Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός (7)

Κωδικός Πόρου: 00285-112316-82
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 31/03/11 15:18
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Εκδόσεις Βιβλίων, 00285-112316-82




Περιγραφή:

 

Διαβάστε το τελευταίο μέρος του πρώτου κεφαλαίου «Πού γεννήθηκε ο πρώτος άνθρωπος;» όπου υπάρχουν πολλά ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν την διαχρονική σύμπλευση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας εδώ και 2000 χρόνια!..

Η ΟΜΗΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Δεν θα μπορούσαμε να κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο χωρίς να αναφερθούμε και στην «Ομηρική θεολογία», μέσα εις την οποίαν ο Όμηρος περιγράφει περισσότερο τις σχέσεις θεών και ανθρώπων, παρά αναπτύσσει θεογονικές ή κοσμογονικές θεωρίες. Τόσον εις την Ιλιάδα, όσο και εις την Οδύσσειάν του ο συγγραφεύς των μεγάλων αυτών επών αποδεικνύει ότι:
«Οι Έλληνες εφαντάσθηκαν και έπλασαν τους θεούς των όχι υπό μορφάς θηρίων μεγάλων, ερπετών, στοιχείων φυσικών ή τερατωδών όντων, αλλ’ υπό την ευγενεστέραν των μορφών, την ανθρωπίνην, και ταύτην πολλώ της των ανθρώπων τελειοτέραν ελαττώσαντες μάλιστα και καλλύναντες κατά το εφικτόν και πολλάς τερατώδεις ιδέας, ας ανέκαθεν εκληρονόμησαν. Κατά φυσικόν δε λόγον και συνωδά προς την τότε κατάστασιν της διανοητικής των αναπτύξεως οι αρχαιότατοι του ελληνικού έθνους προπάτορες εφαντάζοντο τους θεούς των ου μόνον κατά την μορφήν τοις ανθρώποις ομοίους, αλλά και τον βίον και τας λοιπάς ιδιότητας, εφαντάζοντο δηλαδή αυτούς ζώντας, όπως και οι άνθρωποι, υπό πάσας τας απόψεις και ούτω χαρακτηρίζοντες αυτούς έπλαττον αναλόγως και τους περί αυτών μύθους.». 

Η αποθέωσις του Ομήρου. Έργον του Περ Ένγκρ.

Τα παραπάνω λόγια είναι του Μακεδόνος Γεωργίου Κωνσταντινίδη, του οποίου το έργο: «ΟΜΗΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ήτοι των Ελλήνων Μυθολογία και λατρεία του θείου καθ’ Όμηρον»55 μας θυμίζει το «κατ’εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» που αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη (Γεν. Α΄,26).
Να σημειώσωμεν εδώ, ότι το ως άνω έργο εστιάζει το ενδιαφέρον του αναγνώστου εις τον γενικόν χαρακτηρισμόν των θρησκευτικών ιδεών, την ποιότητα των ομηρικών θεών, τις σχέσεις των θεών προς τον κόσμο, 56 τις σχέσεις των θεών προς αλλήλους, τις σχέσεις των θεών προς τη μοίρα κ.λ.π. χωρίς να μας δίνη συγκεκριμένα στοιχεία, όσον αφορά την δημιουργίαν του ανθρώπου. Κάνει βεβαίως, έναν χαρακτηρισμόν της ομηρικής θεογονίας, αλλά, όπως λέει ο συγγραφεύς, «οι τω Ομήρω ως διέποντες τα του κόσμου γνωστοί θεοί δεν είναι και οι πλάσται αυτού. Ουδέποτε έρχεται εις τον νουν του ποιητού τοιαύτη, περί των θεών, ιδέα, ουδ’ ορίζει πού ακριβώς πόθεν ο κόσμος παρήχθη…»

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Με όλα όσα αναφέρθηκαν στο παραπάνω κεφάλαιο του βιβλίου μας «Πού εγεννήθη ο πρώτος άνθρωπος», θα θέλαμε να κάνουμε ορισμένες σκέψεις, που ίσως μας οδηγήσουν σε κάποια συμπεράσματα και προβληματισμούς, αρχής γενομένης με το όνομα Εύα, που ο Αδάμ, εν πρώτοις, της είχε δώσει το όνομα Γυνή, και στην συνέχεια την ονομάτισε Ζωή, ώστε, με όλα όσα ειπώθηκαν, να γεννηθούν οι παρακάτω προβληματισμοί:
α) Ο κόσμος, στ’ αλήθεια, έχει ζωήν 5.760 έτη, όπως πιστεύει το περιοδικό «ΧΡΟΝΙΚΑ» (Όργανο του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδας);
β) Ο Αδάμ έζησε 930 χρόνια (Γεν. Ε΄,5) τουτέστιν μίαν ολόκληρον χιλιετία. Πού εγεννήθη, λοιπόν; Σε ποιόν τόπο; Και γιατί η Βίβλος δεν ξεκαθαρίζει τον ακριβή τόπον;
γ) Δεν πιστεύω εις την λεγομένην θεωρίαν της Εξελίξεως του Καρόλου Δαρβίνου. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αγνοούμε τις έρευνες του διάσημου Έλληνος Ανθρωπολόγου, του κ. Άρη Πουλιανού, ο οποίος με τις έρευνές του έχει αποδείξει:
1) Ότι υπάρχει ο άνθρωπος της Τρίγλιας της Βορείου Ελλάδος 11.000.000 ετών (+-1.000.000 έτη).
