Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός Χριστιανισμός ( 6)

Κωδικός Πόρου: 00285-112317-76
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 30/03/11 15:25
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Εκδόσεις Βιβλίων, 00285-112317-76




Περιγραφή:

 

Διαβάστε σήμερα τη συνέχεια του πρώτου κεφαλαίου του παραπάνω έργου μας με τίτλο: «Πού γεννήθηκε ο πρώτος άνθρωπος;» με διάφορα ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία, που δείχνουν τη σύμπλευση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας μέσα στο χώρο και το χρόνο!..

Ο Λάδων ποταμός, σε φωτογραφία του Βαγγέλη Κατσούρη.

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΗΣ;

Ας έλθουμε τώρα εις το τελευταίο επιχείρημα, που έχει να κάνη με την Ελληνικήν Μυθολογίαν, αλλά έτσι όπως την βλέπει ένας Πανεπιστημιακός Καθηγητής, που δεν είναι άλλος από τον Αθανάσιο Σταγειρίτη.
Ο Αθανάσιος Σταγειρίτης, Καθηγητής της Ελληνικής Γλώσσας εις την Βιέννην, και δη της Καισαροβασιλικής Ακαδημίας των Ανατολικών Γλωσσών, φίλος του πρώτου Κυβερνήτου της Ελλάδας, του Ιωάννου Καποδιστρίου, εις τον τέταρτον τόμον του πεντάτομου έργου: «ΩΓΥΓΙΑ ή ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ», το οποίο εξεδόθη το 1818, αναφερόμενος εις την Βίβλον37 «Περί των αρχαίων Οικητόρων και Ηρώων της Αττικής» και συγκεκριμένα «Περί του Ωγύγου και των απογόνων αυτού» κάνει μιαν συγκλονιστικήν αποκάλυψιν».
Διαβάζομεν:
«Ο ΄Ωγυγος και Ωγύγης λεγόμενος, νομίζεται ο πρώτος αυτόχθων βασιλεύς της Αττικής και αρχαιότατος αυτής οικιστής, εξ’ ου άρχεται ο Ηρωϊκός αιών˙ όθεν έλεγον αντ’ αυτού Ωγύγια τα αρχαία πράγματα, ως λέγει ο Διονύσιος της Θάσου:
-Ωγυγίη τε Θάσος Δημήτερος ακτή.
Επειδή ελατρεύετο παλαιόθεν η Δήμητρα εκεί. Τον δε Λάδωνα λέγει:
-Ηχι και Ωγύγιος μηκύνεται ύδασι Λάδων.
Επειδή εμυθολογήθη, ότι ο Λάδων, εγέννησε εκ της Γης την Δάφνην, τον πρώτον άνθρωπον εις την γην.
Οι μεν ουν Αττικοί έλεγον αυτόν υιόν της Γης˙ οίον αυτόχθονα εξ αγνώστων γονέων. Άλλοι δε, του Ποσειδώνος και άλλοι του Βοιωτού και της Αλίστρας38 η της Τερμέρας…»39
Δράττομαι αυτής της ευκαιρίας να πω ότι ο ΄Ωγυγος εβασίλευσε εις την Αττικήν και την Βιοωτίαν και εξ αυτού ωνομάσθησαν οι πύλες των Θηβών «Ωγύγιαι Πύλαι», οι δε κάτοικοι της Βοιωτίας τότε έφεραν την ονομασίαν «Εκτήνες», οι οποίοι εθεωρούντο το πρώτο έθνος της Βοιωτίας. Από αυτόν λοιπόν ονομάσθηκε «Ωγυγία» η Αττική και πάσα η Βοιωτία.

Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΩΓΥΓΟΥ

Ενώ βασίλευε ο ΄Ωγυγος έγινε ο πρώτος κατακλυσμός εις την Ελλάδα, ο οποίος απεκλήθη «Κατακλυσμός του Ωγύγου» και έπνιξε ολόκληρη την Αττικήν, της οποίας οι κάτοικοι άλλοι μεν επνίγησαν, άλλοι δε έφυγαν με την βεβαιότητα ότι είχε φύγει και ο Ώγυγος.
Περί της τύχης του Ωγύγου ουδείς πλέον γνωρίζει την συνέχειαν, μιας και ουδείς πλέον κάνει αναφοράν περί αυτού. Απλώς, ορισμένοι πιστεύουν ότι κάποιος ποταμός της Βοιωτίας, αφού επλημμύρισε, έπνιξε την Βοιωτίαν και την Αττικήν, μεταξύ των ανθρώπων και τον Ώγυγον.
Για την ιστορίαν να αναφέρωμεν ότι κατά τον Κατακλυσμόν του Ωγύγου, όπως λέγεται εφάνη ένα παράδοξο σημάδι εις τον δίσκον της Αφροδίτης, επειδή μετεβλήθη η διάμετρος, το σχήμα, το χρώμα και η πορεία του λαμπρού αυτού αστέρος. Μάλιστα, ο Freret νομίζει ότι ήταν κάποιος κομήτης, που εφάνη τον καιρόν εκείνον, και όχι αστέρας της Αφροδίτης. 40
Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου, σύμφωνα με τον Αθανάσιο Σταγειρίτη, συνέβη το 1759 προ Χριστού και μάλιστα κατά το 37ο έτος της βασιλείας του Ωγύγου.
Έκτοτε και μέχρι της βασιλείας του Κέκροπος, ο οποίος εβασίλευε μετά 190 έτη (ή- κατ’ άλλους- μετά 180 έτη), δεν μπορούμε να βρούμε στοιχεία για τα ιστορικά δρώμενα εις την Αττικήν, πέραν κάποιων ονομάτων που φέρονται ότι υπήρξαν εις το χρονικό αυτό διάστημα.
Ο ΄Ωγυγος είχε ως σύζυγόν του την Θήβην, θυγατέρα του Διός, με την οποίαν απέκτησε τον Ελευσίνα (αρσενικού και όχι θηλυκού γένους) και τις Πραξιδίκες.
Κάποιοι λένε ότι είχε και έναν υιό, που έφερε το όνομα Κάδμος που, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι ερευνητές, εβασίλευσε εις την Βοιωτίαν.
Αυτός λοιπόν, ο Ελευσίν, έκτισε την πόλιν Ελευσίνα41 και έμεινε εκεί μετά τον Κατακλυσμόν. Άλλοι αναφέρουν αυτόν ως υιόν του Ερμού και της Δαείρας του Ωκεανού. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ακόμη και ο Τριπτόλεμος ήταν υιός του Ελευσίνος… 


Ο Τριπτόλεμος ξεκινά για το μεγάλο ταξίδι, που του ώρισαν οι ελευσινιακές θεότητες, προκειμένου να διαδώση την καλλιέργεια σιτηρών στους ανθρώπους.
Ερυθρόμορφος σκύφος, 480 π.Χ., περίπου. Βρεττανικό μουσείο, Λονδίνο.

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΔΑΦΝΗ;

Επειδή ο γράφων τυγχάνει να είναι γεννημένος εις τα ιερά χώματα της επαρχίας Καλαβρύτων, εις το χωριό Βεσίνι, που βρίσκεται πλησίον της κωμοπόλεως Δάφνης Καλαβρύτων (εκεί όπου ετελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές), μετ’ εκπλήξεως εδιάβασε μίαν ημέραν ένα αρχαίο επίγραμμα του ποιητού ΓΛΑΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΠΑΝΑ, τον θεόν των ποταμών, που λημέριαζε εις τον ποταμόν Λάδωνα, σκαλισμένο εις το μάρμαρο της βρύσης του εκεί ναϊσκου του Αγίου Δημητρίου, που είχε ως εξής:
«Νύμφαι, πευθομένω φράσατ’ ατρακές, ει παροδεύων˙ Δάφνις τας λευκάς ωδ’ ανέπαυσ’ ερίφους.
Ναι, ναι, Παν συρικτά, και εις αίγειρον εκείναν σοι τι κατά φλοιού γράμμ’ εκόλαψε λέγειν.
Παν, Παν, προς Μαλέαν, προς όρος Ψωφίδιον έρχεν. Ιξούμαι, Νύμφαι χαίρετε, εγώ δ’ υπάγω.»

