Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός (9)

Κωδικός Πόρου: 00285-112314-146
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 11/04/11 14:53
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Εκδόσεις Βιβλίων, 00285-112314-146




Περιγραφή:

Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός (9)

Διαβάστε σήμερα τη συνέχεια στο  κεφάλαιο με τίτλο: «Η ελληνική διείσδυση στην Παλαιστίνη» του έργου μας «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός» με πλήθος ιστορικών και αρχαιολογικών αναφορών από μεγάλους πανεπιστημιακούς δασκάλους, όπως, για παράδειγμα, ο Π. Χρήστου ή ο Π. Μπρατσιώτης!...

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΣΤΑΙΩΝ

Οι Φιλισταίοι, οι οποίοι ευρίσκονταν εις την ηγεσίαν αυτών των λαών, όπως ισχυρίζεται ο ως άνω συγγραφεύς, ονομάζονταν από τους Ισραηλίτες «Πελαστιείμ» ένα όνομα το οποίο μετεγράφη από τους Εβδομήκοντα ως «Φιλιστιείμ» και το οποίο συχνά μεταφράζεται σε «Αλλοφύλους» ή «Απεριτμήτους».
Είναι γεγονός ότι η χώρα εγκαταστάσεώς τους δηλώνεται με το όνομά της, το οποίο ο Ηρόδοτος εσταθεροποίησε με την μορφήν που έχει σήμερον και που από τότε επεκράτησε διεθνώς: «Παλαιστίνη».
Διαβάζοντας κανείς το Δευτερονόμιον (2,23), όπως και διάφορα άλλα χωρία της Παλαιάς Διαθήκης (Αμώς 9,7 κ.λ.π.), παρατηρεί ότι οι Ισραηλίτες είχαν την πεποίθησιν ότι οι Φιλισταίοι προήρχοντο από μίαν μακρινήν θαλάσσιαν χώραν, την Καφτώρ, που ορισμένοι ιστορικοί την ταυτίζουν με την γνωστήν μας Καππαδοκίαν. 7
Εάν εξαιρέσωμεν δε μερικές περιπτώσεις αναγνώσεως, όπου η Καφτώρ διαβάζεται ως Καππαδοκία, όλη γενικώς η παράδοσις την ταυτίζει με την Κρήτην!
Είναι δε τόσο ισχυρή αυτή η παράδοσις, ώστε ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος να φθάση εις το σημείο, από σύγχυσιν, να γράψη ότι οι Ιουδαίοι ήσαν άποικοι από την Κρήτην, ταυτίζοντας παραδόξως τους Ιουδαίους με τους Φιλισταίους.!8
Ας δούμε όμως τι γράφει πιο κάτω ο Παναγιώτης Χρήστου:
«Η γενική εντύπωσις των λαών της Εγγύς Ανατολής κατά την αρχαιότητα ήταν, ότι οι Φιλισταίοι ήσαν συγγενείς με τους Έλληνες. Οι Ισραηλίτες τον 11ο αιώνα ονόμαζαν το νότιο μέρος της Παλαιστίνης «Νεγέβ των Χερεθί», Νότο των Κρητών˙ και φυσικά οι Κρήτες αυτή την εποχή που οι Φιλισταίοι για πρώτη φορά εμφανίσθηκαν εις την Παλαιστίνη, ήσαν εις το σύνολό τους Έλληνες.9 Ο προφήτης Ιωήλ, που δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς έγραψε, αλλ’ η μαρτυρία του είναι σημαντική ακόμη και αν έγραψε το αργότερο που του αποδίδεται, δηλαδή εις τα τέλη του 6ου αιώνος, τους αποκαλεί ευθέως «Έλληνες» εις το εβραϊκό πρωτότυπο: «και τους υιούς Ιούδα και τους υιούς Ιερουσαλήμ απέδοσθε τοις υιοίς των Ελλήνων, όπως εξώσητε αυτούς εκ των ορίων αυτών». 