Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός – Χριστιανισμός (4)

Κωδικός Πόρου: 00285-112319-47
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 24/03/11 14:17
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Εκδόσεις Βιβλίων, 00285-112319-47




Περιγραφή:

Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός – Χριστιανισμός (4)

Η συνέχεια του πρώτου κεφαλαίου «Πού γεννήθηκε ο πρώτος άνθρωπος;», που έχει να κάνει με διάφορα αρχαιολογικά και ιστορικά δεδομένα, σε σχέση με την Βίβλο και την Ελληνική Μυθολογία, σε ένα «πάντρεμα» Ελληνισμού και Ορθοδοξίας!..

Ο Ορφεύς παίζων λύραν.

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

1. Ο ΟΡΦΕΥΣ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν πολλές και διαφορετικές γνώμες περί της Κοσμογονίας, 9 και άλλα συστήματα.
Πρώτος ο Ορφεύς10 έγραψε όχι μόνον για Κοσμογονίαν, αλλά και για Θεολογίαν, μυστήρια, όργια και διάφορα άλλα θέματα, τα οποία πήγε να διδάξη εις την Αίγυπτον, παρά τα όσα, περί του αντιθέτου, ισχυρίζονται διάφοροι ιστορικοί ερευνητές. 11
Πολλά από τα συγγράμματα του Ορφέως εχάθησαν˙ η διδασκαλία του, όμως, διεσώθη εις τους Πυθαγορείους και Πλατωνικούς φιλοσόφους. Ως παράδειγμα ας αναφέρωμεν το χειρόγραφο του Δαμασκίου, που έφερε τον τίτλον: Περί Αρχών.
Ο Ορφεύς, ήταν εκείνος που εζωγράφισε την αρχήν του κόσμου ως δράκοντα, ο οποίος είχε δύο κεφάλια (ταύρου και λέοντος), πρόσωπο θείο εις την μέσην και χρυσά πτερά εις τους ώμους. 12
Ο Τιμόθεος ο χρονογράφος13 αναφέρει ότι ο Ορφεύς ο Οδρύσιος, ο σοφώτατος και περιβόητος λυρικός ποιητής, «έγραψε μεν Κοσμογονίαν και Θεογονίαν καθώς και περί δημιουργίας (πλαστουργίας) των ανθρώπων, αλλ’ ουχί εξ ιδίας γνώμης, παρά μόνον αφού ερώτησε πρώτον τον Απόλλωνα περί αυτών».14
Ο θεός Απόλλων, λοιπόν, είπε εις τον Ορφέα ότι:
Ο θεός εδημιούργησε πρώτον τον Αιθέρα, γύρω απ’ τον οποίον υπήρξε χάος και νύχτα ζοφώδης, η οποία εσκέπαζε όλα όσα ήσαν υπό τον Αιθέρα. Το κόστος προϋπήρχε της διακοσμήσεως και εσκέπαζε την Γην και αργότερον το διέσχισε το φως φωτίζοντας όλην την κτίσιν.
Κατά τον Απόλλωνα, το φως, ως διασχίζον το σκότος, ήταν αρχαιότατο και υπέρτατο πάντων, το οποίο μάλιστα, σύμφωνα με έναν χρησμόν του θεού αυτού, ωνόμασε «τρισσώς» από τις ονομασίες: Μήτιν, φως και ζωοδοτήρα.
