Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός (17)

Κωδικός Πόρου: 00285-112306-205
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 22/04/11 16:05
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Εκδόσεις Βιβλίων, 00285-112306-205




Περιγραφή:

Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός (17)

Διαβάστε το τρίτο κεφάλαιο: «Ομοιότητες Ελληνισμού – Χριστιανισμού», αλιευμένο μέσα από το έργο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός». Στο κεφάλαιο αυτό αποδεικνύεται περίτρανα η προλείανση του εδάφους από αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους (και όχι μόνο) για την Έλευση του Θεανθρώπου πάνω στη γη!..


Η Παναγία με παλαιστινιακή ενδυμασία κρατώντας τον Χριστό που φοράει ελληνικό χιτώνα.
Μωσαϊκό 12ου αιώνος (Λεπτομέρεια). Αγία Σοφία. Κωνσταντινούπολις.


ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

( ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΣ- ΓΕΓΟΝΟΤΑ- ΣΥΜΒΟΛΑ )

«Είς και μόνος ούτος θεός»

(Ορφική θεολογία)


Ο ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 Η περί Ενιαίας Αρχής του παντός θρησκευτική έννοια

Η πίστις εις μίαν υπέρθεον και υπερκόσμιον Αρχήν του σύμπαντος κόσμου δεν είναι κάτι ξένο προς την θρησκεύουσαν ψυχήν των Αρχαίων Ελλήνων. Και ασφαλώς, εις την σκέψιν τους κυρίαρχο στοιχείο της πίστεώς τους ήταν το γεγονός ότι επίστευαν εις μίαν Αρχήν η οποία εξουσίαζε το όλον.
Ήδη η προομηρική ορφική θεολογία, εις την οποίαν αποδίδεται ο πολυθεϊσμός της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, είχε απολήξει εις την παραδοχήν ενός μόνου Θεού, δημιουργού και προνοητού των πάντων. «Εις θεός- εις κόσμος». Εις αυτήν την φράσιν συνοψίζεται η ορφική θεολογία, όπως αργότερον η στωϊκή.
Αξίζει να παραθέσωμεν εδώ ένα χαρακτηριστικό δείγμα χωρίου της ορφικής θεολογίας:
1. «Φθέγξομαι οις θέμις εστί, θύρας δ’ επίθεσθε βέβηλοι πάντες ομώς…»
5. Εις δε Λόγον θείον βλέψας, τούτο προσέδρευε, ιθύνων κραδίης νοερόν κύτος…
7. ….μούνον δ’ εσόρα κόσμοιο άνακτα.
8. Είς εστ’ αυτογενής, ενός έκγονα πάντα τέτυκται, εν δ’ αυτοίς αυτός περιγίγνεται…
13. Ουδέ τις έσθ' έτερος χωρίς μεγάλου Βασίλειος.
Αυτόν δ’ ουχ ορόω περί γαρ νέφος εστήρικται…
Και μόνο το γεγονός ότι εις το κείμενο αυτό υπάρχει αναφορά για ένα Θεών ενώ κατ’ επανάληψιν συναντώμεν τις φράσεις «μούνος άναξ κόσμοιο», «μέγας βασιλεύς», «εις αυτογενής και ουδείς έτερος πλην αυτού,1 τον ουρανών έχων θρόνων και την γην υποπόδιον των ποδών Του, συνέχων εν τη χειρί αυτού τα σύμπαντα, ουρανόν και γην και θάλασσαν και πάντα τα εν αυτοίς», «Θεός μέγας σοφός, δημιουργήσας κατά την προαιώνιον αυτού βουλήν τα σύμπαντα δια του Λόγου αυτού», θα πρέπει να αναθεωρήσωμεν πολλές απόψεις και θεωρίες που έχομεν «υιοθετήσει» περί πολυθεϊσμού των Αρχαίων Ελλήνων.