Νεοελληνική απόδοσις:

«Νύμφες, πέστε μου ειλικρινά, που θέλω να το μάθω, αν ο Δάφνις περαστικός. στάλισ’ εδώ τα άσπρα του κατσίκια.
Ναι, ναι, Πάνα συρικτά, και εις την λεύκα εκείνη για σένα εις την φλούδα επάνω σκάλισε μιαν είδησιν, που λέει: Πάνα, Πάνα, κατά τον Νοτιά, προς της Ψωφίδος το βουνό να’ ρθης. Θα’ ρθω. Χαίρετε Νύμφες, γιατί εγώ πηγαίνω.» 42

Αν και το όνομα Δάφνις είναι αρσενικό43, προσωπικώς ενδιεφέρθην για την ιστορικότητα του προσώπου της Δάφνης, που κατά τον Αθανάσιο Σταγειρίτη, ήταν ο πρώτος άνθρωπος της γης, ως τέκνο του Λάδωνος και της Γης.
Βεβαίως, η περί το Λάδωνα μυθολογία είναι μεγάλη. Κανένας ποταμός της αρχαιότητος δεν εξυμνήθη όσο ο Λάδων. Και τούτο, κυρίως, από τον ξακουστόν και πολυθρύλητον έρωτα του Απόλλωνος προς την Δάφνην, αλλά και από την μεγαλοπρέπειαν της πηγής του, την ομορφιάν της ροής του και την ωραιότητα της βουκολικής ομορφιάς της Αρκαδίας, που ήταν η αγαπημένη χώρα των θεών.
Τον Λάδωνα, κατά τον Ησίοδον, τον εγέννησαν ο Ωκεανός και η Τηθύς44 και αυτός είχε δύο κόρες, την Δάφνην και την Μετώπην. 45
Το όνομά του έχει και αυτό την ιστορίαν του: Εις τον κήπον των Εσπερίδων, τον πλούσιον και πανέμορφον, που ήταν εις την βορειοδυτικήν άκρην της Αφρικής, κοντά εις το όρος Άτλαντα, ήταν και μια μηλιά που έκανε μήλα ολόχρυσα. Τα μήλα αυτά τα εφύλαγε46 ένας δράκοντας που τον έλεγαν Λάδωνα. Και επειδή, λοιπόν, το ποτάμι μας με τις στροφές και τα γυρίσματά του έχει και αυτό το σχήμα του φιδιού, ονομάσθηκε και αυτό Λάδων. 47
«Την πηγή του την επισκέπτονται πολλοί θεοί, θεές πηγαίνουν και λούζονται, νύμφες χορεύουν και τραγουδούν, ήρωες πηγαινοέρχονται. Πανηγύρι θεϊκό, ημέρα και νύχτα, γίνεται» όπως γράφει και ο Π.Δ. Παπαδημητρακόπουλος εις το βιβλίο του: «ΔΑΦΝΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ» (Θεσσαλονίκη 1997).
Θρύλοι, λοιπόν και παραδόσεις: Παν και Άρτεμις, Νεράϊδες, 48 Ηρακλής και Έλαφος! 49 Παν και Σύριγξ! 50 Η νύμφη Δάφνη! Η κόρη, δηλαδή του Λάδωνος ποταμού και της Γαίας. Παρθένα, ωραία, αγνή που πολλοί την ερωτεύτηκαν, μα που δύο έρωτες της έμειναν ξακουστοί: του θεού Απόλλωνος51 και ενός ήρωος του Λεύκιππου. 52
Αυτή, λοιπόν, η Δάφνη, η πρώτη γυναίκα της γης, εξυμνήθη τόσο πολύ από ποιητές και ζωγράφους, 53 που αμφιβάλλω εάν εξυμνήθη και απεικονίσθη περισσότερο από ποιητές και ζωγράφους εις ολόκληρον τον χριστιανικόν κόσμον κι αυτή ακόμη η ίδια η μορφή της Εύας και του Αδάμ!..