10 Μια φορά οι Εβδομήκοντα μεταφράζουν το όνομα «Φιλιστείμ» με το «΄Ελληνες»: «Συρίαν αφ’ ηλίου ανατολών και τους Έλληνας αφ’ ηλίου δυσμών, τους κατεσθίοντας τον Ισραήλ όλω τω στόματι» 11 . Οι Ασσύριοι, τέλος από τότε που τους εγνώρισαν τους αποκαλούν με το ιδιαίτερο όνομά τους, «Παλάστου», ενώ ο Σαργών Β΄ στα τέλη του 8ου π.Χ. αιώνος τους λέγει «Γιαβάν» ( Ίωνες, Έλληνες). 12
Αυτήν την εντύπωση ενίσχυαν και αντικειμενικά γεγονότα, που για μας σήμερα είναι πολύ περιωρισμένα και δυσδιάκριτα, αλλά για την εποχή εκείνη ήταν προφανή. Για παράδειγμα, μερικά από τα λίγα ονόματα Φιλισταίων ανδρών, που σώζονται δι’ εμμέσων πηγών, έχουν πιθανώς ελληνική προέλευσι και ετυμολογία, όπως: Αχίς (Αγχίσης), Γολιάθ (Γαλεάτης, παρδαλός), Μητίντι (Μήτινδος, σοφός), Ικαύσου, Παϊδί, Ιαφέτ, Άδωνις κ.λ.π. Ακόμη και η περίφημη Δαλιδά, που εις το εβραϊκό κείμενο φέρεται ως Δελιλά, μπορεί να είναι η Δελίς, η Σφήκα. Το όνομα μιας από τις πέντε ομόσπονδες πόλεις της Φιλιστίας, το μόνο που δεν είναι σημητικό, είναι προφανώς ελληνικό (Ακαρόν, Εκρόν): Εχυρόν.
Δυστυχώς, όμως, δεν έχομε καθόλου άμεσες γραπτές μαρτυρίες για την γλώσσα τους. Βέβαια οι Φιλισταίοι δεν μπορεί παρά να παρέλαβαν ενωρίς κάποιο αλφάβητο της περιοχής, ή να είχαν κάποιο δικό τους από την παλιά εστία τους ( Κρητικό, Κυπριακό π.Χ.), αλλά θα έγραψαν τόσο λίγα, ώστε δεν διαθέτομε κανένα γραπτό μνημείο τους, εκτός αν ο δίσκος της Φαιστού, που όμως δεν έχει ακόμη αναγνωσθή, είναι φιλισταϊκός, έτσι δεν ξέρομε πολλά πράγματα για την γλώσσα τους.
Μπορούμε όμως να πούμε ότι γνωρίζομε μερικές λέξεις από το λεξιλόγιό τους εμμέσως, ανάμεσα στις οποίες μερικές είναι πολύ διαφωτιστικές. Οι ηγεμόνες των πέντε πόλεων ελέγονταν «σέρανι», 13 λέξις που θυμίζει την ελληνική «τύραννοι, κοίρανοι» και οπωσδήποτε αποτελεί παραφθορά της˙ και ορισμένες εβραϊκές λέξεις είναι σχεδόν βεβαιότατα φιλισταϊκής προελεύσεως και ομοιάζουν με αντίστοιχες ελληνικές λέξεις:
Πάρβαρ περίβολος
Μεκόνα, μηχανή
Μέχερα, μάχαιρα
Πιλεγές, παλλακίς
Έρεβ, έρεβος
Κάδ, κάδος
Είναι φανερό ότι η αρχική γλώσσα των Φιλισταίων ήταν ελληνική…».

