική αντίληψη; Μέσα στον «Φαίδωνα» διαβάζουμε :
«Η ψυχή έρχεται στον Άδη, χωρίς να έχει τίποτε άλλο μαζί της, εκτός από την παιδεία της και την ανατροφή της. Αυτά θεωρούνται ότι ωφελούν ή βλάπτουν τα μέγιστα τον αποθανόντα, αμέσως από την αρχή της πορείας του εκεί»
Αντιλαμβάνεται κανείς ποία σημασία δίδουν οι πλατωνικοί διάλογοι στο θέμα της παιδείας της ψυχής, την «ψυχαγωγία» δηλαδή, που εμείς οι νεοέλληνες παρερμηνεύουμε ως ένα είδος διασκεδάσεως (!)
Αλλά, ας συνεχίσουμε με την πλατωνική αντίληψη περί της πορείας της ψυχής μετά θάνατον:
Όλα τα υλικά αγαθά παραμένουν στην γη, η δε ψυχή εμφανίζεται στο νέο της περιβάλλον έχουσα να επιδείξει μόνον τις καλές η κακές πράξεις της. Βάσει αυτών θα κριθεί και θα ακολουθήσει μία από τις δύο δυνατές κατευθύνσεις: α) προς την περιοχή της ευδαιμονίας, ήτοι των μακάρων, β) προς την περιοχή της τιμωρίας της, ήτοι τα τάρταρα. Μερικές μάλιστα θα επιστρέψουν πάλι στον γήινο κόσμο, μετά την ουράνια τιμωρία τους!.

ΕΚ … ΔΕΞΙΩΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ!..

Χωρίς αμφιβολία, η μετά θάνατον πορεία των ψυχών περιγράφεται με εντυπωσιακές εικόνες στην αφήγηση του Ηρός του Αρμενίου, το γένος Παμφύλου, του οποίου μία μεταθανάτια εμπειρία διαβάζουμε μέσα στην «Πολιτεία» του Πλάτωνος:
«Στην ενδιάμεση περιοχή των χασμάτων ήσαν καθισμένοι δικαστές και κάθε φορά που δίκαζαν, έδιναν διαταγή, οι μεν δίκαιοι να προχωρήσουν στον δρόμο δεξιά και επάνω προς τον ουρανό, οι δε άδικοι στον δρόμο αριστερά και κάτω. Όλοι δε έφεραν επάνω τους σημεία ανάλογα με την ποιότητά τους και τις πράξεις τους. Στα άλλα δύο χάσματα, από το ένα μεν ανέβαιναν ψυχές από την γη, γεμάτες βρωμιά και σκόνη, ενώ από το άλλο κατέβαιναν από τα ουράνια άλλες ψυχές καθαρές, αφού είχαν πληρώσει ισόσταθμη τιμωρία για όλα τα αδικήματα τους» (Πλάτωνος, Πολιτεία, 614b 1)

Το χάσμα της γης σημαίνουν την κάθοδο των ψυχών με την γέννηση και την άνοδο τους μετά τον θάνατο, ενώ τα ουράνια χάσματα σημαίνουν τον διαχωρισμό των ανερχομένων ψυχών σε δίκαιες και άδικες, με επακόλουθο την αμοιβή η την τιμωρία τους!
Ωστόσο, εκτός από το βασικό αυτό διάγραμμα της πορείας των ψυχών, που διαβάζουμε στα πλατωνικά έργα, υπάρχουν και πολλές άλλες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της όλης περιγραφής. Οι συνετές και φρόνιμες ψυχές ακολουθούν τον οδηγό τους και γνωρίζουν ποια καλή θέση θα λάβουν, συμπορευόμενες από τους θεούς, ενώ οι γεμάτες πάθη ψυχές δυστροπούν και εναντιώνονται, αλλά και όταν φθάσουν εκεί, όπου καθορίσθηκε η θέση τους, οι άλλες ψυχές τις αποφεύγουν ένεκα των μεγάλων αδικημάτων τους!

ΤΙ ΕΙΧΕ ΠΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;

Δεν θα τολμούσα να κάνω θεολογικές αναλύσεις (άλλος είναι ο ρόλος μου), αλλά όταν ο Πλάτων μιλάει για πρώτη φορά για την λεγόμενη … «δεξιά του Κυρίου», εμείς τα βάζουμε με τον Αρχιεπίσκοπο και του σέρνομε τα εξ αμάξης χωρίς λόγο.
Δεν μπορώ, όμως, να αγνοήσω τον πειρασμό της αναγνώσεως των ιερών κειμένων και δη της Καινής Διαθήκης, όπου ο ίδιος ο Χριστός με τις παραβολές και τα διδάγματά του μας εξηγεί πολλά άγνωστα πράγματα της ζωής μας.
Ας θυμηθούμε για λίγο τι αναφέρει το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο για τον Χριστό και τι έγινε αμέσως μετά την τρίτη πρόρρηση του πάθους και της ανάστασής Του, στο αίτημα των γιων του Ζεβεδαίου:

