Οι αρχαίοι Έλληνες αρνούνταν ή μήπως δέχονταν την ανάσταση; (5)

Κωδικός Πόρου: 00285-111909-4019
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 14/04/13 23:13
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Βίοι Παράλληλοι, 00285-111909-4019




Περιγραφή:

Οι αρχαίοι Έλληνες αρνούνταν ή μήπως δέχονταν την ανάσταση; (5)

Μια σειρά πολλών και αποκαλυπτικών άρθρων για το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες όχι μόνον πίστευαν στην ανάσταση, αλλά και αν κάποιοι την αρνούνταν αναγκάζονταν να την υιοθετήσουν, μπροστά στα επιχειρήματα που οι ίδιοι οι πρόγονοί μας ανέπτυξαν επί χιλιετίες είτε με την Ελληνική Μυθολογία είτε με την ίδια την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία!.

Αρματοδρομία Πέλοπος και Ιπποδάμειας.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΛΟΠΑ

ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ διαβάσει ότι ο Πέλοπας (Πέλοψ, οπος) είναι γιος του Τάνταλου. Η μητέρα του ονομάζεται άλλοτε Κλυτία, άλλοτε Ευρυάνασσα, Ευρυσθάνασσα, Ευρυθεμίστη, κτλ. Μερικές φορές τη θεωρούν κόρη κά­ποιου θεού-ποταμού της Ασίας, του Πακτωλού ή του Ξάνθου (του ποταμού της Τρωάδας). Ως γιος του Τάνταλου κατάγεται από τη Μικρά Ασία· όταν ο Ίλος άρχισε τον πόλεμο εναντίον του Τάνταλου, μετανάστευσε στην Ευρώπη. Ό­ταν ήρθε στην Ελλάδα, είχε μαζί του θησαυρούς και έτσι έφερε σε μια χώρα ως τότε φτωχή λίγη ανατολίτικη χλιδή. (1)

Διηγούνταν πως, όταν ο Πέλοπας ήταν νέος, είχε πέσει θύμα ενός εγκλήματος του πατέρα του Τάνταλου, ο οποίος τον σκότωσε, τον έκοψε κομμάτια και τον μαγείρεψε. Ύστερα το φαγη­τό αυτό το πρόσφερε στους θεούς. Ορισμένοι μυθογράφοι υποστήριζαν πως ο Τάνταλος είχε ενεργήσει έτσι από ευσέβεια, γιατί την εποχή εκείνη υπήρχε λιμός στο βασίλειο του και δεν είχε κανένα άλλο θύμα να προσφέρει στους θε­ούς. Τις περισσότερες όμως φορές βεβαιώνουν ότι ο Τάνταλος θέλησε με τον τρόπο αυτόν να δοκιμάσει τη θεϊκή οξυδέρκεια. Όλοι οι θεοί αναγνώρισαν το κρέας που τους πρόσφεραν και κανένας δεν έφαγε εκτός από τη Δήμητρα, που, πεινασμένη καθώς ήταν, καταβρόχθισε έναν ώμο, προτού καταλάβει τι ήταν. (Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις για την πράξη αυτή ένοχοι θε­ωρήθηκαν ο Άρης ή ακόμη και η Θέτιδα). Αλλά οι θεοί αποκατέστησαν το σώμα του Πέλοπα και του ξανάδωσαν τη ζωή του. Έτσι έχουμε κι εδω άλλη μία ανάσταση ιστορικού προσώπου!.. (2)

ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ…

Τον Πέλοπα ύστερα από την ανάσταση του τον ερωτεύτηκε ο Ποσειδώνας και τον πήρε στον ουρανό, όπου έγινε οινοχόος του. Δεν άρ­γησε βέβαια να τον στείλει πίσω στη γη, επειδή ο πατέρας του τον χρησιμοποιούσε για να κλέ­βει νέκταρ και αμβροσία από τους θεούς και να τα δίνει στους θνητούς. Παρ' όλα αυτά ο Ποσει­δώνας παρέμεινε ο προστάτης του και του δώρι­σε φτερωτά άλογα. Τον βοήθησε, όταν συναγω­νίστηκε προς τον Οινόμαο, για να δουν ποιος θα έπαιρνε την Ιπποδάμεια.

Από το γάμο του με την Ιπποδάμεια ο Πέλο­πας απέκτησε πολλά παιδιά, που για τα ονόματα τους οι διάφοροι συγγραφείς δε συμφωνούν. Ο Ατρέας, ο Θυέστης και ο Πλεισθένης αναφέρο­νται από όλους. Σ' αυτούς μερικές φορές προ­στίθεται ο Χρύσιππος (τον οποίο παρουσιά­ζουν ως γιο του Πέλοπα και της Νύμφης Αξιόχης) και ο Πιτθέας. Στις κόρες του συγκαταλέ­γουν την Αστυδάμεια, που μερικές φορές θεω­ρείται μητέρα του Αμφιτρύωνα, και την Ιπποθόη, τη μητέρα του Τάφιου, του επώνυμου ήρωα του νησιού Τάφος, τον οποίο έκαμε με το θεό Ποσειδώνα.