2) Ότι ο Αρχάνθρωπος των Πετραλώνων Χαλκιδικής είναι περίπου 750.000 ετών (έστω και αν άλλοι επιστήμονες ομιλούν για 250.000 έτη). Αλήθεια, έχουν ευρεθεί παρόμοια ανθρωπολογικά ευρήματα εις το Ισραήλ;
δ) Τι συμβαίνει, αλήθεια, γύρω από την περιοχή του Σπηλαίου Κάψια; Υπάρχουν στοιχεία που «δεν βγαίνουν εις το φως της δημοσιότητας»;
ε) Αλήθεια, γιατί ο ποταμός Λάδων έγινε, τελικώς, ένα φράγμα; Μήπως εις το όνομα της προόδου ή μήπως για να ενταφιασθή κάτω από χιλιάδες τόνους νερού ολόκληρη η ιστορία της αρχαιότητος, αν σκεφθή κανείς ότι εις τις όχθες του υπήρχαν τα ιερά του Ασκληπιού, της Δήμητρος, του Ποσειδώνος και του Απόλλωνος;
στ) Λένε ότι ο Αδάμ σημαίνει «χωματένιος» (χοϊκός, δηλαδή). Αλλά και η Δάφνη δεν εγεννήθη από την Γην; Δεν ήταν χωματένια; Και αν ο Αδάμ επλάσθη από πηλόν (χώμα και νερό) το ίδιο δεν συνέβη και με την Δάφνη;
Και μία λεπτομέρεια: Εις μίαν προσωπικήν μου έρευναν προς αναζήτησιν εικόνων, που να παριστούν τον Αδάμ και την Εύαν ή την Δάφνην με τον Απόλλωνα, αληθώς οι καλλιτέχνες είχαν συγκινηθεί περισσότερο με το δεύτερο ζευγάρι πρωτογόνων ή πρωτόπλαστων ανθρώπων!
Αλήθεια γιατί; Μήπως εγνώριζαν κάτι που αγνοούμεν εμείς οι νεώτεροι;
Ταύτα όχι βεβαίως δια να αμφισβητηθούν ο Αδάμ και η Εύα αλλά για να προβληματισθούμε περισσότερο με την συμβολικήν ή μη ονομασία των59 …
Για τον λόγο αυτό ας κλείσωμεν το κεφάλαιόν μας με έναν εκκλησιαστικό ύμνον:
«Δια ξύλου ο Αδάμ, Παραδείσου γέγονεν άπιστος δια ξύλου δε Σταυρού, ο Ληστής Παράδεισον ώκισεν˙ ο μεν γαρ γευσάμενος, ευλογία ηθέλησε του ποιήσαντος˙ ο δε συσταυρούμενος, Θεόν ωμολόγησε τον κρυπτόμενον. Μνήσθητί μου βοών, Σωτήρ, εν τη βασιλεία σου» ( Ήχος δ΄). 

Ο Αρχάνθρωπος των Πετραλώνων Χαλκιδικής.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ :

1. Το έχω κατ’ επανάληψιν δηλώσει εις την τηλεοπτικήν εκπομπήν «Το Ντοκουμέντο της Εβδομάδος» εις την «ΤΗΛΕΤΩΡΑ», ότι ορισμένοι δωδεκαθεϊστές θέλουν να καταργήσουν την Παλαιάν Διαθήκην (και αργότερον, ασφαλώς, και την Καινήν Διαθήκην), γιατί πέραν των άλλων είναι γραμμένη εις την ελληνικήν γλώσσαν!...
2. Εδώ τι πρέπει να πούμε; Ότι έχομεν την πρώτην… κλωνοποίησιν ανθρώπου;
3. Εδώ πρέπει κάποια στιγμή να ξεκαθαρίσει το ζήτημα: Άλλο το ρήμα «ποιέω-ω» που σημαίνει «δημιουργώ» σε πολλές μορφές («κατασκευάζω δια των χειρών, τεχνουργώ, φτιάχνω, παράγω, τεκνοποιώ, συγκομίζω, καρπούμαι, συνθέτω, γράφω, συγγράφω, παριστάνω ποιητικώς, επινοώ, πλάθω, προκαλώ, επιφέρω, παρέχω, προσφέρω, τελώ, πανηγυρίζω, συγκαλώ, κινώ, εγείρω, μεταβάλλω κατάστασιν, ορίζω, εγκαθιστώ, εμβάλλω τι που, συγκροτώ, οργανώνω, υποτάσσω, πιστεύω, εκτιμώ, παρασκευάζω, ετοιμάζω, κάμνω» κ.λ.π.) και άλλο το ρήμα «πλάττω-σσω-θω» που σημαίνει «δίδω μορφήν, δημιουργώ, σχηματίζω, διαπαιδαγωγώ, φαντάζομαι, στοχάζομαι, επινοώ, μηχανώμαι». Κατά συνέπειαν, επειδή εις την Αγίαν Γραφήν όλοι οι μελετητές (θεολόγοι, ιστορικοί, ερευνητές κ.λ.π.) λαμβάνουν σοβαρώς υπ’ όψιν και την κάθε λέξιν πώς γράφεται ή τι εννοείται, για τον λόγον αυτόν καλό είναι να δούμε γιατί εις την αρχήν ο Θεός ποιεί άνθρωπον και ανθρώπους (Γεν. Α΄ 27) και εις την συνέχειαν πλάθει τον άνθρωπο (Γεν. Β΄7).
4. ΄Ίδε σχετικό άρθρο του γράφοντος εις την εφημερίδα «ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ» της Παρασκευής 27 Νοεμβρίου 1998, όπου αναπτύσσεται λεπτομερώς ο εν λόγω προβληματισμός. Ωστόσο, θα πρέπει εδώ να πούμε ότι και ο Χριστός χρησιμοποιούσε τον όρον «γυνή» ακόμη και για την μητέρα Του, την Παναγίαν, όταν ήταν εις τον Σταυρόν («γύναι ιδού ο υιός σου» Ιωάν. 19,26) αλλά και αλλού (Ιω. 20,13-Ιω.20,15).
5. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Ποια ήταν η γυναίκα που είχε έξω και μέσα εις τον Παράδεισον; Η Εύα ή μήπως κάποια «άλλη» γυναίκα, με δεδομένο το γεγονός ότι έζησε 930 χρόνια και μάλιστα εις ηλικίαν 230 ετών έκανε με την Εύαν τον τρίτον υιό τους, τον Σηθ. (Γεν. Ε΄, 3)
6. Η χιλιόχρονη ζωή του Αδάμ (για την ακρίβεια 930 ετών, όπως διαβάζωμεν εις την Γένεσιν Ε΄, 5) μας δίνει το δικαίωμα να διερωτηθώμεν: Ποιος ήταν ο ακριβής τόπος δημιουργίας του; Από πού ήλθε εις τον Παράδεισον; Και εις την συνέχειαν, πού έζησε ακριβώς, αφού εν ζωή, είδε δεκάδες ή και εκατοντάδες απογόνους, οι οποίοι ασφαλώς δεν έμειναν εις το ίδιο μέρος;
7. 'Ιδε βιβλίο TOM HORNER: «Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΒΙΒΛΟ», των εκδόσεων ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΑΚΗΣ, όπου εις την σελίδα 17, αναφερόμενος εις τους Πρωτόπλαστους, που ζούσαν εις τον Παράδεισον, λέγει: «Και έτσι ήταν από τότε τα πράγματα στη Μέση Ανατολή, ή και αλλού, σύμφωνα με μερικούς» (Ο Τομ Χόρνερ αφιερώνει το βιβλίο αυτό εις όσους εδίδαξε εις την Θεολογικήν Σχολήν της Φιλαδελφείας την περίοδο 1957-1969).
8. Χωρίς αμφιβολίαν η Βίβλος προσδιορίζει τον γεωγραφικόν χώρον του Παραδείσου τοποθετώντας τον μεταξύ των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη εις την Μεσοποταμίαν. (Γεν. Β΄, 8-14). Πλην, όμως, εάν λάβουμε υπ’ όψιν το γεγονός ότι υπήρχαν πολλές γεωλογικές ανακατατάξεις με τους κατακλυσμούς κ.λ.π. που προηγήθηκαν ή επηκολούθησαν, εύλογον είναι να διερωτάται κανείς πού άρχιζε και πού τελείωνε αυτός ο Παράδεισος…
9. Για το θέμα της Κοσμογονίας θα πρέπει να πούμε ότι πολλοί λαοί είχαν την δικήν τους αντίληψιν περί αυτής. Οι Χαλδαίοι είχαν 4 ιστορικούς, τον Βηρωσσόν, τον Αβυδινόν, τον Απολλόδωρον και τον Αλέξανδρον (από τους οποίους οι δύο τελευταίοι τουλάχιστον έχουν ελληνικά ονόματα). Η Κοσμογονία και η Θεογονία των Φοινίκων εγράφη από τον ιστορικόν που άκουγε εις το όνομα «Σαγχουνιάθων», που αποκαλύπτει την συγκλονιστικήν πληροφορίαν ότι «ο Ερμής έμεινε βασιλεύς της Αιγύπτου», ενώ ο Φίλων και ορισμένοι άλλοι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Ερμής εφηύρε τα γράμματα και την Ιστορίαν και πως η Κοσμογονία των Φοινίκων ήταν επίνοια του Ερμού, του πρώτου φιλοσόφου του κόσμου! (Ο καθηγητής Αθανάσιος Σταγειρίτης εις το έργο του: «ΩΓΥΓΙΑ ή ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ» μας δίνει την πληροφορίαν ότι υπάρχει ένα χρονικό πασχάλιο της Βυζαντίδος, όπου αναφέρεται ότι «ο Ερμής ούτος είχεν ορθάς ιδέας περί θεού, αποδείξας εις διαφόρους προς τον Ασκληπιόν λόγους αυτού, τας τρεις μεγίστας δυνάμεις της μιας θεότητος˙ όθεν ωνομάσθη και Τρισμέγιστος»!).
Υπάρχει, επί πλέον, η Θεογονία των Ατλαντείων, οι οποίοι κατοικούσαν προς το δυτικό μέρος της Αφρικής, πλησίον του ωκεανού, όπου έλεγαν ότι εκεί εβασίλευε κατά πρώτον ο Ουρανός, ο οποίος εσύναξε τους αγρίους και διεσπαρμένους τότε ανθρώπους «εις κώμας και πόλεις».
Υπάρχει και η κοσμογονία των Παγχαίων, όπως αναφέρει ο ιστορικός Ευήμερος. Κατά τον Αραβικόν Ωκεανόν ήσαν ορισμένες νήσοι και η μεγαλύτερη εξ αυτών έφερε το όνομα «Παγχαία». Επί της βασιλείας του Κασσάνδρου, ο Ευήμερος, που έγραψε την Ιεράν Αναγραφήν, φίλος του Βασιλέως, εστάλη εις μακρινά ταξίδια για βασιλικές υποθέσεις και εξέπεσε εις τον ωκεανόν αυτόν, όπου βρήκε εις την Παγχαίαν οικοδομές και ναούς αρχαιότατους, μεγαλοπρεπείς, αφιερωμένους εις τους θεούς, γι’ αυτό και η νήσος ελέγετο «Ιερά των Θεών». Εκεί υπήρχε ένας λόφος υψηλός και εις την κορυφήν του ιερό του Διός του Τριφυλίου! Στο ιερό δε υπήρχε χρυσή στήλη όπου ήσαν γεγραμμένες οι πράξεις του Ουρανού, του Κρόνου και του Διός, όπως αναφέρει ο Διόδωρος (s και ε μβ). Όμως, χάριν της Ιστορίας, θα πρέπει να πούμε εδώ ότι την ιεράν αυτήν αναγραφήν του Ευημέρου πολλοί εθεώρησαν πλάσμα του συγγραφέως για να καταστραφή ή τότε επικρατούσα θρησκεία, γι’ αυτό και τον ωνόμασαν «άθεον». Και τούτο, επειδή, ενώ οι «οι ιερείς εδίδασκον μυστήρια απόρρητα και δυνάμεις απεριορίστους των θεών», αυτός εκήρυττε ότι «οι θεοί ήσαν άνθρωποι και απελευθερώθηκαν δια τας αρετάς αυτών» και ότι «τους Παγχαίους μετεκόμισεν εκεί ο Ζευς εκ της Κρήτης και παρήγγειλε να έχωσι κοινωνίαν εμπορικήν με τους Κρήτας, τους προγόνους αυτών»!
