Οι αρχαίοι Έλληνες αρνούνταν ή μήπως δέχονταν την ανάσταση; (9)

Κωδικός Πόρου: 00285-111905-4135
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 12/05/13 23:16
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Βίοι Παράλληλοι, 00285-111905-4135




Περιγραφή:

Οι αρχαίοι Έλληνες αρνούνταν ή μήπως δέχονταν την ανάσταση; (9)

Μια σειρά πολλών και αποκαλυπτικών άρθρων για το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες όχι μόνον πίστευαν στην ανάσταση, αλλά και αν κάποιοι την αρνούνταν αναγκάζονταν να την υιοθετήσουν, μπροστά στα επιχειρήματα που οι ίδιοι οι πρόγονοί μας ανέπτυξαν επί χιλιετίες είτε με την Ελληνική Μυθολογία είτε με την ίδια την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία!..

Ο θάνατος του Ιππόλυτου, όπως τον παρουσιάζει ο Ευριπίδης στο ομώνυμο έργο του. Ύστε­ρα από την επίκληση του Θησέα, ένα θαλάσσιο τέρας (άγριος ταύρος) βγήκε από τα κύματα και τρόμαξε τα άλογα του Ιππόλυτου, που τον παρέσυραν και τον τσάκισαν μαζί με το άρμα του στην παραλία της Τροιζήνας. Η επικείμενη καταστροφή υποδηλώνεται στο πρώτο επίπεδο με την παρου­σία του Οίστρου (δαιμονικής μορφής, όπως η Λύσσα ή οι Ερινύες), που ξεσηκώνει τα αφηνιασμένα άλογα του Ιππόλυτου. Ένας γέρος παιδαγωγός ή θεράποντος τρέχει απεγνωσμένα πίσω από το άρμα. Τη σκηνή παρακολουθούν σε ένα δεύτερο επίπεδο οι θεοί: Ποσειδώνας, Αφροδίτη με τον Έρωτα, Αθηνά, Απόλλωνας και Πάνας. (Καλυκωτός κρατήρας από την Απουλήια, του ζωγράφου του Δαρείου, τρίτο τέταρτο του 4. αι. π.Χ. Λονδίνο, Βρετανικό Μουσείο, αρ. καταλ. IV F 279).

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ

1. Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία, από την Αμαζόνα Μελανίππη ή Αντιόπη ή Ιππολύτη ο Θησέας είχε ένα γιο, που τον ονόμα­σε Ιππόλυτο. Από τη μητέρα του ο Ιππόλυτος εί­χε κληρονομήσει το πάθος για το κυνήγι και για τις βίαιες ασκήσεις. Από όλες τις θεότητες τι­μούσε με τελείως ιδιαίτερο τρόπο την Άρτεμη, αλλά περιφρονούσε την Αφροδίτη. Η θεά τον εκδικήθηκε άγρια για την περιφρόνηση του βά­ζοντας στην καρδιά της Φαίδρας, της δεύτερης γυναίκας του Θησέα, ένα ζωηρό πάθος για το νέο άντρα. Η Φαίδρα του πρόσφερε τον ερωτά της, αλλά ο Ιππόλυτος την απέκρουσε. Από φό­βο τότε μήπως εκείνος την προδώσει στον Θη­σέα, η Φαίδρα ξέσχισε τα ρούχα της, έσπασε την πόρτα του δωματίου της και προσποιήθηκε πως ο Ιππόλυτος είχε θελήσει να τη βιάσει. Ο Θησέας οργίστηκε άγρια και μη θέλοντας ο ίδιος να σκοτώσει το γιο του προσέφυγε στον Ποσειδώνα, που του είχε υποσχεθεί να εκτελέ­σει τρεις ευχές που είχε δικαίωμα να διατυπώ­σει. Ο θεός, εισακούοντας την προσευχή του, έστειλε ένα θαλασσινό τέρας, που βγήκε από τα κύματα, ενώ ο Ιππόλυτος οδηγούσε το άρμα του στην άκρη τη θάλασσας, στην Τροιζήνα, τρόμα­ξε τα άλογα του και προκάλεσε το θάνατο του νεαρού άντρα· πράγματι ο Ιππόλυτος παρασύρ­θηκε από τα άλογα του, έπεσε από το άρμα, τα πόδια του μπλέχτηκαν στα χαλινάρια και σύρ­θηκε πάνω στους βράχους. Η Φαίδρα, μαθαίνο­ντας το κακό που του είχε προξενήσει, κρεμά­στηκε.
Διηγούνταν επίσης πως με την παράκληση της Άρτεμης ο Ασκληπιός ξανάδωσε τη ζωή στο νέο άντρα, ο οποίος πλέον έζησε σε ένα δάσος. Η θεά τον μετέφερε κατόπιν στην Ιταλία, στο ιερό της στην Αρικία (στην όχθη της λίμνης Nemi, βλ. Diana). Ο Ιππόλυτος ταυτίστηκε με το θεό Virbius, σύντροφο της Diana στην Αρικία.

2. Ιππόλυτος είναι επίσης το όνομα ενός Γί­γαντα, ο οποίος στη Γιγαντομαχία ήταν αντίπα­λος με τον Ερμή. Τον σκότωσε ο Ερμής με τη βοήθεια της περικεφαλαίας του Άδη, που τον έκαμε αόρατο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

1) Ευρ., Ιππ., passim. Διόδ. Σικ. 4, 62. Σχόλ. στον Όμ.. λ. 321. Οβίδ., Ηρωϊδ. 4 / Μετ. 15,497 κ.ε. / Fasti 6, 737 κ.ε. Βιργ., Αιν. 7, 765 κ.ε. Σέρβ., Σχόλ. στον Βιργ., Αιν. 6, 445. 7, 761. Σεν., Phaedra. Απολλόδ., Βιβλ. 3, 10, 3. Τζέτζ., Σχόλ. στον Λυκόφρ. 1329. Παυσ. 1, 22, 1 κ.ε., 2, 27, 4. 2, 32, 3 και 10. Πρβ. S. Reinach, στο Cultes, Mythes et Relig. 3, σ. 54-67. Κ. Kerenyi, Hippolytos, Sziget, 2, 1936, σ. 33-43. W. Fauth, Hippolytos und Phaidra.... Wiesbaden, 1959., P. Grimal, Λεξ. Ελλ. & Ρωμ. Μυθ. 1991, σ.321-322., Βικιπαίδεια

[Στην πάνω εικόνα: Ο Θάνατος του Ιππόλυτου, Lawrence Alma-Tadema (1836–1912)]