Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός (15)

Κωδικός Πόρου: 00285-112308-184
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 18/04/11 18:42
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Εκδόσεις Βιβλίων, 00285-112308-184




Περιγραφή:

 

Η Σίβυλλα η Κυμαία.

Διαβάστε τη συνέχεια του κεφαλαίου: «Η Προσδοκία του Αναμενόμενου Μεσσία», του βιβλίου μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός», όπου μιλάμε για τις προρρήσεις οι οποίες σημαδεύθηκαν από κοσμοϊστορικά γεγονότα, όπως η Γέννησις, η Σταύρωσις και η Ανάστασις του Σωτήρος, τα οποία επαλήθευσαν κατά τον πλέον κατηγορηματικό τρόπον οι αρχαίοι Έλληνες προφήτες!..

Όπως προείπαμε, ο παρθενογέννητος ούτος Θεάνθρωπος θα καταλύση το κράτος των παλαιών θεών και θα αφανίση αυτούς και την δύναμίν των, όπως διαβάζωμεν εις την τραγωδίαν του Αισχύλου: Προμηθεύς Δεσμώτης ( στίχ. 908 εξ, 920 εξ.):
«ΠΡ: Και όμως μ’ όλη την έπαρσιν του ναού του ο Δίας θα έρθη μια μέρα που θα γίνη ταπεινός˙ γιατί ετοιμάζεται να κάμη γάμο, που άφαντο θα τον γκρεμίση από τον θρόνο του και από την εξουσία˙ και τότε θα συντελεσθή πέρα για πέρα η κατάρα του πατέρα του, του Κρόνου, όπου ξεστόμισε σαν έπεφτε από της πανάρχαιης βασιλείας του τον θρόνο. Και τον τρόπο για να αποτρέψη τέτοια συμφορά κανένας θεός, εξόν εμέ, δεν θα μπορούσε άσφαλτα να του δείξη˙ εγώ μονάχα ξέρω τα μελλούμενα και πως μπορούνε να μην γίνουν. Μα τώρα ξέγνοιαστος ας κάθεται, θαρρώντας στα αιθερόσκαστα μπουμπουνητά του και τινάζοντας στα χέρια του τα πύρινα του αστροπελέκια όμως καθόλου αυτά δεν τον γλιτώνουν από το πέσιμο σ’ αβάσταχτη ντροπή˙ ετοιμάζει τώρα ο ίδιος του εαυτού του αντίπαλο απολέμητο, τέρας αντρείας, που δυνατώτερη από τον κεραυνό θε νά 'βρη φλόγα, και ανώτερο από την βροντή φοβερό κτύπο, που θρύμματα θε να σκορπίση στον αέρα και αυτή ακόμη την πληγή της θάλασσας, την κοσμοσείστρα τρίαινα του Ποσειδώνος. Και την ημέρα όπου σ’ αυτή την συμφορά θα πέση, θα μάθη πόση διαφορά χωρίζει το «να σαι αφέντης» από το «νά 'σαι δούλος»..!
Και πιο κάτω, απαντών εις τον Χορόν, λέει:
«ΠΡ: Σέβου, προσκύνα συ, χάϊδευε πάντα εκείνον που κρατάει την εξουσία˙ όσο για μένα, πιο λίγο και από το τίποτα ψηφώ τον Δία˙ ας κυβερνάει και ας κάνη ότι θέλει, όσος καιρός του μένει ακόμα˙ γιατί δεν θα είναι για πολύ ο ηγεμόνας των θεών…» (στίχ. 937- 940). 

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΡΜΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΜΗΘΕΑ

Θα πρέπει εδώ να πούμε ότι και ο θεός Ερμής προλέγει εις τον Προμηθέα, ότι δεν περιμένη το τέλος των δεινών του «πριν αν φανή τις θεός» όστις να τον διαδεχθή εις το μαρτύριον και όστις εκουσίως θα κατέλθη εις τον σκοτεινόν Άδην και εις τα ζοφερά βάθη του Ταρτάρου, γινόμενος ούτως εκούσιον ιλαστήριον θύμα προς λύτρωσίν του δια την αμαρτίαν θείω δικαίω κελεύσματι δεσμώτου ανθρώπου.
«Τοιούδε μόχθου τέρμα μη τι προσδόκα, πριν αν θεών τις διάδοχος των σων πόνων φανή θελήση τ’ εις αναύγητον μολείν Άιδην κνεφαία τ’ αμφί Ταρτάρου βάθη» (στίχ. 1026-1029).
Ο Λεωνίδας Ιω. Φιλιππίδης έχοντας προ οφθαλμών τους ως άνω στίχους της τραγωδίας του Αισχύλου γράφει:
«Αρκεί η απλή παραβολή της μεγαλειώδους ταύτης εικόνας και προρρήσεως προς το 53ο κεφάλαιο του Ησαΐου, ίνα καταπλαγή τις από τους θάμβους της διακυβερνώσης τα σύμπαντα θείας πρόνοιας, της ούτω θαυμαστώς προεξαγγελούσης τα θαυμάσια της λυτρώσεως του ανθρώπου υπό του Θεανθρώπου Λυτρωτού»!  