Ο Πλούταρχος λέει ότι η νήσος Πάγχαια δεν υπάρχει…
10. Ορφεύς: Ένας εκ των αρχαιοτάτων Ελλήνων αοιδών και φιλοσόφων, υιός της μούσας Καλλιόπης και του Απόλλωνος, κατ’ άλλους δε του Οιάγρου και μας των θυγατέρων του Πιέρου. Ουδείς είχε ασχοληθεί με τα ΟΡΦΙΚΑ και τα εν γένει έργα του μεγάλου Έλληνος προγόνου μας. Ευτυχώς που υπήρξε και ο αείμνηστος εκδότης Ιωάννης Πασσάς και προσέφερε εις το ελληνικό κοινό το μέχρι στιγμής διασωθέν έργον του…
11. Διαβάζοντας κανείς ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ που, όπως προαναφέρομεν, εξεδόθησαν για πρώτη φορά εις την Ελλάδα, αλλά και εις παγκόσμιο επίπεδο, με καταπληκτικές και αδιάσειστες αστρονομικές διαπιστώσεις του εξόχου Έλληνος αστρονόμου ΚΩΝΣΤ. ΣΤ. ΧΑΣΑΠΗ, και δη τα Αργοναυτικά του Ορφέως, μετ’ εκπλήξεως θα διαπιστώσωμεν ότι ο Ορφεύς μετέβη εις την Αίγυπτον και την Λιβύην, για να διδάξη τους ανθρώπους και όχι να διδαχθή, όπως υπεστήριζαν νεώτεροι ερευνητές που δεν ηννόησαν ή δεν ηθέλησαν να αντιληφθούν την έννοιαν του κειμένου, που έχει ως ακολούθως:
«…ήδη γαρ μοι άλις καμάτων, άλις έπλετο μόχθων, ων ικόμην επί γαίαν απείριτον ηδέ πόληας, Αιγύπτου, Λιβύη τε βροτοίς άνα θέσφατα φαίνων».
Απόδοσις εις την νεοελληνικήν:
«… Διότι τώρα πλέον μου είναι αρκετοί οι κόποι και οι ταλαιπωρίες που πέρασα διερχόμενος την απέραντον γην και τις πόλεις, αποκαλύπτων εις τους ανθρώπους τα θέσφατα (τους χρησμούς) εις την Αίγυπτον και εις την Λιβύην». (΄Ιδε «ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ» του Ιωάννου Δ. Πασσά, διευθυντού και εκδότου της Εγκυκλοπαίδειας του «ΗΛΙΟΥ» σελ. 137).
12. Όπως γράφει και ο Αθανάσιος Σταγειρίτης εις την «Ωγυγίαν ή Αρχαιολογίαν» του, πολλοί νεώτεροι εταράχθησαν, λέγοντας ότι « ο Ορφεύς, σοφώτατος άνθρωπος ων και εν μεγάλη υπολήψει, δεν έπρεπε να φαντασθή τοιαύτα παράξενα πράγματα, τα οποία δεν ήτον παράξενα τον καιρόν εκείνον και ούτε ήδη αλληγόρητα. Άλλοι δε λέγουσιν ότι δεν ήταν τοιαύτη η δόξα του Ορφέως, ως το απέδειξαν τα δύο συστήματα των ρηθέντων φιλοσόφων, τα οποία εδέχθηκαν την γνώμην αυτού, αλλ’ άλλοι τινές προσέτρεψαν τούτο εις αυτόν, δια φθόνον».
13. Ευσεβ. χρονικ. 4 Αποσπάσμ. ορφ. λβ΄.
14. «Ω άνα Λητούς ύι εκατηβόλε, Φοίβε, κραταιέ, Πανδερκές, θνητοίσι και αθανάτοισιν ανάσσων, Ήλιε χρυσεαίσιν αειρόμενε πτερύγεσι, Δωδεκάτην δη τήνδε παραισέο έκλυον ομφήν Σεύ φαμένου, σε δ’ γ’ αυτόν εκηβόλε, μάρτυρα θείην».
15. Άλλη μια απόδειξις ότι περί της Τρισυποστάτου ουσίας και μορφής του θεού ομιλούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες πολύ πριν τους Χριστιανούς συγγραφείς. Κάτι το οποίο, για τον γράφοντα, είναι θεϊκό, δεδομένου ότι ο Θεός είχε δωρίσει εις την ανθρωπότητα τους υπερνέφελους αυτούς φωστήρες της ελληνικής διανοήσεως για να προλειάνουν την οδόν της Ελεύσεως του Ανθρώπου! Είναι ο λεγόμενος «σπερματικός λόγος».
