Όταν οι ποιητές βουτάνε την πέννα στο ροδόσταμα της ανθρωπιάς!

Κωδικός Πόρου: 00285-113798-1305
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 06/10/11 20:07
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Κριτική Βιβλίων, 00285-113798-1305




Περιγραφή:

 

Ευτυχώς που υπάρχουν και ορισμένοι διανοούμενοι στον τόπο μας, όπως ο κ. Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, και μας δείχνουν το φωτεινό μονοπάτι της λογικής, της σύνεσης και της ανθρωπιάς!.. Τα βιβλία: «Η φωτογραφία» (αφηγήματα) και τα «Έμμετρα» ποιήματά του είναι ένα πραγματικό δείγμα παπαδιαμάντειας λογικής!..

Ο συγγραφέας μας (αριστερά) σε μία από τις δημόσιες εμφανίσεις του. «Με τον Πάνο Γιαννόπουλο (Τάκη Παρεδρόπουλο) από τη γειτονική με το Λειβάρτζι Κερασιά, στο Ιστορικό Κέντρο της Καλαμάτας! Οι παππούδες μας Κωνσταντίνος Παπακωνσταντόπουλος και Δημήτριος Γιαννόπουλος πολέμησαν μαζί στους Βαλκανικούς πολέμους, για τις Αξίες και τα Ιδανικά που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα..», γράφει ο ίδιος στη λεζάντα της φωτογραφίας.

ΕΙΧΑ την ευκαιρία, πρωτίστως όμως τη χαρά, να διαβάσω δύο εξαιρετικά βιβλία του φίλου και συμπατριώτη μου κ. Νίκου Χρ. Παπακωνσταντόπουλου με τίτλο: « Η φωτογραφία», που είναι διάφορα αφηγήματα και την ποιητική συλλογή του: «Έμμετρα», που ο ίδιος ο τίτλος προδίδει το περιεχόμενό του. Θα το πω όσο πιο απλά γίνεται: Τα βιβλία αυτά δεν τα διάβασα, τα ρούφηξα!.. Και είναι αλήθεια. Μια αλήθεια που θέλω να εξηγήσω γιατί:

Τα βιβλία του κ. Παπακωνσταντόπουλου δεν είναι απλά αυτό που λέμε, για ν’ αποφύγουμε την κριτική, «ένα σύνολο χειρογράφων ή τυπωμένων φύλλων χαρτιού που έχουν ραφτεί ή συνδεθεί στη μια τους άκρη, τη ράχη». Δεν είναι «μερικά φύλλα χαρτιού δεμένα σε σχήμα βιβλίου, στο οποίο γράφονται πρακτικά συνεδρίων, διαταγές, αποφάσεις κ.λπ.». Είναι δύο πραγματικά συγγράμματα, με περιεχόμενο που καταδεικνύει το πνευματικό υπόβαθρο του συγγραφέα και τη λεγόμενη υψηλή κουλτούρα που διαθέτει.

Τα βιβλία του κ. Παπακωνσταντόπουλου είναι μια πραγματική κατάθεση καρδιάς και ψυχής. Είναι ο απόηχος όλων εκείνων των συναισθημάτων που αναβλύζουν απ΄την πηγή του ποιητικού του οίστρου. Κι έχει απόλυτο δίκιο ο κ. Κ. Νικολόπουλος-Καμενιάτης, ο οποίος προλόγισε τα «Έμμετρα», που λέει ότι η ποίηση του κ. Νίκου Παπακωνσταντόπουλου είναι «γεμάτη πνοή και κάλλος, που πηγάζει από τις αστείρευτες σε ομορφιές πλαγιές του μυθικού Ερύμανθου»… Και θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του όταν λέει πώς «σε γεμίζει με το αιώνιο Ελληνικό φως που αναβλύζει από τις γνήσιες πηγές της σοφίας, του στοχασμού και της αρετής».

Και δεν γινόταν διαφορετικά. Ο ίδιος ο ποιητής, όπως λέει στα προλεγόμενά του, αισθάνεται «ένα ιδιαίτερο δέος για τον πλούτο της Ελληνικής γλώσσας και της ποίησης, αλλά και για τους ανθρώπους που την υπηρέτησαν»!

Αλλά, τι είπαμε προηγουμένως; «Κατάθεση καρδιάς και ψυχής»!.. Δεν είναι τυχαίο ότι τα «Έμμετρά»του τα αφιερώνει με ιδιαίτερη αγάπη στον Λάμπη, έναν ορειβάτη που ενώ κατέκτησε τα Ιμαλάϊα και άλλες κορυφές του κόσμου, μια μικρή χαράδρα του δικού μας βουνού, του Ερύμανθου, σε κάποιο στραβοπάτημά του, τον κράτησε για πάντα στην αγκαλιά της, στις 19 Μάρτη 2007. Αυτό σημαίνει ανθρωπιά!... Συναίσθημα!.. Αγάπη!...