Εδώ συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό και προφητικό, όσον αφορά την χριστιανικήν μας διδασκαλίαν: Ο Απόλλων τις τρεις αυτές ονομασίες τις εθεωρούσε μίαν δύναμιν και ένα κράτος ιδεών, τον Θεόν, τον οποίον ουδείς βλέπει, ούτε μπορεί να εννοήση την φύσιν Αυτού και την μορφήν Του! 5
Εξ’ αυτής, λοιπόν, της δυνάμεως του Θεού έγιναν τα πάντα, όπως ο Ήλιος, η Σελήνη, τα Άστρα, η Γη, η Θάλασσα και όλα τα ορώμενα και αόρατα. «Δια των τριών δυνάμεων έγιναν, λέγει, τα πάντα, και τα πάντα ήταν ο Θεός.»!
Ώστε, λοιπόν, περί «τρισυποστάτου» μορφής του Θεού ομιλούσε ο θεός Απόλλων δια στόματος του σοφού Ορφέως; 16 Ας προχωρήσωμεν…
Σύμφωνα με ορισμένους, ο Ορφεύς εδίδαξε εις τους Έλληνες και τον Ιερόν λόγον, περί του πρωτοτύπου αυγού˙ του αυγού εκείνου το οποίο εγεννήθη από κάποιο αγέννητο αυγό!
Πρέπει εδώ να πούμε, ότι την ως άνω άποψιν υιοθετούσαν και όλα σχεδόν τα έθνη της εποχής εκείνης (Φοίνικες, Χαλδαίοι, Αιγύπτιοι), τα οποία είχαν το αυγό ως σύμβολο του παντός και αφιερωμένο εις τους οργιασμούς του Διονύσιου. Πάντα ταύτα, διότι ενόμιζαν τον κόσμον, ότι είχε ωοειδή μορφήν και μάλιστα από όλα τα είδη των ζώων, γι’ αυτό και το αυγό αυτό το αφιέρωσαν εις τον Διόνυσον, μιας και ο θεός αυτός είχε μια ομοιότητα εις το θέμα της καρποφορίας.
Εις την Κοσμογονίαν, λοιπόν… Αλλά πρέπει να τονίσωμεν κάτι:
Οι Αιγύπτιοι εζωγράφιζαν κάποιον νέον άνθρωπον, από το στόμα του οποίου εξήρχετο το αυγό, που συμβόλιζε την Γην και τους καρπούς αυτής, μιας και ευρίσκονται εις την διάθεσιν του ανθρώπου. Οι Φοίνικες εζωγράφιζαν αυτό εις το στόμα ενός δράκοντος, λέγοντας επί πλέον ότι το σκότος ήταν η αρχή των όντων, το οποίο εγέννησε ένα αυγό και εκ του αυγού αυτού εγεννήθη ο έρως και οι άνθρωποι.
Αξίζει, λοιπόν, εδώ να πούμε ότι εκ του ορφικού θρύλου εγεννήθη το λαϊκό δίλημμα εάν «η κότα εγέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα;»
Εις ένα Αργοναυτικό ποίημα του Ορφέως, καθώς και εις τους διάφορους Ύμνους ή τα αποσπάσματά του, αναφέρεται μια άλλη, διαφορετική και πολυειδής Θεογονία και Κοσμογονία. Πως η Ανάγκη και ο Κρόνος ήταν τέκνα του Χάους, ο δε Κρόνος (που σημαίνει «Χρόνος») εγέννησε τον Αιθέρα και τον διφυή Έρωτα. Τουτέστιν ένα ανδρόγυνο, 17 το οποίο οι νεώτεροι ονόμαζαν Φάνητα, επειδή αυτός εφάνη κατά πρώτον. 18 Αυτός ο Φάνης αναφέρεται παντού, εις την Θεογονίαν του Ορφέως19 και εις τους Ύμνους, και ως «Πρωτόγονος» και ως «Πρίαπος ωογενής» και πατήρ των θεών και θνητών ονομαζόμενος, μιας και ήταν ο έφορος της ζωογόνου δυνάμεως.