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΙΩ. ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ

Εις το μνημειώδες έργον: «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΕΞ ΑΠΟΨΕΩΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗΣ», που έχει γράψει ο Λεωνίδας Ιω. Φιλιππίδης, Τακτικός Καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Αθηνών (Αθήναι 1958) αναφερόμενος εις το άνω θέμα της ορφικής θεολογίας, μεταξύ άλλων γράφει και τα εξής:
«Εις έτερον ύμνον ο εις και μόνος ούτος Θεός χαρακτηρίζεται ως «πρωτόγονος» ως φως δε και φαεσφόρος ακτινοβολών το φως της θείας ουσίας Του, επονομαζόμενος «Φάνης» «λαμπρόν άγων φάος αγνόν». Εις το χωρίο τούτον αναφέρεται ο Λακτάντιος , (σσ εκκλησιαστικός συγγραφέας και ρήτωρ περ. 300 μ.Χ.) καθ΄ όν «πρωτόγονος» ενταύθα σημαίνει αρχιγενής ου πρότερον ουδέν εγένετο, αλλ’ αφ’ ου τα πάντα γέγονεν, ο αληθινός και μέγας Θεός, ον η Ορφική Θεολογία καλεί ενταύθα και «Φάνητα» διότι ουδέν υπήρξε προ αυτού, πρώτος δ’ αυτός εκ του απείρου υπήρξε και εφάνη προαιωνίως. Τον ένα και μόνον τούτον ύψιστον Θεόν δεν καλεί το χωρίον τούτο Δία, διότι του ενωνύμου Διός προηγείται ο Κρόνος, εξ ου εγεννήθη ο Ζευς όστις άρα δεν δύναται να κληθή «πρωτόγονος» - ούτε Κρόνον, διότι και ούτος φέρεται γεννηθείς εκ του ουρανού – ουδέ ουρανόν, διότι ούτος είναι φυσικόν στοιχείον, χρήζον δημιουργού από του στοχασμού τούτου, κατά τον Λακτάντιον, ήχθη η Ορφική Θεολογία να περινοήση τον ένα ύψιστον μόνον «πρωτόγονον» Θεόν…»

Εις την συνέχειαν ο μεγάλος αυτός πανεπιστημιακός διδάσκαλος, αφού παραθέσει ένα χαρακτηριστικό χωρίο του Λακταντίου γράφει:
«Ο εις ούτος Θεός νοείται έχων τας εξής ιδιότητας, ήτοι είναι: Θεός αληθής και μέγας˙ υπέρχρονος γεγονότων, γινομένων και γενησομένων κύριος˙ αθάνατος˙ ζωής φως, αυτόζωος και ζωοδότης˙ αυτοπάτωρ, ήτοι απάτωρ και άρα αγέννητος, αυτογενής, πρωτόγονος ή αρχιγενέθλιος και γεννήτωρ των πάντων, δια της μιας αυτού τριωνύμου2 (βουλή, φως και ζωοδοτήρ) δυνάμεως τα πάντα δημιουργήσας, ορατά και αόρατα διότι και οι θεοί «ουκ εξ αρχής, ως φασιν ήσαν, αλλ’ ούτως γέγονεν αυτών έκαστος, ως γινόμεθα ημείς» αυτοτελής υφ’ ου τα πάντα τελείται, αρχή, μέσον και τέλος,3 αρχή πάντων ή κεφαλή, ως ποιητικόν αίτιον των πάντων, όθεν και πάσης επώνυμος φύσεώς τε και τύχης μέσον, ως εξ ίσου τοις πάσι παρών, καίπερ ανίσως αυτού μετέχουσιν τέλος αυτός, ύστατος και η τελευτή πάντων, ως το τελικόν των πάντων αίτιον˙ άρχων απάντων, βασιλεύς μέγας, βασιλεύς μέγιστος και μοναδικός, μόνος του κόσμου άναξ˙ πατήρ μακάρων τε θεών ηδέ ανδρών, δαίμονες ον φρίσσουσι, θεός δε δέδοικεν όμιλος˙ δεσπότης του κόσμου θρόνον έχων χρυσούν εις τον ουρανόν, επουράνιος ή ουράνιος υποπόδιον την γην, χθόνιος, διεκτείνων την δεξιάν του εις τα τέρματα του ωκεανού, τρόμος των ορέων, «φρικτός αήττητος»˙ αρρενόθηλυς˙ τα πάντα βλέπων αυτός, αλλ’ αόρατος εις τους θνητούς, τω νω μόνον ορατός των αγαθών δοτήρ και των κακών αίτιος και αναίτιος˙ το φανότατον των νοητών, ο νους ο νοητός και το αποστίλβον φως το νοητόν…».