16. Και πολλοί σύγχρονοι ιερωμένοι έχουν γράψει βιβλία για την τρισυπόστατον μορφήν του Θεού, όπως, επί παραδείγματι, ο πατήρ Τιμόθεος (Αρχιεπίσκοπος Κρήτης) με το βιβλίο του: «Τριγωνική και Τριαδική Διάσταση Τελειότητας», των Εκδόσεων «Αναγέννησις», Ηράκλειον Κρήτης, μέσα εις το οποίο κάνει μεγάλην αναφοράν εις τους Αρχαίους Έλληνες (Πυθαγόρας, Πλάτων) και εις τους νεώτερους φιλοσόφους, όπως ο Κάντιος, Σπράγγερ κ.α.
17. Προφανώς εδώ ομιλεί για έναν ερμαφρόδιτον άνθρωπον, μιας και ο Φάνης, όπως είναι γνωστόν, είχε διπλήν μορφήν ανθρώπου (ανδρός και γυναικός).
18. Τι να αναφέρει κανείς; Μήπως και τα Επιφάνεια ή την εορτή των Θεοφανίων δεν την εορτάζομεν και ημείς οι σύγχρονοι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, μιας και κατά την ημέραν αυτήν (6ην Ιανουαρίου) εφάνη το Τριαδικόν Πρόσωπον του Θεού (Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα εν είδει περιστεράς); Εορτήν «των φώτων» δεν την ονομάζει ο λαός;
19. Μη λησμονήσωμεν να αναφέρωμεν εδώ ότι ο Ορφεύς ισχυρίζετο ότι «ο Θεός έπλασε και τον άνθρωπον και έδωκεν αυτώ ψυχήν λογικήν», κάτι που υποστηρίζει και η Βίβλος εις την Παλαιάν Διαθήκην» (Γεν. Β΄, 7) και που μας θυμίζει ο Αθανάσιος Σταγειρίτης εις την «Ωγυγίαν» του (Α΄ Τόμος, σελίς 29).
20. Ό,τι ακριβώς είπε και ο Θεός εις την Αποκάλυψιν του Ιωάννου: « Εγώ ειμί το άλφα και το ωμέγα» (Αποκάλ. 1,8 ή 21, 6 ή 22, 13).
21. Εδώ διαπιστώνουμε τον μονοθεϊσμόν των Αρχαίων Ελλήνων και όχι τον πολυθεϊσμόν τους.
22. Την γνώμην αυτήν είχε και ο Εμπεδοκλής, ο οποίος έλεγε ότι το νείκος και η φιλία διεχώρισαν την προϋπάρχουσαν συγκεχυμένην ύλην, εννοώντας ως «νείκος» την εναντιότητα των ετεροειδών μορίων και «φιλίαν» την έλξιν των ομοειδών, την οποία κάποιοι άλλοι αποκαλούν «έρωτα».
23. Κατ’ άλλους ο Ογίων εβασίλευε πρώτος, έπειτα ο Ουρανός, τρίτος ο Κρόνος και τέταρτος ο Ζευς. Λένε, όμως ότι η Θεογονία αυτή δεν είναι του Ορφέως, αλλά του Φερεκύδου του Συρίου, κατά την μαρτυρίαν του Μαξίμου και του Κέλσου. Άλλοι, όμως πιστεύουν ότι ο Φερεκύδης έλαβε αυτήν παρά του Ορφέως.
24. Και ο Θαλής επίστευε ότι το ύδωρ ήταν η αρχή των όντων, όπως και ο Ζήνων έλεγε «ύδωρ» το χάος του Ησιόδου.
25. Κι εδώ έχομεν την περίπτωσιν του αυγού, που εγεννήθη από τον θεόν Ηρακλέα ή Κρόνο. Και επειδή το αυγό αυτό συνετρίβη εις την γέννησίν του, εκ του ανωτέρω μέρους του εσχηματίσθη ο Ουρανός και η Γη που εγέννησαν τις Μοίρες, τους Εκατόγχειρες και τους Τιτάνες. Μάλιστα, ο Πρόκλος αναφέρει ότι εκ του αυγού εγεννήθη ο Φάνης, αλλά «πόθεν εγεννήθη το αυγόν δεν λέγει».
Κάτι παρόμοιο λέγει και ο Αριστοφάνης. Πως, δηλαδή, εκ του αυγού εγεννήθη ο Έρως. Αλλά, αυτά και άλλα πολλά (όπως ισχυρίζεται και ο Αθανάσιος Σταγειρίτης) φέρονται ως γνώμη του Ορφέως, που, όμως, δεν μπορούμε να ξεχωρίσωμεν ποια είναι τα πραγματικά στοιχεία που θεωρούνται απόψεις και αντιλήψεις του Έλληνος Θρακός ποιητού, δεδομένου ότι πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι ο Ορφεύς έγραψε πρώτος για τις θεωρίες αυτές, που εδανείσθησαν αργότερον και άλλοι ποιητές, οι οποίοι έγραψαν Θεογονίες, όπως ο Ησίοδος και άλλοι.
26. «Μήνιν, άειδε, Θεά, Δημήτερος αγλαοκάρπου»: Την έναρξιν αυτών των ποιημάτων του Ορφέως εδανείσθησαν αργότερα ο ΄Ομηρος, ο Ησίοδος κ.α.
27. «Αι απ’ αυτής προς τα πέρατα εκβαλλόμενοι ευθείαι, ίσαι εισίν αλλήλαις και εις ίσα μέρη τέμνουσιν αυτάς, οι κύκλοι των ουρανίων σωμάτων» έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες.
28. Ιαπετός: Ένας εκ των Τιτάνων, σύζυγος της Κλυμένης, πατήρ του Προμηθέως, του Επιμηθέως, του Μενοιτίου και του Άτλαντος. Όπως γράφει ο Α. Κωνσταντινίδης εις το «Επίτομον Λεξικόν Μυθολογίας και Ιστορίας» της σειράς «Βιβλιοθήκη για όλους» των εκδόσεων «Ν. ΚΑΓΙΑΛΑΡΗ» (Αθήναι 1968): «Ίσως το όνομα αυτού συνδέεται προς το του Ιάφεθ του υιού του Νώε»!!!