Το όνομα του Πέλοπα συνδέεται με την κα­θιέρωση των Ολυμπιακών αγώνων. Αυτός είναι, καθώς έλεγαν, ο πρώτος που τους ίδρυσε. Αργό­τερα οι αγώνες αυτοί παρήκμασαν και τους ανα­καίνισε ο Ηρακλής προς τιμήν και προς μνήμην του Πέλοπα. Μερικές φορές τους αγώνες αυτούς τους θεωρούσαν ταφικούς αγώνες αφιερωμένους στη μνήμη του Οινόμαου.

Κατά τον Τρωικό πόλεμο ο μάντης Έλενος αποκάλυψε πως, ανάμεσα στους άλλους όρους για την κατάληψη της Τροίας, θα έπρεπε να φέ­ρουν εκεί και τα κόκαλα του Πέλοπα (ή τον έναν από τους ώμους του). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα κόκαλα αυτά μεταφέρθηκαν από την Πίσα ως την Τρωάδα. Στην επιστροφή εξαφανίστηκαν σε ένα ναυάγιο, αλλά ένας ψαράς τα ξαναβρήκε!. (4)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Τον συνόδευαν, λένε, Φρύγες μετανάστες, των οποίων τους τάφους έδει­χναν στη Λακωνία μέχρι την ιστορική εποχή.
(2) Στη θέση του ώμου, που είχε φαγωθεί, του κατασκεύασαν έναν άλλο από ελεφαντόδοντο, λείψανο που αρ­γότερα έδειχναν στην Ήλιδα (!!).
(3) (3) Για το μέρος αυτό του μύθου μπορεί να διαβάσει κανείς τα ονόματα. Οινόμαος, Ιπποδάμεια και Μυρτϊλος.
(4) Για έναν άλλο Πέλοπα, γιο του Αγαμέμνονα και της Κασσάνδρας, βλέπε στις εγκυκλοπαίδειες το όνομα:  Κασσάνδρα.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ:Oμ., Β 104 κ.ε. και Σχόλ. στο Α 38, Κύπρια, απόσπ. 11, 4 (Όμ., OCT 5, 122). Πίνδ., Ολ. 1, 40 κ.ε. και Σχόλ. Ευρ., Ιφιγ. στους Ταύρ., 387 κ.ε. και Σχόλ. Στο στ. Ι/Ορ. 11. Υγίν., Fab. 82 και 83. Νικ. Δαμ., απόσπ. 17 (FHG, 3, σ. 367-8). Διόδ. Σικ. 4, 74. Mythogr. gr., a. 580 (Westermann). Παυσ. 1, 41, 5. 2, 5, 7. 2, 6, 5. 2, 14, 4. 2, 15, 1. 2, 18, 2. 2, 22, 3. 2, 26, 2. 2, 30, 8. 2, 33, 1. 5, 1, 6 κ.ε., 5, 8, 2. 5, 10, 6 κ.ε., 5, 13, 1 κ.ε., 5, 14, 10. 5, 16, 4. 5, 17, 7. 5, 24, 7. 5, 25, 10. 5, 27, 1. 6, 19, 6. 6, 20, 7. 6, 20, 17 κ.ε., 6, 21, 6 και 9. 6, 21, 11. 6, 22, 1 και 8. 8, 14, 2. 8, 14, 11 κ.ε., 9, 40, 11. 10, 18. 2. Θουκ. 1, 9. Αθήν. 14, 625 e. Στέφ. Βυζ., στη λ. Πελο­πόννησος. Λυκόφρ., Αλεζ. 152 κ.ε. και Σχόλ. Τζέτζ. Τζέτζ., Μεθομ. 571-579 Ι Χιλ. 6, 508-515. Σέρβ., Σχόλ. στον Βιργ., Γεωργ. 3, 7. Σέξτος Εμπ., Προς Μαθημ. 1, 12. Πλίν., Φυσ., Ιστ. 28, 34. Απολλόδ., Βιβλ. 2, 4, 5 κ.ε. Δίον. Αλικ., Ρωμ. Αρχ. 5, 17. Πρβ. Η. W. Parke, «The Bones of Pelops...», Hermathena, 1931, 153-162. O. Burgers, «La Legende de Pelops...», RBPh, 1936, 769. A. L.ESKY, «Die griech. Pelopidendramen und Seneca's Thyestes», WS, 43, 1922 / 23, 172-198. R.Vallois, «Les origines des Jeux olympiques II», REA, 31, 1929, 113-133. Βλ. επίσης Ιπποδάμεια, 1., P. Grimmal, Λεξ. Ελλ. & Ρωμ. Μυθ. 1991, σ.547-548., Βικιπαίδεια.