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΟΡΦΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΟΥ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΥ

Όπως είναι γνωστόν εις τους θεολογικούς κύκλους, η διαφορά του ορφικού μονοθεϊσμού από του καθαρού μονοθεϊσμού έγκειται ως τα εξής:
«α) Άλλοτε μεν ο Θεός νοείται υπάρχων εν τω πατρί «εν πάσι τοις ούσι» (Θεοπανισμός) χωρίς να ταυτίζεται, προς αυτά, δηλαδή προς το παν (Πανθεϊσμός).
β) Άλλοτε δε ο Θεός ταυτίζεται με τα του παντός, πανθεϊστικώς και τα μέρη του ανθρωπομόρφως νοουμένου θεού ταυτίζονται προς στοιχεία της φύσεως και
γ) Άλλοτε ισχύει και το ακριβώς αντίστροφο: το Παν νοείται ενόν εν τω θεώ (Πανθεϊσμός).
Και εις τας ως άνω τρεις περιπτώσεις πάσιν εμπεριλαμβανομένου Ενός θείου Όντος: του Θεού ή του Θείου» όπως γράφει και ο Λέων Ιω. Φιλιππίδης, ο οποίος αναφερόμενος και εις τα διάφορα ονόματα των νομιζόμενων πολλών και διαφόρων θεών λέει ότι «δεν είναι ειμή ονόματα του Ενός και μόνου όντως Θεού κατά τας διαφόρους εν τη φύση εκδηλώσεις και ενεργείας αυτού».

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ «ΖΕΥΣ»

Όπως υποστηρίζει ο ως άνω Καθηγητής Λεων. Ιω. Φιλιππίδης οσάκις ο Είς Θεός εκφράζεται ενωνύμως, το επικρατέστερο όνομα του είναι «Ζευς» από του ζην, «δια το είναι αυτόν αυτόζωον και ζωοδότην˙ κλίνεται δε του Διός από του δι’ ου τα όντα υπάρχουσι…»!4
Εις υποσημείωσίν του ο ως άνω Καθηγητής υποστηρίζει ότι : «Ο Ζευς, του Διός κλίνεται δηλουμένου πάντως ημίν, ως ούτος τα ζωή έστι και δι’ αυτού ζώσι τα πάντα και τα όντα απλώς δι’ αυτού το είναι είληφεν˙ άκουε γαρ του Ορφέως, εν τω λεγομένω Κρατήρι τάδε σοι λέγοντος:
΄Εστιν δη πάντων αρχή Ζευς˙ ζην γαρ έδωκε ζώα τ’ εγέννησεν και Ζην αυτόν καλέουσι, και Δια τ’ ηδ’, ότι δη δια τούτον άπαντα τέτυκται˙ είς δε πατήρ ούτος πάντων, θηρών τε βροτών τε»! 55
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό το ακόλουθο χωρίο της ορφικής θεολογίας:
«Ζευς πρώτος γένετο, Ζευς ύστατος αρχικέραυνος, Ζευς κεφαλή, Ζευς μέσσα, Διός δ’ εκ πάντα τέτυκται Ζευς άρσην γένετο, Ζευς άφθιτος έπλετο νύμφη. Ζευς πυθμήν γαίης τε και ουρανού αστερόεντος. Ζευς βασιλεύς, Ζευς αυτός απάντων αρχιγένελθος! Εν κράτος, είς δαίμων γένετο, μέγας αρχός απάντων». 6