Είναι όμως πολύ ενδιαφέροντα τα στοιχεία του Παναγιώτη Χρήστου, συγγραφέως του βιβλίου: «Ελληνική Παρουσία στην Παλαιστίνη», αφού πιο κάτω γράφει τα εξής:
«Επειδή οι εντόπιοι κάτοικοι του χώρου της νέας εγκαταστάσεως των, επί των οποίων εκυριάρχησαν οι Φιλισταίοι, ήσαν σημαντικά πολυπληθέστεροι, με τον καιρό και μάλιστα όχι πολύ αργά, εσημιτίσθηκαν θρησκευτικώς, αλλά η γλώσσα τους διατήρησε την ιδιαιτερότητα της, διότι ήταν μικτή. Για παράδειγμα οι Φιλισταίοι της Ασκάλωνος που οδηγήθηκαν από τον Σενναχερίβ της Ασσυρίας αιχμάλωτοι το 701 π.Χ. ομιλούσαν δική τους γλώσσα που ήταν φιλισταιοσημιτική. Ακόμη και τον 5ο αιώνα η γλώσσα της Αζώτου ήταν ιδιάζουσα και μόνο μέρος των κατοίκων της εγνώριζαν την ιουδαϊκή, όπως λέγεται εις το βιβλίο του Νεεμία: 14 «Και οι υιοί αυτών ήμισυ λαλούντες αζωτιστί και ουκ εισιν επιγνώσκοντες λαλείν ιουδαϊστί». Αυτό σημαίνει ότι διατηρούσαν ελληνικά στοιχεία, αφού, αν επρόκειτο περί άλλης σημιτικής διαλέκτου, δεν θα μπορούσε να λεχθή ότι δεν μπορούσαν να ομιλήσουν ιουδαϊκά.
Για την επιβεβαίωσι της συγγενείας των Φιλισταίων με τους ελληνικούς λαούς του Αιγαίου, αρκεί να λάβωμε υπ’ όψι:
α) την μορφή της προσωπίδας της Βεθσεάν που είναι οπωσδήποτε φιλισταϊκή,
β) τις μορφές των αιχμαλώτων του Ραμσή Γ΄, όπως παριστάνονται στη στήλη του ναού της Μεδινέτ Αβού,15
γ) τις πολυάριθμες κεφαλές που παρίστανται εις τον περίφημο δίσκο της Φαιστού.
Σε όλες αυτές τις μορφές παρατηρούμε γενικά πρώτα την ελληνική κατατομή του προσώπου, έπειτα την ομοιότητα των λοφιώδους πτερωτού καλύμματος εις τα κεφάλια των πολεμιστών και τέλος την ομοιότητα της στολής, που είναι κατά τα άλλα και κρητική στολή…».
Χωρίς αμφιβολία οι παραπάνω επισημάνσεις είναι πολύ σοβαρές, αρκεί να θυμηθώμεν ότι η πολύμορφη επικοινωνία των Φιλισταίων με τους Έλληνες εις όλην την μετέπειτα εποχήν οφείλεται ασφαλώς, εις την κοινήν εθνικήν τους συνείδησιν! Και ποιος λησμονεί, άραγε το γεγονός ότι ο βασιλεύς Δαβίδ, 16 που εξεκίνησε την βασιλικήν του σταδιοδρομίαν εις την πόλιν Χεβρών ως υποτελής των Φιλισταίων, όταν εκυριάρχησε πλήρως εις την Παλαιστίνην, εστήριξε την κυρίως δύναμίν του εις τους μισθοφόρους17 του, που ήσαν Φιλισταίοι και Κρήτες; Και οι μεν Φιλισταίοι προήρχοντο οπωσδήποτε από τις υποτελείς τότε εις τον Δαβίδ φιλισταϊκές περιοχές, πράγμα που σημαίνει ότι 350 χρόνια μετά την πρώτην εμφάνισιν των Φιλισταίων εις την Παλαιστίνην (1320) και 200 χρόνια μετά την επιδρομήν των Λαών της Θαλάσσης (1190), οι Αιγαίοι δεν έπαυσαν να έρχωνται εις την περιοχήν και δεν επρόκειτο να παύσουν ποτέ, μιας και ομιλούμε για ένα συνεχές μετακινούμενο ρεύμα!!