Δεν ξέρω αν ο ποιητής έχει επηρεαστεί πολύ από τον τραγουδιστή του βουνού και του κάμπου, Κώστα Κρυστάλλη, διότι στα ποιήματά του αισθάνομαι ότι «αχολογεί» όχι μόνο η δική του, αλλά και η φωνή του άλλου ποιητή:

«Πρωί –πρωί στο χάραμα, την ώρα που θα φέξει
θα πάει ν’ ανοίξει το μαντρί, τη στάνη για ν’ αρμέξει.
Μιλάει με τα πρόβατα, χαϊδεύει τα αρνιά του,
τους κάνει κανακέματα, τα έχει σαν παιδιά του…»!

ΑΛΛΑ και στα αφηγήματά του, το βιβλίο που φέρει τον τίτλο: «Η φωτογραφία», ο συγγραφέας κ. Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, δείχνει μια εξαιρετική ευαισθησία. Σαν μια κινηματογραφική ταινία ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια του εικόνες από το πρώτο σχολικό βιβλίο, τα σχολικά συσσίτια, το ράδιο, που πρώτο είδε, οι εικόνες των ξενιτεμένων, η ρέγκα όπως λέγαμε εμείς (ρέγκος, όπως λέει ο ίδιος) με το «αγοραστό ψωμί», τα πρώτα «σινεμά» (η λέξη είναι αντιδάνειο, προέρχεται από την ελληνική: κίνηση), οι γαλότσες και τα «καλά» παπούτσια, το ράλι, οι καλοκαιρινές διακοπές, οι … μεθυσμένες κουρούνες, ο «Εσπερινός», το «προσκύνημα» και η «αγρυπνία», για να καταλήξει στο πολυπόθητο ποδήλατο και την τελευταία μέρα στο γυμνάσιο, που ήταν για όλους μας η μέρα της ζωής μας!...

Δεν ξέρω, αλλά κάθε φορά που ανοίγω αυτές τις σελίδες τα κουρασμένα μάτια μου δακρυρροούν από συγκίνηση διότι οι εικόνες αυτές είναι ακριβώς οι ίδιες που έρχονται και στο μυαλό του γράφοντος όταν ήταν παιδί!.. Τι να πρώτο πω! Τι να πρώτο θυμηθώ!.. Είναι από τις λίγες φορές που αισθάνεσαι ότι πρέπει να ζεις γιατί είσαι άνθρωπος με καρδιά και αισθήματα!... Μεγάλη η συγκίνηση!..

Θέλω πολλά να γράψω, αλλά θα κλείσω, προς το παρόν, το μικρό αυτό αφιέρωμα στον συγγραφέα και ποιητή κ. Νίκο Χρ. Παπακωνσταντόπουλο, με μία φράση που λέει ότι: «Τα βιβλία είναι ψυχροί, αλλά παντοτινοί φίλοι, διότι σου προσφέρουν τις γνώσεις τους όσες φορές τα χρειάζεσαι».

Εδώ τα πράγματα αλλάζουν!.. Όποιος διαβάσει τα βιβλία του κ. Παπακωνσταντόπουλου, θα καταλάβει ότι έχει να κάνει με ουράνιους φίλους γεμάτους θέρμη, χριστιανική αγάπη και -το κυριότερο- μεγάλη ανθρωπιά!..

Εύχομαι ο καλός Θεός να έχει πάντα γερό τον πανάξιο συγγραφέα μας για να μας χαρίζει συνεχώς αυτόν τον υπέροχο πνευματικό πλούτο από το πλούσιο και θεόσταλτο περιβόλι της πνευματικής ευωδίας!..

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Νίκος Παπακωνσταντόπουλος γεννήθηκε το 1957 στο Λειβάρτζι Αχαΐας, χωριό ήδη του νέου Δήμου Καλαβρύτων. Το 1976 αποφοίτησε από το Στ/τάξιο Γυμνάσιο Κλειτορίας και σε σχετικά μεγάλη ηλικία σπούδασε Νοσηλευτική, λειτούργημα το οποίο και ασκεί.
Στο χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε εδώ και αρκετά χρόνια, δημοσιεύοντας αρχικά άρθρα και κείμενα του στον Επαρχιακό - Καλαβρυτινό Τύπο, καθώς και σε διάφορα περιοδικά. Το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Λειβάρτζι σ' ευχαριστώ!» εξέδωσε το 2002.
Δύο χρόνια αργότερα προχώρησε σε μια προσπάθεια μετάφρασης για «Τα Ευαγγέλια της Μεγάλης Πέμπτης και του Μεγάλου Σαββάτου», καθώς και άλλων περικοπών της Μεγάλης Εβδομάδος (περιορισμένος αριθμός αντιτύπων).
Ακολούθησε η συλλογή ποιημάτων του με τίτλο «Έμμετρα», το 2008. Το 2009 ολοκλήρωσε την ερευνά του, «"Καταθέσεις" από την Νοσηλευτική μου διαδρομή». Αναμένεται δε να εκδοθούν δύο ακόμα βιβλία του, το «Όταν η ελπίδα άρχισε ν' ανατέλλει» και το «Αθόρυβοι εργάτες».
Παράλληλα, συνεχίζει να δημοσιεύει συχνά άρθρα, κείμενα και ποιήματα σε εφημερίδες και περιοδικά.
Ακόμα, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι ομιλίες του για διάφορα λογοτεχνικά και κοινωνικά θέματα.
Είναι παντρεμένος με την Ελένη Γαλλίου από το Γοργόμυλο Πρέβεζας και έχουν δύο παιδιά.