Ο Πρόκλος λέει γι’ αυτήν την Θεογονίαν του Ορφέως πως ο Φάνης, η Νύκτα, ο Ουρανός, ο Κρόνος, ο Ζευς και ο Διόνυσος εβασίλευαν διαδοχικώς. Ο Φάνης ήταν αυτογέννητος και επειδή είχε δύο φύσεις (ανδρός και γυναικός) εγέννησε μόνος τη Νύκτα και εκ της Νυκτός εγέννησε τον Ουρανόν και την Γην, οι οποίοι εγέννησαν ύστερον τους Τιτάνες και τις Τιτανίδες.
Επειδή στόχος αυτού του βιβλίου είναι να αποδείξωμεν, πέραν των άλλων, ότι υπάρχει και «ταυτότης» πολλών στοιχείων της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και του Χριστιανισμού, αξίζει εδώ να πούμε ότι εις ένα άλλο απόσπασμα του Ορφέως ο Ζευς θεωρείται ότι είναι το παν! («Ζευς πρώτος εγένετο, Ζευς ύστατος, 20 Ζευς κεφαλή, Ζευς μέση, και τα πάντα έγιναν εξ’ αυτού˙ αυτός αρσενικός, θηλυκός, αυτός πυθμήν του Ουρανού και της Γης, ρίζα του Πόντου, ορμή του Πυρός, πνοή των όντων, αυτός Ήλιος, Σελήνη, Βασιλεύς, εν κράτος, εις δαίμων, εν σώμα εν ω εμπεριέχονται τα πάντα»). 21
Ο Απολλώνιος λέει, ότι ο Ορφεύς συμπλέοντας με τους Αργοναύτες και κιθαρίζοντας έψαλλε άλλη Θεογονίαν και Κοσμογονίαν: Ο Ουρανός, η Γη και η Θάλασσα είχαν μία μορφήν και το νείκος (φιλονικία) διεχώρισε αυτά. 22 Πως έτσι εσχηματίσθη ο Κόσμος και πως ο πρώτος που εβασίλευσε ήταν ο Ορφίων και η Ευρυνόμη, για τους οποίους υπάρχει ο θρύλος ότι τους ενίκησε ο Κρόνος. 23
Ο Αθηναγόρας αναφέρει άλλην κοσμογονίαν του Ορφέως, η οποία ομοιάζει κατά πολύ προς την βιβλικήν, τουλάχιστον όσον αφορά την δημιουργίαν του πρώτου ανθρώπου από πηλόν: Ότι το δώρο ήταν άναρχο και εκ του ύδατος εσχηματίσθη πηλός. 24 Εκ του πηλού εγεννήθη ο προαναφερθείς δράκων, που είχε τρεις κεφαλές (δράκοντος, λέοντος και η μεσαία η θεία) με την ονομασίαν Ηρακλής ή Κρόνος! 25
Δεν γνωρίζομεν ποία γνώμη είναι η πιο σωστή, όσον αφορά τις θεογονικές και κοσμογονικές αντιλήψεις του Ορφέως. Και μόνον ότι τον εμιμήθησαν αργότερον πολλοί ποιητές, όπως ο Ησίοδος, ο Όμηρος και άλλοι, των οποίων οι ενάρξεις των ποιημάτων τους ήσαν ίδιες με του Ορφέως, 26 αυτό λέει πολλά.

2. ΗΣΙΟΔΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Ο Ησίοδος αναφέρει ότι κατά πρώτον εγεννήθη το Χάος, έπειτα η Γη, τα Τάρταρα και τέλος ο Έρως ( ο «παλαιός» λεγόμενος και όχι ο υιός της Αφροδίτης). Αυτές τις τέσσερις αρχές αναφέρει ως αυτογέννητες και πως δεν εγεννήθη η μία από την άλλην. Ως Χάος φαίνεται ότι εννοεί το σκότος, το διακεχυμένο εις το κενό, προ της διακοσμήσεως.
Πιο κάτω αναφέρει ότι το Χάος εγέννησε το Έρεβος και την Νύκταν, που οι Αρχαίοι είχαν σχηματίσει την εντύπωσιν ότι ήταν το καταχθόνιο σκότος. Η Νύκτα εγέννησε τον Αιθέρα και την Ημέραν, ενώ την Γην την έβλεπε ως ύλην, δεδομένου ότι, όπως έλεγε ο Ησίοδος, ήταν ένα μέρος ασφαλές των αθανάτων θεών, μιας και η Γη εθεωρείτο κέντρο του παντός. 27
Η Γη, λοιπόν, εγέννησε από μόνη της τον Ουρανόν, τα Όρη και τον Πόντον άνευ συνουσίας. Έπειτα, όμως, συνουσιασθείσα με τον υιό της, τον Ουρανόν, εγέννησε τον Ωκεανόν και άλλους πολλούς θεούς εκ των οποίων συνίσταται το παν.
Δράττομαι δε εδώ της ευκαιρίας ν’ αναφέρω ότι ο Έρως, κατά τον Ησίοδον, είναι η φυσική εκείνη δύναμις, η οποία, αφού ένωσε τα ομοειδή της ύλης μέρη, εσχημάτισε τα διάφορα σώματα και διακρατεί αυτά εις ένωσιν, προς διατήρησιν του παντός.
Τι αναφέρει όμως, ο Ησίοδος για τον μύθο του Προμηθέως;
Γνωστό το θέμα: Ένας από τους Τιτάνες, ο Ιαπετός, απέκτησε με την Ωκεανίδα Κλυμένην τέσσερις υιούς: Τον Άτλαντα, τον Μενοίτιον, τον Επιμηθέα και τον Προμηθέα.
Ο Άτλας κατεδικάσθη «στα πέρατα της Γης, όρθιος μπροστά στις Εσπερίδες, να στηρίζη τον ουρανό με το μεγάλο κεφάλι του και με τ’ ακούραστα χέρια του».
Ο Μενοίτιος βυθίστηκε από τον Δία εις το Έρεβος εξ αιτίας «της κακίας του και του απροσμέτρητου θράσους του.»
Ο Επιμηθεύς, όπως θα δούμε εις την συνέχεια», συνεδέθη στενώς με τον μύθον του Προμηθέως.
Ο Προμηθεύς, σύμφωνα με τον θρύλο, ήταν υιός της Ήρας, συζύγου του Διός, που την είχε βιάσει πριν από τον γάμον της ο Γίγας Ευρυδέμων.
Δεν αρνούμεθα και έναν άλλον θρύλον, σύμφωνα με τον οποίον, ο Ζευς ωργίσθη κατά του Προμηθέως, επειδή αυτός είχε επιχειρήσει να ατιμάσει την Αθηνά. Εξ άλλου σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, ο Προμηθεύς δεν πρέπει να ήταν αυτός που πρωτοστάτησε εις την γέννησιν της θυγατρός του Διός, ανοίγοντας το κεφάλι του τελευταίου με ένα χτύπημα τσεκουριού, ρόλος που αποδίδεται γενικά εις τον Ήφαιστον.
Η πραγματική αιτία του μίσους του Διός κατά του Προμηθέως, είναι πως ο υιός του Ιαπετού28 ευεργέτησε τους ανθρώπους – που μερικές πηγές μάλιστα τον θεωρούν δημιουργόν τους.
Κατά τον Ησίοδον, ο Προμηθεύς προκάλεσε για πρώτην φοράν την οργήν του Διός με μίαν απάτην, που φαίνεται ότι ενόχλησε πολύ τον αρχηγόν των θεών.
Από την «Μεγάλην Ελληνικήν Μυθολογίαν» του Ζαν Ρισπέν, της Γαλλικής Ακαδημίας, διαβάζομεν τα παρακάτω:
«Θνητοί και θεοί είχαν μαζευτεί εις την Μηκώνη για να συζητήσουν σχετικά με τα αμοιβαία προνόμια τους και ειδικά, φαίνεται, για να καθοριστεί ποιο μέρος από τα σφάγια που προσφέρονται σαν θυσία θα περιέχεται εις τους μεν και εις τους δε. Επιφορτισμένος με την διανομή, ο Προμηθέας, για να ξεγελάσει την σοφία του Δία, εκθέτει μπροστά σε όλους ένα πελώριο βόδι, που το’ χει χωρίσει σκόπιμα: από την μια κρύβει μέσα εις το δέρμα τα κέρατα, τα εντόσθια και τα πιο παχιά κομμάτια, τυλίγοντάς τα με την κοιλιά του ζώου, από την άλλη, τοποθετεί με επιτηδειότητα και πονηριά τα άσπρα κόκκαλα σκεπασμένα με γυαλιστερό λίπος. Ο Ζευς, όταν του είπαν να διαλέξει, ξεγελιέται από τα φαινόμενα και δεν διστάζει να πάρει για δικό του μερίδιο αυτό που του φαίνεται καλύτερο.
Μα όταν παραμερίζει με τα δυο του χέρια το κάτασπρο γυαλιστερό λίπος, γίνεται θηρίο και ο θυμός κυριεύει την ψυχή του, βλέποντας τα άσπρα κόκκαλα του ζώου και με ποιο δόλο ξεγελάστηκε. Από τότε, προσθέτει ο Ησίοδος, η γη βλέπει τις φυλές των ανθρώπων να καίνε προς τιμήν των θεών, τ’ άσπρα κόκκαλα των θυμάτων πάνω στους βωμούς που μοσκοβολούν…».