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΙΩ;

Η Ιώ είναι μια νέα κοπέλα από το Άργος, ιέρεια της Αργείας Ήρας την αγάπησε ο Δίας. Οι παραδόσεις διαφέρουν σχετικά με το πρόσωπο του πατρός της, αλλά όλες συμφωνούν και την θεωρούν πριγκίπισσα του βασιλικού γένους του Άργου και απόγονου του γιου του Ωκεανού Ίναχου. Άλλοτε έχει για πατέρα τον Ίασο, άλλοτε (και αυτή είναι η εκδοχή που προτιμούν οι τραγικοί ποιητές, όπως ο Αισχύλος) τον ίδιο τον Ίναχο, τον θεό – ποταμό άλλοτε τέλος πατέρας της είναι ο Πειρήνας (πιθανόν ο αδελφός του Βελλερεφόντη˙ στην περίπτωσι αυτή η Ιώ θα άνηκε στον βασιλικό οίκο της Κορίνθου). Όταν την λένε κόρη του Ίναχου, μητέρα της είναι η Μελία˙ ως κόρη του Ίασου μητέρα έχει την Λευκάνη.
Ο έρωτας του Διός για την Ιώ οφείλεται είτε μόνον στην ομορφιά της νέας κοπέλας είτε στα μάγια της Ίυγγας, κόρης της Ηχούς. Εδιηγούντο πως ένα όνειρο είχε προσκυνήσει την Ιώ να πάη στην όχθη της λίμνης της Λέρνας και εκεί να παραδοθή στους εναγκαλισμούς τους Διός. Η Ιώ εδιηγήθη το όνειρο στον πατέρα της, ο οποίος ερώτησε το Μαντείο της Δωδώνης και των Δελφών. Τα μαντεία του απάντησαν να υπακούση, αν δεν ήθελε να τον κτυπήσει ο κεραυνός του Διός μαζί με όλο του το σπίτι. Ο Δίας ενώθηκε με την νέα κοπέλα και η Ήρα αμέσως υποπτεύθηκε την περιπέτεια.
Τότε ο Δίας, για να απαλλάξη την Ιώ από την ζήλεια της γυναικός του, την μετεμόρφωσε σε κατάλευκη δαμάλα. Ακόμη ορκίσθηκε στην Ήρα πως ποτέ δεν αγάπησε αυτό το ζώο. Η Ήρα απαίτησε να της το προσφέρουν και έτσι η Ιώ βρέθηκε αφιερωμένη στην αντίπαλό της, που την εμπιστεύθηκε στην φύλαξη του Άργου με τα εκατό μάτια, έναν συγγενή της νεαρής γυναικός.
Τότε άρχισαν οι δοκιμασίες της Ιούς. Περιπλανήθηκε κοντά στις Μυκήνες, έπειτα στην Εύβοια. Και παντού, όπου περνούσε η γη φύτρωνε γι’ αυτήν καινούρια φυτά. Αλλά ο Δίας λυπήθηκε την ερωμένη του (που πήγαινε, λένε, μερικές φορές να την συναντήση με μορφή ταύρου) και ανέθεσε στον Ερμή να την αποσπάση από τον φύλακά της.
Ο Ερμής με ένα χτύπημα του μαγικού ραβδιού του απεκοίμισε 50 από τα μάτια του Άργου, ενώ τα άλλα εκοιμούντο με φυσικό ύπνο. Έπειτα με το δρεπάνι του τον εσκότωσε. Αλλά ο θάνατος του Άργου δεν απελευθέρωσε την Ιώ, στην οποία η Ήρα έστειλε μια βοϊδόμυγα (οίστρος) για να την βασανίζη. Το έντομο κόλλησε στα πλευρά της και την έκανε τρελή από μανία. Τότε η Ιώ άρχισε να διασχίζει την Ελλάδα. Άρχισε να τρέχη κατά μήκος των ακτών του κόλπου, που εξ’ αιτίας της πήρε το όνομα Ιόνιο Πέλαγος˙ διέσχισε την θάλασσα στο στενό που χωρίζει την ακτή της Ευρώπης από την ακτή της Ασίας και έδωσε σ’ αυτό το στενό το όνομα Βόσπορος (βοός – πόρος: «πέρασμα της αγελάδος».) Στην Ασία πλανήθηκε ακόμη για πολύ καιρό και κατέληξε να φθάση στην Αίγυπτο3 όπου την καλοδέχτηκαν και εκεί έφερε στον κόσμο τον γιο της, που είχε με τον Δία, τον μικρό ¨Επαφο, ο οποίος επρόκειτο να γίνει γενάρχης ενός πολυάριθμου γένους, μέσα στο οποίο περιλαμβάνονται οι Δαναϊδες. Ξαναπήρε την αρχική της μορφή και έπειτα από μια τελευταία δοκιμασία για να ξαναβρή τον γιο της, που τον είχαν απαγάγει οι Κουρήτες, ύστερα από εντολή της Ήρας, ξαναγύρισε να βασιλεύσει στην Αίγυπτο, όπου λατρεύτηκε με το όνομα της Ίσιδος!...
Το θέμα είναι ότι ο Αισχύλος, στην τραγωδία: Προμηθεύς Δεσμώτης, προφητικώς, προσδιορίζει το γένος του Λυτρωτού και η φράση της Γραφής «εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου» (Ματθ. 2,15) προφανώς αναφέρεται στην επάνοδον εκ της Αιγύπτου της Αγίας Οικογενείας και δεν θέλω να πιστεύω αυτό που λέγεται ότι έχει σχέση με την Ιώ και τους απογόνους αυτής στην Αίγυπτο, από όπου θα εγεννάτο ο Λυτρωτής σύμφωνα με τον προμηθέα Δεσμώτη (στίχ. 773-775).