Η Δάφνη μεταμορφούμενη σε δένδρο

Η ΔΑΦΝΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΩΣΗΠΟΥ

Αξίζει εδώ να αναφερθή ότι εις την Παλαιάν Διαθήκην το όνομα «Δάφνη» το συναντώμεν εις το βιβλίο των Μακκαβαίων Β΄ (κεφάλαιον Δ, 33) όπου διαβάζομεν ότι ήταν ένας τόπος πλησίον της Αντιοχείας («α και σαφώς επιγνωκώς ο Ονίας παρήλεγχεν αποκεχωρηκώς εις άσυλον τόπον επί Δάφνης της προς Αντιόχειαν κειμένης».)
Επί πλέον, ο Φλάβιος Ιώσηπος εις το έργον του: «Πόλεμοι της Ιουδαίας», αναφερόμενος εις την εκστρατείαν του Βεσπασιανού γράφει:
«Μετά την κατάληψη της Ίππου, όλοι οι Γαλιλαίοι έπεσαν στα χέρια των Ρωμαίων. Οι κατακτητές κατέλαβαν ολόκληρη την περιοχή από την Γισγαλά ως το όρος Ιταβύριος (Θαβώρ). Όσοι γλίτωσαν, κατέφυγαν εις τα Γάμαλα, την πόλι της Ταριχαίας, που βρίσκεται από την άλλη μεριά της λίμνης, εκεί που τελειώνει το βασίλειο του Αγρίππα και γειτονεύει με την Σελεύκεια και που εις τα βορεινά εκτείνεται η λίμνη της Σεμεχονίτιδας. Το φάρδος της, είναι εξήντα βέρστια και καταλήγει στο οχυρό της Δάφνης, με την θαυμάσια φιλική ομορφιά, γιατί είναι οι πηγές του μικρού Ιορδάνη, κάτω από τον Ναό του Χρυσού Βοός. Από ‘κει και πέρα, τα νερά συναντούν τον μεγάλο Ιορδάνη. Ο Αγρίππας είχε αγαπήσει αυτά τα μέρη και τα φρόντισε τόσο, ώστε κατάφερε να τα ειρηνεύσει…»
Αλήθεια, από πού αυτές οι παραδεισένιες ομορφιές του τόπου αυτού έλαβαν το όνομα της ελληνίδος Δάφνης; Άλλο ένα «αναπάντητο» ερώτημα…

ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΚΑΨΙΑ

Δεν θα ομιλήσωμεν για το Σπήλαιο των Καστριών της επαρχίας Καλαβρύτων, ένα από τα ωραιότερα σπήλαια του κόσμου, για το οποίο ουδεμίαν πληροφορίαν έχομεν περί της γνώσεως των Αρχαίων Ελλήνων γι’ αυτό, πέραν του ότι ήτο η σπηλιά του αρχαίου Έλληνος ιατρού και μάντεως Μελάμποδος θα ομιλήσωμεν, όμως, για ένα άλλο σπήλαιο, το οποίο ίσως αποδειχθή ότι κρύβει μέσα του πολλά πανάρχαια μυστικά. Και αυτό το σπήλαιο δεν είναι άλλο, από το Σπήλαιο της Κοινότητος Κάψια Αρκαδίας που, ως γνωστόν, βρίσκεται κοντά εις τον ποταμόν Λάδωνα, όπου σύμφωνα με την Ελληνικήν Μυθολογίαν, εγεννήθη ο πρώτος άνθρωπος της γης.
Χάριν της ιστορίας αξίζει να αναφέρωμεν για το Σπήλαιον της Κοινότητος Κάψια τα εξής:
«Το σπήλαιο Κάψια κατατάσσεται εις τα 10 πιο αξιόλογα σπήλαια της Ελλάδος και συγκαταλέγεται εις τα 100 κατάλληλα για αξιοποίηση σπήλαια του Ελληνικού χώρου (από τα 7.500 συνολικά). Βρίσκεται 1,5 χιλιόμετρο βόρεια του χωριού Κάψια και ανήκει εις το περίπλοκο σύστημα καταβοθρών του οροπεδίου της Μαντινείας. Η μέχρι σήμερα εξερευνημένη του έκταση είναι περίπου 6.500 τ.μ.

