Οι αρχαίοι Έλληνες αρνούνταν ή μήπως δέχονταν την ανάσταση; (10)

Κωδικός Πόρου: 00285-111904-4179
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 22/05/13 22:31
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Βίοι Παράλληλοι, 00285-111904-4179




Περιγραφή:

Οι αρχαίοι Έλληνες αρνούνταν ή μήπως δέχονταν την ανάσταση; (10)

Μια σειρά πολλών και αποκαλυπτικών άρθρων για το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες όχι μόνον πίστευαν στην ανάσταση, αλλά και αν κάποιοι την αρνούνταν αναγκάζονταν να την υιοθετήσουν, μπροστά στα επιχειρήματα που οι ίδιοι οι πρόγονοί μας ανέπτυξαν επί χιλιετίες είτε με την Ελληνική Μυθολογία είτε με την ίδια την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία!..

Αφροδίτης και Άδωνις.Λένε πως ο Δίας αποφάσισε ότι ο Άδωνης το ένα τρίτο του χρόνου θα το περνούσε δίπλα στην Αφροδίτη, το ένα τρίτο δίπλα στην Περσεφόνη και το υπόλοιπο τρίτο όπου αυτός ήθελε. Έτσι στο εξής ζούσε πάντοτε τέσσερις μήνες στον Κάτω Κόσμο και οκτώ με την Αφροδίτη. Κάθε φορά που ερχόταν η εποχή να εγκαταλείψει τον Άδη και ν' ανέβει πάνω στη γη, η φύση ολόκληρη τον υποδεχόταν ολάνθιστη γεμάτη χαρά!...

ΑΝ και ο μύθος του Άδωνη λένε πως είναι ένας θρύλος συρια­κός, τον οποίο υπαινίσσεται ήδη ο Ησίοδος, εμείς θα μιλήσουμε για την επικρατέστερη μορφή του μύθου, η οποία είναι η ακό­λουθη:
Ο βασιλιάς της Συρίας Θείαντας είχε μια κό­ρη, τη Μύρρα ή Σμύρνα, την οποία η οργή της Αφροδίτης παρακίνησε να ερωτευτεί τον πατέρα της. Με τη βοήθεια της τροφού της Ιππολύτης κατάφερε να εξαπατήσει τον Θείαντα και να ενωθεί μαζί του για δώδεκα νύχτες. Τη δωδέκα­τη όμως νύχτα ο Θείαντας κατάλαβε την πονη­ριά της κόρης του και την καταδίωξε οπλισμένος με το μαχαίρι του, για να τη σκοτώσει. Η Μύρρα μπροστά σ' αυτόν τον κίνδυνο ζήτησε την προστασία των θεών και οι θεοί τη μετα­μόρφωσαν σε δέντρο, το δέντρο Μύρρα. Δέκα μήνες αργότερα ο φλοιός του δέντρου ανασηκώ­θηκε, έσκασε και από εκεί βγήκε ένα παιδί, που πήρε το όνομα Άδωνης. Η Αφροδίτη, συγκινη­μένη από την ομορφιά του βρέφους, το πήρε και το εμπιστεύτηκε μυστικά στην Περσεφόνη, για να το αναθρέψει. Εκείνη όμως ερωτεύτηκε με τη σειρά της το όμορφο παιδί και δε θέλησε να το δώσει πίσω στην Αφροδίτη. Η διαμάχη ανάμε­σα στις δύο θεές διευθετήθηκε από το Δία, και αποφασίστηκε ο Άδωνης να ζει ένα τρίτο του χρόνου με την Αφροδίτη, ένα τρίτο του χρόνου με την Περσεφόνη και ένα τρίτο όπου θα ήθελε. Ο Άδωνης όμως περνούσε πάντοτε δύο τρίτα του χρόνου με την Αφροδίτη και ένα μονάχα τρίτο με την Περσεφόνη. Αργότερα η Άρτεμη οργισμένη (δε γνωρίζουμε ακριβώς για ποιους λόγους) ξεσήκωσε εναντίον του ένα αγριογού­ρουνο, το οποίο σ' ένα κυνήγι τον τραυμάτισε θανάσιμα.
Η πρώτη αυτή μορφή του μύθου αργότερα εξωραΐστηκε και συμπληρώθηκε. Στο πρόσωπο του παιδιού αυτού, που γεννήθηκε από ένα δέ­ντρο και περνά το ένα τρίτο του χρόνου κάτω από τη γη και το υπόλοιπο του χρόνου ανεβαί­νει, για να ενωθεί με τη θεά της άνοιξης και του έρωτα, αναγνωρίζουμε το σύμβολο του μυστη­ρίου της βλάστησης. Για την προέλευση της κα­τάρας της Αφροδίτης δόθηκαν μερικοί ακριβέ­στεροι προσδιορισμοί- η Κεγχρεΐς, μητέρα της Σμύρνας και γυναίκα του Κινύρα (αντί του Θείαντα), είχε προσβάλει τη θεά, με το να ισχυ­ριστεί ότι η κόρη της ήταν πιο όμορφη από τη θεά. Για να τιμωρηθεί το σφάλμα αυτό, η θεά ενέπνευσε στη Σμύρνα έναν ανόσιο έρωτα. Η Σμύρνα, τη στιγμή που ανακάλυψε τον άνομο χαρακτήρα του πάθους της, θέλησε στην αρχή να κρεμαστεί, αλλά η τροφός της μεσολάβησε και τη συμβούλευσε να ικανοποιήσει το πάθος της. Όταν το ένοχο πάθος κορέστηκε, η νέα κρύφτηκε από ντροπή μέσα στο δάσος, όπου η Αφροδίτη λυπήθηκε το θύμα της και το μετα­μόρφωσε σε δέντρο. Τη φλούδα του δέντρου την έσκισε με το σπαθί του και έβγαλε έτσι στο φως τον Άδωνη ο πατέρας της. Ή ακόμα ένα αγριο­γούρουνο (που προοιωνίζει έτσι το θάνατο του Άδωνη) άνοιξε το δέντρο με τους χαυλιόδοντές του και ελευθέρωσε το βρέφος. Η φαντασία των ποιητών της ελληνιστικής περιόδου ευχαριστιό­ταν να παρουσιάζει τον Άδωνη αναθρεμμένο από τις Νύμφες, να κυνηγά ή να οδηγεί κοπάδια στην ύπαιθρο και το δάσος. Όσο για την κατα­στροφή, που έφερε το θάνατο του, διαβεβαίωναν ότι είχε προκληθεί όχι από την Άρτεμη, αλλά από τη ζήλεια του Άρη, του εραστή της Αφροδί­της, ή ακόμα και από την οργή του Απόλλωνα προς την Αφροδίτη, η οποία είχε τυφλώσει τον Ερύμανθο, το γιο του θεού, γιατί αυτός την είχε αντικρύσει ολόγυμνη την ώρα που λουζόταν.
Ο μύθος του Άδωνη τοποθετείται άλλοτε στο βουνό Ιδάλιο και άλλοτε στον Λίβανο. Τη φοινι­κική πόλη Βύβλο τη διέσχιζε ένα ποτάμι που λε­γόταν Άδωνης και που κάθε χρόνο την ημέρα που γιόρταζαν το θάνατο του Άδωνη έπαιρνε ένα κόκκινο χρώμα.