Ο Δίσκος της Φαιστού, για τον οποίον έχει γράψει ειδικό βιβλίο η γνωστή Ελληνίδα συγγραφέας και ερευνήτρια Έφη Πολυγιαννάκη από τις Εκδόσεις Γεωργιάδη.

Η ΠΡΩΤΗ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΣΤΑΙΩΝ

Γράφει ο Παν. Χρήστου:
«ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΟΜΗ των Λαών της Θάλασσας οι Φιλισταίοι ετάχθηκαν επικεφαλής των, γεγονός που έχει δώσει την εντύπωσι, ότι ήλθαν και αυτοί μαζί με τους άλλους λαούς εις την περιοχή τούτη την ίδια εποχή, το 1190 π.Χ. Υπάρχουν όμως αξιοπρόσεκτες ενδείξεις περί της παρουσίας των Φιλισταίων στον χώρο από παλαιότερη εποχή.
Η πρώτη ένδειξις ευρίσκεται εις τα κείμενα του Ραμσή Γ΄, κατά τα οποία οι Φιλισταίοι εγνώριζαν τον σημιτικό Θεό Βάαλ πριν από την εισβολή τους εις την Αίγυπτο μαζί με τους άλλους λαούς, πράγμα που σημαίνει ότι είχαν ζήσει εις την περιοχήν αυτή επί πολλά χρόνια προηγουμένως.
Η δεύτερη ένδειξις είναι ότι οι Εβραίοι, φεύγοντας από την Αίγυπτο ενώπιον της οργής του Φαραώ (πιθανώς Ραμσή Β΄) για να φθάσουν εις την γη της επαγγελίας, την Χαναάν (Παλαιστίνη), δεν ακολούθησαν τον συντομότερο δρόμο, που ήταν ο παραλιακός δια μέσου της Γάζας, αλλά έκαμαν ένα μεγάλο κύκλο δια της Ερυθράς Θάλασσας και του Όρους Σινά και εμπήκαν στην χώρα από τον περιπετειώδη δρόμο ανατολικά του Ιορδάνου. Τούτο συνέβηκε διότι η παραλία ήταν αδιάβατη λόγω της ισχυρής παρουσίας των Φιλισταίων.«Ως δε εξαπέμον, εις την Ερυθράν Θάλασσα». 18 . Τούτο λοιπόν σημαίνει ότι οι Φιλισταίοι ευρίσκονταν στη θέσι τους αυτή από την εποχή του Ραμσή Β΄ τουλάχιστον (1301- 1234) και μάλιστα από τα πρώτα του χρόνια, όταν, όπως φαίνεται, πραγματοποιήθηκε η έξοδος των Εβραίων, υπό τον Μωϋσή.

Σκυθόπολις. Μωσαϊκό από Μονή της Θεοτόκου κτισμένη τον 6ο αιώνα.

Με αρκετή πιθανότητα ευστοχίας θα μπορούσαμε να περιγράψωμε με τον παρακάτω τρόπο τις κινήσεις από την αρχή. Σύμφωνα με τα ιστορικά δεδομένα, γύρω εις το 1400 π.Χ. αποσπάσματα Αρχαίων κατέλαβαν την Κρήτη και άλλα νησιά του Αιγαίου. Κατά την πληροφορία της Οδυσσείας, που καλύπτει μια εποχή κάπως μεταγενέστερη, στην Κρήτη κατοικούσαν πέντε φυλές: Θείοι Πελασγοί, Αχαιοί, Ετεόκρητες, Κύδωνες, Δωριείς. 19 Φιλισταίοι δεν αναφέρονται εδώ, αλλά θα μπορούσαμε να τους ανιχνεύσωμε πίσω από τους Πελασγούς. 20 Το όνομα των Πελασγών, πρωτοελληνικού φύλου (φύλων θα ελέγαμε καλύτερα), που είχαν εγκατασταθεί στην Κρήτη πριν από τους Αχαιούς, σημαίνει πιθανώς τους Θαλασσινούς, τους Λαούς της Θάλασσας, δηλαδή: Πελασγοί, Πελασάτα, Φιλισταίοι. Αποσπάσματα των Πελασγών που είναι οι Φιλισταίοι μας, πιεζόμενα από τους νεήλυδες Αχαιούς, έφυγαν προς τα κοντινά νησιά Κάρπαθο και Ρόδο21 και προς τα παράλια της Μικράς Ασίας.
Οι Φιλισταίοι δια της Μικράς Ασίας έφθασαν με πλοία ή με αμάξια και πόδια στις ακτές της Συρίας και της Παλαιστίνης, πιθανώς λίγο πριν από την έξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο, θα ελέγαμε γύρω εις τα 1320 π.Χ. και εγκαταστάθηκαν στις νότιες ακτές, από τον Κάρμηλο ως την Γάζα, στη χώρα δηλαδή που επρόκειτο από το όνομά τους να ονομασθή αργότερα Παλαιστίνη, ενώ οι φυλετικά συγγενείς των Τεύκροι (Τιεκάρα) εκράτησαν τα παράλια βορείως του Καρμήλου, δηλαδή τη χώρα που επρόκειτο αργότερα να ονομασθή Φοινίκη».