Ιδού γιατί ο γράφων υποστηρίζει ότι η Παλαιά Διαθήκη και η Ελληνική Μυθολογία μας κάνουν την Αληθινήν Ιστορίαν, που ξεκίνησε από την ελληνικήν χερσόνησον!
29. Ο Αισχύλος ζωγραφίζει μίαν ζοφεράν εικόνα της ζωής των θνητών: «Είχαν μάτια και δεν έβλεπαν, αυτιά και δεν άκουγαν. Όντα αβέβαια, όπως και τα όνειρά μας, ολόκληρες χιλιάδες χρόνια, τίποτε δεν ήταν ξεκάθαρο γι’ αυτούς, όλα συγχέονταν, όλα ήσαν θολά. Ούτε τούβλινα σπίτια ανοιχτά εις τον ήλιο ούτε οικοδομές. Για κατοικίες, τρύπες απ’ όπου γλιστρούσαν σαν τα λεπτόκορμα μυρμήγκια μέσα στις ανήλιες σπηλιές. Καμμία ξεκάθαρη αντίληψη του χειμώνος, ούτε της ανοίξεως, εποχής των λουλουδιών, ούτε του καλοκαιριού, εποχής των φρούτων. Τίποτα δεν ξεχώριζαν απ’ ότι έκαναν… Όταν αρρώσταιναν, καμμία περίθαλψη, ούτε τροφή, ούτε αλοιφή, ούτε ποτό. Από έλλειψη φαρμάκων, πέθαιναν!..».
30. Εις το χωριό μου, το Βεσίνι Καλαβρύτων, τα παλαιά χρόνια οι άνθρωποι άναβαν φωτιά με την λεγόμενην «ήσκα» ένα είδος ψίχας φυτού, που άρπαζε εύκολα φωτιά από το τσακμάκι του φυτιλιού ή από συγκέντρωσιν αχτίδων του ηλίου με κάτοπτρα!
31. Σύμφωνα με έναν θρύλον, που αναφέρει ο Αιλιανός, οι ίδιοι οι άνθρωποι φανέρωσαν εις τον Δία την αρπαγήν της φωτιάς από τον Προμηθέα. Επί πλέον, είχαν λάβει από τον κυρίαρχον του Ολύμπου ένα φάρμακο που προφύλασσε από τα γηρατειά. Αυτό το φάρμακο τοποθετήθηκε πάνω εις ένα γάϊδαρο, που έφθασε «πεθαμένος της δίψας» εις μίαν κρήνην που την εφύλαγε ένα φίδι. Παρά την απαγόρευσιν να σβήση την δίψαν του, ο γάϊδαρος παράτησε το φάρμακο εις το φίδι και από τότε τα φίδια έχουν την ικανότητα να ξανανιώσουν.
32. Την παραβάλλει με τους κηφήνες που «πάχαιναν από τον μόχθο των άλλων». Η εργένικη ζωή, πάντα κατά τον Ησίοδον, είναι ένα γιατρικό χειρότερο από την αρρώστιαν. «Αν αποφύγωμε τον υμέναιο και τις σχέσεις με τις γυναίκες, δεν έχομε κανένα, στα θλιβερά γηρατιά, να μας βοηθήσει και να μας παρηγορήση. Σε τίποτε δεν ωφελεί να είμεθα πλούσιοι: μετά τον θάνατό μας, μακρινοί συγγενείς θα μοιραστούν την περιουσία μας». Μπορεί να συμβή να ενωθή ο άνδρας «με μια ενάρετη σύντροφο και αξιαγάπητη» αλλά εις αυτήν την περίπτωσιν το κακό ανακατεύεται με το καλό εις όλην μας την ζωήν. Όσο για εκείνον που συναντάει εις τον δρόμον της ζωής του μια γυναίκα διεστραμμένην, θα περάση μίαν ζωήν γεμάτη φαρμάκια, «μ’ ένα αιώνιο βάρος της καρδιάς του, μια θλίψη που τίποτε δεν μπορεί να θεραπεύση».
33. Ματαίως εδοκίμασαν να εξηγήσουν τον Ησίοδον οι ερευνητές για τον μισογυνισμόν του ή τουλάχιστον να τον ερμηνεύσουν από μυθολογικήν άποψιν. Το βέβαιον είναι ότι η αντίληψις αυτή εις ουδέν έβλαψε την λατρείαν της γυναικείας ομορφιάς εις την ελληνικήν αρχαιότητα. Μάλιστα, ο σύγχρονος ιστορικός ερευνητής κ. Αλέξανδρος Λαγκαδάς έχει γράψει και σχετικό βιβλίο με τίτλον: «Η Ελληνίδα εις την αρχαιότητα» - ένα θέμα για το οποίο έγινε σχετική συζήτησις- ημερίδα εις την «Χριστιανική Ένωση Νεανίδων», Πειραιώς, την Τρίτην 18 Φεβρουαρίου 1999, της οποίας τον συντονισμό είχε αναλάβει ο γράφων. Ομιλητές οι κ.κ. Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος, Ευγενία Δαρβίρη, Αλέξανδρος Λαγκαδάς, Πόπη Μπούνια- Πασπαλιάρη, Μαρία Πυργάκη – Ασημακοπούλου και Γεώργιος Αθ. Τουρλίδης, οι οποίοι και ανέπτυξαν πλούσιαν επιχειρηματολογίαν για τις αντιλήψεις των Αρχαίων Ελλήνων για την γυναίκα. Λησμονούμεν το γεγονός ότι ακόμη και η δική μας γενιά, συμπεριεφέρετο αρνητικώς απέναντι εις την γυναίκα, που την θεωρούσε… κατωτέρας κοινωνικής υποστάσεως. Κατάλοιπα, αν θέλετε, της τουρκοκρατίας, μέχρι που ήλθε το συγκλοντιστικό κίνημα της δεκαετίας ’60- ’70 και ασφαλώς τα πράγματα οδήγησαν εις την κοινωνικήν καταξίωσιν της γυναίκας. ΄Ιδε και βιβλίο μας : «Οι Ελληνίδες της Αρχαιότητος», από τις Εκδόσεις Λιακόπουλος, Θεσσαλονίκη 2003, όπου καταγράφονται πλήθος συγκλονιστικών στοιχείων για το πνευματικόν κάλλος, τον θείο έρωτα και των ηρωϊσμό των μακρινών μανάδων μας!…
34. Τι παρατηρεί εδώ ο καλόπιστος αναγνώστης; Η γυναικεία περιέργεια της Πανδώρας επέφερε τα δεινά εις την ανθρωπότητα, όπως ακριβώς και η γυναικεία περιέργεια της Εύας με τον απαγορευμένον καρπόν οδήγησε την ανθρωπότητα εις τα δεινά των επόμενων γενεών, μέχρι την στιγμήν που ήλθε ο Χριστός και μας ξέπλυνε από το «προπατορικό αμάρτημα». Θεέ μου, τι ομοιότης!