Πολλοί μύθοι λουλουδιών συνδέθηκαν με την ιστορία του Άδωνη· όχι μόνο η μυθική καταγω­γή του μύρου (τα δάκρυα της Μύρρας)", αλλά και η προέλευση του ρόδου· το τριαντάφυλλο στην αρχή ήταν άσπρο, καθώς όμως η Αφροδίτη έτρε­χε, για να βοηθήσει τον τραυματισμένο φίλο της, τρυπήθηκε στο πόδι από ένα αγκάθι και το χρώμα από το αίμα της έβαψε τα λουλούδια, που από τότε της έχουν αφιερωθεί. Και οι ανεμώνες πιστεύεται ότι γεννήθηκαν από το αίμα του πλη­γωμένου Άδωνη. Ο ποιητής των ειδυλλίων Βί­ων διηγείται ότι η θεά έριξε τόσα δάκρυα όσες σταγόνες αίμα σκόρπισε ο Άδωνης και ότι από κάθε δάκρυ γεννιόταν ένα τριαντάφυλλο, ενώ από κάθε σταγόνα αίμα μια ανεμώνη.
Η Αφροδίτη, για να τιμήσει το φίλο της, ίδρυ­σε μια πένθιμη γιορτή, που οι γυναίκες της Συρίας τη γιόρταζαν κάθε χρόνο την άνοιξη. Φύ­τευαν μέσα σε βάζα, σε δοχεία κτλ. σπόρους, που τους πότιζαν με ζεστό νερό, για να τους κά­μουν να φυτρώσουν πολύ γρήγορα. Αυτά τα φυ­τέματα ονομάζονται «κήποι του Άδωνη». Tα φυτά αυτά, που τα έκαναν να φυτρώνουν μ' αυ­τόν το βίαιο τρόπο, πέθαιναν, αμέσως μόλις έβγαιναν από τη γη, συμβολίζοντας έτσι τη μοί­ρα του Άδωνη. Οι γυναίκες θρηνούσαν τελε­τουργικά για την τύχη του νέου άντρα που αγά­πησε η Αφροδίτη.
Η σημιτική προέλευση αυτού του μύθου είναι ολοφάνερη, ενώ το ίδιο το όνομα του θεού ανά­γεται στην εβραϊκή λέξη Αδωνάι, που σημαίνει «κύριος». Η λατρεία του Άδωνη διαδόθηκε στο μεσογειακό κόσμο την ελληνιστική περίοδο, ενώ ο μύθος του απεικονίζεται ήδη επάνω σε ετρουσκικά κάτοπτρα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Απολλόδ., Βιβλ. 3, 14, 4. Υγίν., Fab. 58 και 161. Σέρβ., Σχόλ. στον Βιργ., Εκλ. 10, 18. Οβίδ., Μετ., 10, 345 κ.ε. Σέρβ., Σχόλ. στον Βιργ., Αιν. 5, 72. Υγίν., Fab. 58, 248, 251,271.Θεόκρ. 1, 109. 3, 46 και το Σχόλ. Προπ. 3, 5, 38. Λουκ., Περί της Συρίης θεού 8. Στράβ. 16, 2, 18-19, σ. 755. Παυσ. 6, 24, 7. Βίων, Άδώνιδος επιτά­φιος, passim, Θεόκρ. 15, 102. 15, 136 κ.ε. Υγίν., Fab. 251. Ορφικοί Ύμνοι 56, 9. Αυσών., Epit. in Glauc. Cupido crucifix. 57 κ.ε. Κλήμ. Αλεξ., Προτρ. 2, 33, 8 κ.ε. Πρβ. J. G. Frazer, Adonis, γαλλ. μτφ. στο Ann. Mus. Guimet, 30, Παρίσι, 1921. Ε. Reiner, Die rituelle Totenklage, Τυβίγγη, 1938. S. Ronzevalle στο Mel. Univ. Saint-Joseph. Βηρυτός, 1929, 141-204., P. Grimal Ελλ. Μυθ.1991, σ. 40-41, Βικιπαίδεια.