3. Η ΚΛΟΠΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΥΠΟ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΩΣ

Ο Ζευς, όπως γνωρίζωμεν, οργισμένος από την συμπεριφοράν του Προμηθέως, αφού εζημίωσε τον ίδιον και ωφέλησε τους ανθρώπους, αποφασίζει μια τρομερήν εκδίκησιν: Τους αφαιρεί το πολύτιμο δώρο της φωτιάς!
Λέγεται ότι πριν ο Ζευς αφαιρέσει την φωτιάν, από τους ανθρώπους, η ευτυχία τους ήταν μεγάλη˙ στερώντας τους όμως την φωτιάν, όπως λέει ο Ησίοδος, «τους έκρυψε το μυστικό μιας λιτής ζωής. Διαφορετικά, μιας ημέρας εργασία θα ήταν αρκετή για να εξασφαλίσης τον βιοπορισμό σου για έναν ολόκληρο χρόνο, ακόμα και δίχως να εργάζεσαι. Θα κρεμούσες το υνί πάνω από τον καπνό και θα άφηνες να ξεκουραστούν τα καματερά σου, βόδια και μουλάρια».
Και ενώ ο άνθρωπος είναι «καταδικασμένος στις έννοιες και τα βάσανα» 2 ο Προμηθεύς θα έλθη, επίκουρος της ανθρωπότητας. Την φωτιάν που ο Ζευς, μέσα εις τον θυμόν του, είχε αφαιρέσει από τους ανθρώπους, ο υιός του Ιαπετού δεν θα ησυχάση εάν δεν τους την επιστρέψει.
Ο Ησίοδος λέει πως ο Προμηθεύς έκλεψε την φωτιάν από τον Δία «κλείνοντας μέσα σε μια κουφοξυλιά τις αστραφτερές αχτίδες της». Άλλοι ισχυρίζονται πως ο Προμηθεύς άναψε ένα πυρσόν από την ρόδαν του ηλίου, αλλά η εκδοχή του Ησιόδου είναι η γενικότερα παραδεδειγμένη.
Ο Ζαν Ρισπέν πιστεύει πως «αν ορισμένοι συγγραφείς αναφέρουν τον Όλυμπο σαν τόπο της αρπαγής, ή φθάνουν και ως το σημείο να πουν πως η κλεμμένη φωτιά προερχότανε από την αστραπή, φαίνεται λογικότερο να συνταχθούμε με την γνώμη που ανακατεύει σ’ αυτήν την υπόθεση και τον Ήφαιστο. Στο εργαστήριο του θεϊκού σιδερά, στην Λήμνο, έκανε ο Προμηθέας την κλοπή που θα προκαλούσε μια τόσο τρομερή εκδίκηση του Δία».
Το βέβαιο είναι ότι η κουφοξυλιά, μέσα εις την οποίαν ο Προμηθεύς, σύμφωνα με τον Ησίοδον, μετέφερε την φωτιά, είναι ένα φυτό της οικογενείας των σκιαδανθών, με ψηλό κοτσάνι γεμάτο ψίχα, μέσα εις το οποίο (κοτσάνι) ο Προμηθεύς έχωσε την φωτιάν, για να την μεταφέρη αργότερον εις τους ανθρώπους. 30