35. Κιβωτός, λοιπόν… Κιβωτός εις την Ελληνικήν Μυθολογίαν, Κιβωτός και εις την Βίβλο!... Η κιβωτός που έσωσε το ανθρώπινο γένος!... Δεν μας αφορά ποια «κιβωτός» είναι η πιο αληθινή. Ένα μας ενδιαφέρει: Η ιστορική αλήθεια και η στεντορεία φωνή που βγάζει ο γράφωνν υποστηρίζοντας ότι η Ελληνική Μυθολογία και η Παλαιά Διαθήκη (τουλάχιστον όσο αφορά την γένεσιν) βαδίζουν μαζί μέχρι «το τέλος της ιστορίας» (όπως θα’ λεγε και ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός).
36. Δεν είναι τυχαία η ορολογία που χρησιμοποιεί για την εργασίαν του ο Αθανάσιος Σταγειρίτης: Βίβλος! Και αυτό λέει πολλά, αφού ο όρος (όχι μόνον ετυμολογικώς αλλά και εννοιολογικώς) έχει σχέσιν με την ταυτοσημίαν του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού.
37. Αλίστρα: Μητέρα του Ωγύγου εκ του Ποσειδώνος
38. Τερμέρα: Μητέρα του Ωγύγου. (Όπως διαπιστώνει ο αναγνώστης είναι ένα θέμα αδιευκρίνιστο όσον αφορά το πραγματικό όνομα του Ωγύγου).
39. Κάστωρ παρ’ Αυγουστίνου Πολ. Θ΄ ‘θ΄/η΄, η! Υπομνήματ. Ακαδημ. Τομ. Ι΄, σελ. 357 (στοιχεία Αθανασίου Σταγειρίτου).
40. Το βέβαιον είναι ότι υπήρχε και μια άλλη κωμόπολις με το όνομα «Ελευσίνα», όπως και μία άλλη «Αθήναι» καλούμενη εις την Βοιωτίαν, πλησίον της λίμνης Κωπαϊδος, που η λίμνη αυτή τις έπνιξε όταν επλημμύρισε επί Κέκροπος.
41. Το αρχαίο αυτό επίγραμμα είναι δημοσιευμένο και εις την Αζανιάδα του μεγάλου Έλληνα Καλαβρυτινού ιστορικού Γεωργίου Παπανδρέου και έχει αποδοθεί εις τα νεοελληνικά από τον Π. Παπαδημητρακόπουλο.
42. Δάφνις, ιδος (ο): 1) Υιός του Ερμού και κάποιας ωραίας νύμφης, γεννηθείς εις την Σικελίαν, ωραιότατος και άριστος αυλητής, ο οποίος εδιδάχθη την τέχνην από τον Πάνα. Η νύμφη Εχενηΐς λένε ότι από ζήλειαν τον ετύφλωσε ή τον απελίθωσε. 2) Τύραννος της Αβύδου, σύγχρονος του Μιλτιάδου 3) Κάποιος ποιμήν που αναφέρει ο Θεόκριτος.
43. Τηθύς, ύος (η): Θυγάτηρ του Ουρανού και της Γαίας, σύζυγος του Ωκεανού, που εγέννησε πλήθος τέκνων, μεταξύ των οποίων τον Κρόνο και την Ρέα.
44. Μετώπη (ή): 1) Θυγάτηρ του ποταμού Λάδωνος και σύζυγος του ποταμού Ασωπού. 2) Γυνή του ποταμού Σαγγαρίου και μητέρα της Εκάβης. 3) Ποταμός της Αρκαδίας παρά την Στύμφαλον.
45. Ιδία σχεδόν περίπτωσις με αυτήν του Παραδείσου, όπου το απαγορευμένο μήλο του «Δέντρου της Γνώσεως του Καλού και του Κακού» το εφύλαγε ο φόβος μιας εντολής του Θεού για να το φάη εις την συνέχειαν η Εύα, προσφέροντάς το και εις τον Αδάμ. Σύμπλευσις δηλαδή και ταύτισις εικόνων της Παλαιάς Διαθήκες και της Ελληνικής Μυθολογίας. Τι χρείαν άλλην έχομεν μαρτύρων;
46. Λάδων: Ας αφήσωμεν κατά μέρος το σχήμα του φιδιού που έχει, με τις στροφές του, την ίδια όψη, αναγκάζοντας μας να ανατρέχωμεν συνεχώς εις τον ρόλο που διεδραμάτισε ο όφις όχι μόνο εις την Ελληνικήν Μυθολογίαν αλλά και εις την Παλαιάν Διαθήκην και ας περάσωμεν εις ιστορικά στοιχεία: 1) Λάδων ελέγετο ο δράκων που εφύλαγε τα μήλα των Εσπερίδων. 2) Ο ποτάμιος θεός, υιός του Ωκεανού και της Τηθύος, του οποίου την θυγατέρα Μετώπην έλαβε ως γυναίκα ο Αίσωπος. 3) Ποταμός της Αρκαδίας χυνόμενος τον Αλφειόν Ποταμόν. 4) Ρυάκειον εις την Βοιωτίαν.