« Τον πλησίασε τότε η μητέρα των γιων του Ζεβεδαίου με τους γιους της και τον προσκύνησε ζητώντας του μια χάρη. «Τι θέλεις;» τη ρώτησε. Εκείνη του λέει: «Πες να καθίσουν αυτοί οι δυο γιοι μου στη βασιλεία σου ένας στα δεξιά σου κι ένας στ' αριστερά σου». Ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι του πάθους που θα πιω εγώ ή να βαφτιστείτε με το βάπτισμα με το οποίο θα βαφτιστώ εγώ;» Του λένε: «Μπορούμε». Τους απαντάει: «Το ποτήρι μου θα το πιείτε, και με το βάπτισμα των παθημάτων μου με το οποίο θα βαφτιστώ εγώ θα βαφτιστείτε. Το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στ' αριστερά μου δεν μπορώ να σας το δώσω εγώ, αλ¬λά θα δοθεί σ' εκείνους για τους οποίους έχει ετοιμαστεί από τον Πατέρα μου».
Όταν το άκουσαν αυτό οι υπόλοιποι δέκα μαθητές, αγα¬νάκτησαν με τους δύο αδερφούς. Τότε ο Ιησούς τους κάλεσε και τους είπε: «Ξέρετε ότι οι ηγέτες των εθνών ασκούν απόλυ¬τη εξουσία πάνω τους και οι άρχοντες τα καταδυναστεύουν.
Σ' εσάς όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέ¬λει να γίνει μεγάλος ανάμεσα σας, πρέπει να γίνει υπηρέτης σας κι όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος, πρέπει να γίνει δού¬λος σας. Όπως κι ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους». (Ματθ. 20, 20-28)

«ΚΑΘΟΥ ΕΞ ΔΕΞΙΩΝ ΜΟΥ»!

Βεβαίως κάνουμε μεγάλο λάθος να … πυροβολούμε τον Αρχιεπίσκοπο για τα λόγια του, ενώ είναι γνωστόν ότι ο Χριστός έβαζε όλους τους πιστούς στα δεξιά Του και όχι στα αριστερά Του. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι την ώρα που ήσαν συγκεντρωμένοι οι Φαρισαίοι και τους ρώτησε ο Ιησούς: «Τι νομίζετε για τον Μεσσία; Ποιανού απόγονος είναι», «Του Δαβίδ», του απαντούν. Τότε τους λέει: «Πώς ο Δαβίδ οδηγημένος από το Πνεύμα, τον ονομάζει «Κύριο; Εκεί θυμήθηκε τα λόγια του Κυρίου και είπε:
«Ο Κύριος είπε στον Κύριό μου
κάθισε στα δεξιά μου
ώσπου να υποτάξω τους εχθρούς σου
κάτω από τα πόδια σου» (Ματθ. 22, 41-44)

Βεβαίως, κατά την χριστιανική αντίληψη, ο άνθρωπος που κάθεται στα δεξιά του άρχοντα θεωρείται ως η πιο τιμητική θέση. Στην Καινή Διαθήκη, η οποία ερμηνεύει χριστολογικά τον Ψαλμό 110,1, η εικόνα αυτή χρησιμοποιείται για να εξάρει την θέση του Ιησού Χριστού, ο οποίος κάθεται στα δεξιά του Πατρός Του (Προς Εφεσ. 1, 20 Προς Εβρ. 10,12) και, κατά συνέπεια, μην κατηγορούμε τον Αρχιεπίσκοπο για όλα όσα λέγει.

ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΞΕΡΑΘΗΚΕ!..

Δράττομαι αυτής της ευκαιρίας να εξηγήσω γιατί ο κ. Χριστόδουλος παρερμηνεύθηκε όταν είπε ότι θα ξεραθεί το χέρι εκείνου που τα βάζει με την Εκκλησία, άλλο αν ο Χριστός μπορεί να θεραπεύει ακόμη και το ξεραμένο χέρι!
Όποιος διαβάσει την Καινή Διαθήκη και συγκεκριμένα το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (6ο κεφάλαιο), θα διαπιστώσει ότι οι Φαρισαίοι παραμόνευαν τον Χριστό πότε θα θεραπεύει ασθενείς το Σάββατο για να του προσάψουν τις γνωστές κατηγορίες.
Ένα Σάββατο, λοιπόν, που ο Χριστός θεράπευσε το ξεραμένο (=παράλυτο) χέρι ενός ασθενούς, προλαμβάνοντας την κατηγορία των Φαρισαίων, τους είπε: «Τι επιτρέπει ο νόμος να κάνει κανείς το Σάββατο; Να κάνει καλό ή να κάνει κακό; Να σώσει μια ζωή ή να την αφήσει να χαθεί;» (Λουκ. 6, 9)
Θα κλείσω με μία χιουμοριστική διάθεση, λέγοντας μονάχα τούτο: Μπορεί ο Αρχιεπίσκοπος να καταράστηκε όσους χτυπούν την Εκκλησία με το «να ξεραθεί το χέρι τους», αλλά ο ίδιος θα έσπευδε να τους το θεραπεύσει, αρκεί ορισμένοι κύριοι να … μη βγάζουν άλλα σκάνδαλα της ελλαδικής Εκκλησίας και να μη … πολύ-χαϊδεύουν τον Βαβύλη!
Τ’ άκουσες, κύριε Μάκη;
Τ’ άκουσα, απαντάει ο Σπύρος!.. (*)

---------------

(*) Το άρθρο αυτό είναι δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Άλφα Ένα» του Σαββάτου 11 Μαρτίου 2006.