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΜΑΞ ΜΙΛΛΕΡ

Περί του Διός ως θεού των Αρχαίων Ελλήνων, ο Μαξ Μίλλερ [:Φρειδερίκος Μαξιμιλιανός, διάσημος Γερμανός γλωσσολόγος και ανατολιστής, θεμελιωτής της Συγκριτικής Θεολογίας (1823-1900), καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, υιός του μεγάλου φιλέλληνας Γουλιέλμου Μίλερ] εις το έργο του Welcker γράφει:
«Τον αρχικόν χαρακτήρα της λατρείας του Διός, ως του Θεού, ή, ως ούτος καλείται εν τοις μεταγενεστέροις χρόνοις, ως του πατρός των θεών, ως του Θεού των θεών, ουδαμού εύρομεν δια τόσον ασφαλούς και ισχυράς χειρός καταδεικνύμενον, όσον εν τη θεολογία (Gotterlehre) του Welcker. Όταν ανερχώμεθα μετ΄ αυτού εις τα ύψιστα ύψη της ελληνικής Ιστορίας, η περί Θεού ιδέα ως του υψίστου Όντος ίσταται προ ημών ως απλούν γεγονός»!
Χωρίς αμφιβολία η ορφική θεολογία ήσκησε μεγάλην και σημαντικήν επίδρασιν εις την διαμόρφωσιν του θρησκειακού συγκρητισμού και ασφαλώς της αμέσως προ Χριστού περιόδου. 7

ΖΕΥΣ- ΔΕΥΣ!...

Θα κάνωμεν ότι παραβλέπομεν το θέμα της Μοίρας, 8 που τόσο πολύ επηρέασε τους Έλληνες όχι μόνο της προομηρικής και ομηρικής εποχής, αλλά και των μετεγενεστέρων χρόνων. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψωμεν το θέμα του Διός μέσα εις το ομηρικό πάνθεο.
Γράφει ο Λεων. Ιω. Φιλιππίδης:
«Ζευς δεν είναι μόνο το όνομα του υψίστου των θεών του Ομηρικού πανθέου, εν ω εκδηλούται η υπέρ τους πολλούς θεούς μονοθεϊζουσα ανάτασις και έξαρσις της αρχαιοελληνικής θρησκευτικότητος προς τον υπέρθεον Ένα ουδ’ είναι Ζεύς εν όνομα μεταξύ πολλών εις διάκρισιν απ’ αυτών, δεν είναι στοιχείον του πολυθεϊσμού ως εκ πρώτης ακοής υπολαμβάνεται.
Ζευς- Δευς είναι ήδη από της προομηρικής πρωτοελληνικής εποχής, κάτι πολύ περισσότερον και ασυγκρίτως υπέρτερον τούτου: είναι η ανώνυμος9 έκφρασις της ουσίας του υπερτάτου όντος, της απολύτου εννοίας του κατά διαίσθησιν πιστευομένου ενός και μόνο όντως Όντος, ενός και μόνον θεού, τουτέστιν είναι στοιχείον μονοθεϊζούσης πίστεως. 10 Ζευς είναι ο ύψιστος Θεός της παναρχαιοτάτης περί των Δωδωναίον χώρον πρωτοελληνικής περιόδου, ο πολιτισμός της οποίας ακτινοβολεί καθ’ όλον τον μεσογειακόν χώρον, καταβολεύς των αρχαιοτάτων πολιτισμών της μεσογειακής λεκάνης εντεύθεν τε κακείθεν του λιβυκού πελάγους.
Την ανώνυμον ταύτην υπέρθεον έννοιαν απαντώμεν και εν τω πολύ μεταγενεστέρω του πρωτοελληνικού Κρητομυκηναϊκώ πολιτισμώ της προομηρικής περιόδου, αλλ’ αποδιδομένην εις θήλειαν θεότητα ανώνυμον, προς υπογράμμισιν της δημιουργικής και γονιμοποιού δυνάμεως του θείου, θεότητα νοουμένην ως την ύψιστην κυρίαρχον του κόσμου, θεοεδρικώς δε ως ορεσίβιον».