 

Ο πρώτος που αντίκρισε το πανέμορφο σπήλαιο ήταν ο Γάλλος αρχαιολόγος Γουστάβος Φουζέρ το 1887 ενώ πραγματοποιούσε ανασκαφές εις την αρχαία Μαντινεία. Η πρώτη έρευνα του σπηλαίου έγινε στις 20 Αυγούστου 1892 από ελληνογαλλική αποστολή με υπεύθυνο τον νομομηχανικό Αρκαδίας Νικόλαο Σιδερίδη και δύο Γάλλους μηχανικούς. Η δημοσίευση της μελέτης του για το σπήλαιο και τις καταβόθρες της περιοχής εις το γαλλικό επιστημονικό περιοδικό Spelunga το 1911 φέρνει το σπήλαιο εις την παγκόσμια δημοσιότητα. Η δημοσίευση αυτή είναι το σπουδαιότερο ελληνικό σπηλαιολογικό άρθρο της εποχής και αποτελεί την αρχή για το ξύπνημα του ενδιαφέροντος της θέσης των ελληνικών σπηλαίων. Το 1974 πραγματοποιήθηκε νέα ελληνογαλλική αποστολή με υπεύθυνο τον Ι. Ιωάννου, ανακαλύφθηκε και νέο τμήμα του σπηλαίου που ήταν άγνωστο εις τους πρώτους ερευνητές. Στο σπήλαιο βρέθηκαν ίχνη παλιάς πλημμύρας και πλήθος από θραύσματα ανθρώπινων οστών και κρανίων, σκεπασμένα από λάσπη (πάχους μισού μέτρου) που καλύπτει το δάπεδο του σπηλαίου. Επίσης βρέθηκαν λυχνάρια που πιθανόν ανήκουν στους ύστερους ελληνικούς χρόνους (4ος και 5ος μ.Χ. αι.).
Στην αίθουσα «των θαυμασίων» παρουσιάζονται οι σπανιότεροι χρωματισμοί λιθωματικού υλικού από κάθε άλλο γνωστό ελληνικό σπήλαιο. Κόκκινα της φωτιάς, κίτρινα της ώχρας και πρασινογάλαζα ανάμικτα με το κατάλευκο των σταλακτιτών, προσφέρουν ένα μοναδικό θέαμα φυσικής τέχνης που περιμένει να βγει από το φως….».
Το παραπάνω κείμενο είναι αλιευμένο από ένα διαφημιστικό φυλλάδιο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αρκαδίας με τίτλον: «Σπήλαιο ΚΑΨΙΑ: Ένας θησαυρός της Αρκαδικής φύσης βγαίνει εις το φως» όπου πληροφορούμεθα ότι η νομαρχιακή αυτή αυτοδιοίκηση υπογράφει μίαν προγραμματικήν σύμβασιν με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Τμήμα Γεωλογίας, Τομέας Δυναμικής Τεκτονικής Εφαρμοσμένης Γεωλογίας) για την εκπόνησιν της μελέτης αξιοποιήσεως του Σπηλαίου Κάψια. Εις την πρώτην φάσιν της μελέτης περιλαμβάνονται τα εξής:

• Τοπογραφική αποτύπωσις.
• Φωτογραφική τεκμηρίωσις.
• Γεωλογική και υδρολογική μελέτη.
• Βραχομηχανική μελέτη και μελέτη ευσταθείας
• Μελέτη σεισμικότητος και σεισμικής επικινδυνότητος.
• Μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

Λοιπόν… Ενώ το Σπήλαιο Κάψια «αφήνει το σκοτάδι και ετοιμάζεται να αναδείξει την απέραντη μαγεία της Αρκαδικής γης», εμείς πρέπει να πληροφορήσωμεν τον καλόπιστον αναγνώστην ότι:
Την 7ην Δεκεμβρίου 1994, κάνοντας μίαν τηλεοπτικήν εκπομπήν με τον κ. Άρη Πουλιανό54 (διάσημον Έλληνα ανθρωπολόγον) του ανέφερα την περίπτωσιν του Σπηλαίου Κάψια όπου, σύμφωνα με πληροφορίες που είχε ο γράφων, υπήρχε ένα ανθρώπινο κρανίο το οποίο είχε «καρφωθή» ανάμεσα εις σταλαγμίτες και σταλακτίτες, χωρίς να γνωρίζω, ασφαλώς, την ηλικίαν του κρανίου.
Ο κ. Άρης Πουλιανός ενδιεφέρθη αμέσως να πάμε να δούμε το κρανίο αλλά… τι περίεργο! Οι τότε υπεύθυνοι του Σπηλαίου δεν μας έδωσαν την άδεια να το ελέγξωμεν.
Γιατί;
Ιδού το ερώτημα…