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΠΑΝ. Ι. ΜΠΡΑΤΣΙΩΤΗΣ

Ο Καθηγητής της Βιβλικής Ιστορίας ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ι. ΜΠΡΑΤΣΙΩΤΗΣ, εις την περισπούδαστον μελέτην του: «ΟΙ ΦΙΛΙΣΤΑΙΟΙ ΚΑΙ Ο ΑΙΓΑΙΟΚΡΗΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ», 22 αφού κάνει την ιστορικήν του αναφοράν και διαδρομήν των Φιλισταίων εις την Εγγύς Ανατολήν, με αναλύσεις της ονομασίας και καταγωγής των Φιλισταίων, της χώρας και την σύντομον ιστορίαν τους, καθώς και τον εν γένει Αιγαιοκρητικόν πολιτισμόν εις την Παλαιστίνην, με συγκλονιστικές αναφορές εις την θρησκείαν23 τους, που θεωρεί ελληνικήν, καταλήγει ως εξής:
«Τοιούτης εν πάση συντομία ο των Φιλισταίων πολιτισμός, όστις ως κατ’ ουσίαν αγαιοκρητικός, υπήρξεν ούτω σπουδαίος μάλιστα δια την Παλαιστίνην, ώστε ολόκληρος περίοδος της ιστορίας του πολιτισμού αυτής να δύναται να φέρη το όνομα εκείνου, χαρακτηριζομένη ως φιλισταϊκή περίοδος. – Αλλ’ η δια των Φιλισταίων καλλιεργία του αιγαιοκρητικού πολιτισμού εν Παλαιστίνη ενέχει και ευρυτέραν σπουδαιότητα και δη αναφερομένην και εις την προϊστορίαν του ελληνικού πολιτισμού. Διότι, ώσπερ πανταχού όπου διεδόθη ο αιγαίος καθ’ όλου πολιτισμός απεδείχθη πρόδρομος του ελληνικού, ούτω και εν τη χώρα ταύτη. Άρα και ο είπερ τις και άλλος συντόνως δια της μονίμου αυτού διατριβής εν Παλαιστίνη εργασθείς υπέρ της εν αυτή εξαπλώσεως του αιγαιοκρητικού πολιτισμού λαός των Φιλισταίων δεν θα ήτο υπερβολή να χαρακτηρισθή ως ο κατ’ εξοχήν πρόδρομος του Ελληνισμού εν τη κοιτίδι ταύτη της βιβλικής θρησκείας, εν τη χώρα ήτις εγένετο το κύριον θέατρον, εφ’ ου διεδραματίσθησαν τα πλείστα και μέγιστα των της βιβλικής ιστορίας γεγονότων. Τω όντι, δια της εν Παλαιστίνη μονίμου εγκαθιδρύσεως των Φιλισταίων, λαού αρίας καταγωγής και δη και εξ ελληνικής χώρας προερχομένου, και μάλιστα δια της συντόνου εκπολιτιστικής αυτού ενταύθα εργασίας, ή ήδη από των αρχών της β΄ π.