ΖΕΥΣ- ΦΩΣ!...

Λυπούμεθα, ειλικρινώς, που δεν έχομεν τον χώρον για να αναφερθώμεν εις τις συγκλονιστικές ερμηνείες που δίνει ο ως άνω Καθηγητής όχι μόνον εις το όνομα «Ζευς» ή «Δευς» (Deus) που το θέλει να ισοδυναμεί προς το «Φως» («φαέθων, πάμφωτος, Αυτόφωτος, Πηγή φωτός άμα και φωτοδότης του φυσικού, πνευματικού και ηθικού κόσμου- αιγλοβόλος, απαστράπτων και ακτινοβολών το φυσικόν, το πνευματικόν και το ηθικόν φως, ήτοι ο : πάμφωτος, πάνσοφος και πανάγαθος» 11 ) ούτε ασφαλώς πώς τον αποκαλούν οι αρχαίοι Ινδοί (Djaus, Dyuaus, Djovis…) και διάφοροι άλλοι λαοί, δεδομένου ότι θα χρειασθούν πολλές σελίδες.
Χαρακτηριστικό είναι και το αρχαίο ποίημα για τον Δία με 7 μονοσύλλαβους στίχους, όπου ταυτίζεται με το Φως:

ΖΕΥ = ΔΙΑ
ΔΟΣ = ΔΩΣΕ
ΦΩΣ = ΦΩΣ
ΣΥ = ΣΥ
ΟΣ = ΠΟΥ
ΕΙ = ΕΙΣΑΙ
ΦΩΣ = ΦΩΣ

Εκείνο όμως που πρέπει να τονίσωμεν είναι το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός εδανείσθη παρά πολλά στοιχεία από την αρχαίαν ελληνικήν θρησκείαν και δη την μονοθεϊστικήν. Και αυτό δεν μπορούμε να το αγνοήσωμεν ή να το παραβλέψωμεν. Θυμηθείτε – σαν παράδειγμα- την συνάρτησιν Θεού και φωτός που κυριαρχεί παντού εις τα σημερινά λατρευτικά μας στοιχεία της χριστιανικής πίστεως και τα οποία κάλλιστα μπορούμε να τα βρούμε εις τα ιερά μας κείμενα, όπως:
-«Φως εκ φωτός, Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού», δεν αναφωνούμεν μέσα εις την εκκλησίαν για να προσδιορίσωμεν εις το Σύμβολο της Πίστεως, την σχέσιν του ομοουσίου των υποστάσεων του Ενός Τριαδικού Θεού και την άναρχον Γέννησιν του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού εκ του Πατρός Αυτού και της Παρθένου Μαρίας;

Ο Ησίοδος σε εικονογράφηση βυζαντινής τεχνοτροπίας. (Εγκυκλοπαίδεια «ΗΛΙΟΣ»).

Και όποιος θελήσει να διαπιστώση την περί Ενιαίας Αρχής του παντός έννοιαν εις την ορφικήν ή ομηρικήν θεολογίαν, δεν έχει παρά να διαβάση βιβλία που αφορούν τον Ησίοδον, του ανθρώπου που ακούει εις το όνομα Θέογνις ο Μεγαρεύς, ή κείμενα αφιερωμένα εις τον Τέρπανδρον, τους Ίωνες φιλοσόφους, τους Πυθαγορείους, τους Ελεάτες, τους Φυσικούς, τους Σοφιστές, τους τραγικούς ποιητές, τους ιστορικούς συγγραφείς της αρχαιότητος, τους μεγάλος φιλοσόφους Σωκράτη και Πλάτωνα και τόσους άλλους όπως τον Αριστοτέλη, τους Στωϊκούς φιλοσόφους κ.α. για να δη πως θα καταλήξη από την αρχαίαν ελληνικήν μονοθεϊστικήν θρησκείαν εις τον Χριστιανισμόν!... 12

Συνεχίζεται