47. Ίδε βιβλίο Π.Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: «ΔΑΦΝΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ», Θεσσαλονίκη 1997, σελίς 38, με πλήθος λεπτομερειών.
48. Όπως παραπάνω.
49. Όπως παραπάνω.
50. Όπως παραπάνω.
51. Όπως παραπάνω.
52. Θυμίζω για παράδειγμα τους πίνακες που υπάρχουν στα διάφορα σημεία του κόσμου, όπως:
α. Ο Παν καταδιώκων την νύμφην Σύριγγα. Έργο του Nicolas Poussin εις το Μουσείο Δρέσδη.
β. Αφροδίτη και Παν. Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.
γ) Ο Απόλλων του Μπελβεντέρε. Μαρμάρινο αντίγραφο του χαλκού αγάλματος του Λεωχάρους, που είναι εις το Βατικανό.
δ) «Απόλλων και Δάφνη». Ψηφιδωτό οικίας Διονύσου εις την Πάφον της Κύπρου, όπου εικονίζεται ο θεός εστεμμένος δια φύλλων δάφνης και φέρων τόξο, να προχωρή αριστερά προς την Δάφνην, η οποία ίσταται πλησίον του ποταμίου θεού, του πατρός της, Λάδωνος. Είναι η στιγμή της μεταμορφώσεως της νύμφης εις το καταστάν προσφιλές φυτό του Απόλλωνος, διότι τα πρώτα φύλλα της δάφνης βλαστάνουν ήδη εις τα πόδια της.
ε) Απόλλων και Δάφνη. Υπό POLLAIULO. Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου. Παριστάνει την Δάφνην να μεταμορφώνεται εις χαριτωμένους κλάδους εκ δάφνης.
στ) Δάφνη και Απόλλων. Σπουδή του ANDREA APPIANI. Μουσείο DI BREDA, Μιλάνο.
ζ) Απόλλων και Δάφνη. Χαρακτικό Γαλάνη. Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών.
η) Δάφνη και Απόλλων. Υπό TIEPOLO, Λούβρον, Παρίσι («Αν θέλεις να με βοηθήσης, έκραξε, μεταμόρφωσε αυτή την ομορφιά μου, που είναι η δυστυχία μου…»).
θ) Η αγνή νύμφη Δάφνη μεταμορφωμένη, κατά την μυθολογίαν, εις το δέντρο δάφνη του Απόλλωνος (βαγιά). Αγνώστου. Ίδε βιβλίο: Λεύκωμα- Κτιτορικόν Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου – Ιστορικόν Λαογραφικόν Δάφνης Καλαβρύτων 1974. Σελίς 45.
54. Ο Άρης Πουλιανός είναι Πρόεδρος της Ανθρωπολογικής Εταιρείας Ελλάδος και μαζί με τον υιόν του Νικόλαο Πουλιανό επιτελούν λίαν αξιόλογο έργο με προσφοράν υψίστης εθνικής σημασίας, όπως για παράδειγμα εις το Σπήλαιο των Πετραλώνων Χαλκιδικής με τον Αρχάνθρωπον κ.λ.π.
55. Το έργο πρωτοδημοσιεύθηκε εις την Κωνσταντινούπολιν το 1876, εις το τυπογραφείο Βουτυρά, με δαπάνην του Γεωργίου Σαρίφη και επανεξεδόθη τον Απρίλιον του 1995 από τις Εκδόσεις «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ» (Ιπποκράτους 112, Αθήνα) και είναι ένα σύγγραμμα βραβευθέν υπό του Εθνικού Πανεπιστημίου το 1875, κατά την Ζ΄ Περίοδον του Ροδοκανακείου Φιλολογικού Διαγωνισμού.
56. Κατά τον Όμηρον, λοιπόν, πηγή και γένεσις πάντων των θεών είναι ο Ωκεανός και όχι ο του Ησιόδου Ουρανός. Η λέξις «Ωκεανός» έχει σχέσιν με την λέξιν «Ωγύγης» της οποίας πολλές μορφές είναι «ωγήν, ωγενός», που σημαίνει τον θεόν που, όπως επίστευαν παλιά, εκάλυπτε πάσαν επιφάνειαν επί των υδάτων.
57. Γεν. Β 23
58. Ίδε βιβλίο Γ. Παπανδρέου: «ΑΖΑΝΙΑΣ», εν Πύργω 1886. Το έργο αυτό επανεξεδόθη εις μεταγλώττισιν Γιάννη Δ. Μπάρτζη, το έτος 1998.
59. Ίδε Ιω. Χρυσοστόμου: «Ομιλία εις την Γένεσιν»: «Και εκάλεσεν Αδάμ το όνομα της γυναικός αυτού Ζωή κ.τ.λ.» (ότι, ει μετά τοσαύτα παραδείγματα της αρετής αμελήσομεν, μείζον, κολάσει, ή οι προ ημών υποβληθησόμεθα). Ίδε: «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ» του J. P. MIGNE, τόμος 53 σελίς 148, όπου ο Πατήρ της Εκκλησίας μας δίδει την θεολογικήν διάστασιν του θέματος.