Χ. χιλιετηρίδος υπό κερδοφίλων ναυτίλων του Αιγαίου διανοιγείσα προς την (δίκην μεγάλου μαγνήτου) Ανατολήν και Δύσιν προσελκύουσιν χώραν ταύτην οδός, διαπλατυνθείσα ήδη, έμελλε να παραμείνη δια παντός εφεξής ανοικτή εις τους Έλληνας ναυτίλους και εμπόρους, εν ως εξ’ άλλου Φοίνικες ναυτίλοι εγένοντο οι οδηγοί των Εβραίων εις τα ελληνικάς χώρας, την προς τα οποίας περιεργίαν θα είχεν αρκούντως υπεκκαύσει η εν Παλαιστίνη γνωριμία αυτών προς την λάμψιν του αιγαιοκρητικού πολιτισμού. Η δε δια της τοιαύτης επιμειξίας επίδρασις του ελληνικού πολιτισμού επί την Παλαιστίνην από του θ΄ ήδη π.Χ. αιώνος υπήρξε ούτω μεγάλη, ώστε παλαιστινολόγος έγκριτος, ο H. Vincent, δεν εδίστασεν ολόκληρον το από του αιώνος εκείνου μέχρι του ε΄ π.Χ. διάστημα να χαρακτηρίση ως περίοδον ιουδαιοελληνικήν. Ιδία δ’ αι εν Παλαιστίνη φιλισταϊκαί πόλεις δεν εχρημάτισαν μόνον κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, ότε το εθνικόν των Φιλισταίων όνομα είχε τελείως αποσβεσθή, κέντρα του ελληνικού πολιτισμού επισημότατα, ως είρηται, αλλ’ ως πολλαχώς δια των νεωτέρων ερευνών τεκμηριούται και πολλώ πρότερον υπήρξαν αύται ει τινες και άλλαι εν τη μεγάλη Ασία δεκτικαί του πολιτισμού εκείνου, φυτώρια λατρειών ελληνικών και βίου καθ’ όλου ελληνικού.
Και οποίας μεν σπουδαιότητος δια την εξέλιξιν του Ιουδαϊσμού και δια την διάδοσιν του Ευαγγελίου τυγχάνει η εν Παλαιστίνη διάδοσις του Ελληνισμού, δεν είναι του παρόντος να εξετασθή. Εκ πάντων δε των άχρι τούδε ρηθέντων προκύπτουσι, νομίζομεν, τα εξής:
α) Ετεκμηριώθη ο στενός σύνδεσμος ο μεταξύ της Βιβλικής Ιστορίας και της Ιστορίας της παλαιάς Ανατολής, ης η σπουδή είναι απαραίτητος προς ορθήν εκτίμησιν και κατανόησιν εκείνης˙ β) διεπιστώθη δι’ ενός έτι παραδείγματος η ιστορική αξία των πληροφοριών της Βίβλου˙ γ) απεδείχθη η εκ χωρών του αιγαίου πολιτισμού και δη εκ Κρήτης καταγωγή των Φιλισταίων, ή τουλάχιστον μοίρας αυτών σπουδαίας, των Χερεθθεί και δ) τέλος κατεφάνη η πολλαπλή της ιστορικής εξερευνήσεως του λαού τούτου σπουδαιότης ου μόνον δια την ιστορίαν του Ισραήλ, εν η σπουδαιότατον εκείνος διεδραμάτισε μέρος, αλλά και δια την ιστορίαν του αρχαίου πολιτισμού, ου επίλεκτος εργάτης ανεδείχθη και δη και δια την προϊστορίαν της εν Παλαιστίνη διαδόσεως του ελληνικού πολιτισμού, ου πρόδρομοι και σκαπανείς δραστηριώτατοι εγένοντο οι Φιλισταίοι.».

Συνεχίζεται..