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
    1. Στίχ. 772 εξ. 834 εξ., 848 εξ.
    2. Στίχ. 908 εξ. 920 εξ.
    3. Οι ιστορικοί στην αρχαιότητα προσπάθησαν να ερμηνεύσουν ιστορικά τον μύθο και εξήγησαν πως η Ιώ ήταν κόρη του βασιλιά Ίναχου και πως Φοίνικες πειρατές την είχαν απαγάγει και την είχαν οδηγήσει στην Αίγυπτο εκτός βέβαια αν ήταν η ερωμένη του καπετάνιου του φοινικικού πλοίου και έφυγε μαζί του με την θέλησή της. Έλεγαν επίσης πως την Ιώ που την είχαν απαγάγει οι πειρατές και την είχαν οδηγήσει στην Αίγυπτο, την είχε αγοράσει ο βασιλιάς της χώρας, ο οποίος είχε στείλει ως αποζημίωση στον πατέρα της Ίναχο έναν ταύρο, που τον συνόδευαν πρέσβεις. Όταν έφθασαν στην Ελλάδα, ο Ίναχος ήταν νεκρός. Μη ξέροντας τι να κάμουν τον ταύρο, οι πρέσβεις που τον έδειξαν παίρνοντας χρήματα στους κατοίκους της χώρας, που δεν είχαν ξαναδεί ταύρο. Ύστερα από την επίγεια ζωή της, η Ιώ μεταμορφώθηκε σε αστερισμό. Πηγή των αφηγημάτων σχετικά με την Ιώ και τους απογόνους της ήταν μια χαμένη σήμερα εποποιΐα, η Δαναϊδα. (PIERRE GRIMAL: ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ)».

ΤΙ ΕΓΡΑΦΕ Ο ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΜΙΧ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗΣ

Ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογίας και γνωστός φιλόλογος Δαμιανός Μιχαήλ Στρουμπούλης που είχε δώσει πολλούς αγώνες για την διάδοση της Ελληνικής Γλώσσης, αναφερόμενος στο ίδιο θέμα, θα γράψη:
«Πριν ακόμα δημιουργηθεί η παγκόσμια τάξη, πριν από τον ήλιο και τη σελήνη, στον καιρό των Τιτάνων, έχει γεννηθεί και ζει ανάμεσα σ’ αυτά τα προολύμπια Τέρατα και η Τιτανίδα Θέμις, η Δικαιοσύνη, μια έννοια αφηρημένη που δεν συναντιέται σε άλλες θεογονίες. Ποτέ από τον ελληνικό κόσμο δεν θα λείψει η Δικαιοσύνη.
Αυτή η Θέμις προφήτεψες ότι μία Θεά της θάλασσας είναι προορισμένη από τη μοίρα να γεννήσει ένα γιο, που θα’ χει δυνατώτερα όπλα από την αστραπή του Διός και από την τρίαινα του Ποσειδώνα. Το παιδί αυτό θα είναι ο νέος κυρίαρχος. (Αισχύλου: Προμηθέας Δεσμώτης 907). Το εντυπωσιακό είναι ότι το όνομα Μαρία ελληνικά σημαίνει μύρο της θάλασσας και Μαριάμ- Μυριάμ εβραϊκά σημαίνει πριγκήπισσα των υδάτων, της θάλασσας. Η δε αδελφή του Μωϋσή, η Μαριάμ τον εμπιστεύθηκε στα ύδατα του Νείλου. Ελληνικά μάλιστα μορέομαι σημαίνει ανάγομαι στη θάλασσα, βγαίνω στα ανοιχτά..» 30

Και να ήσαν μόνον οι Αρχαίοι Έλληνες που επροφήτευσαν τον Ερχομόν του Θεανθρώπου; Ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος εις τα Βουκολικά του γράφει:
«΄Ηδη έρχεται η βασιλεία του Κρόνου, ήδη νέος γόνος στέλλεται από τα ύψη του Ουρανού, ίδε πως χαίρουν όλα, δια την ερχομένην νέαν εποχήν, την οποίαν θα εγκαινιάση η έλευσις του παιδίου». 31
Ο Κινέζος φιλόσοφος Κομφούκιος, προέβλεψε εις τους λαούς της Άπω Ανατολής: «΄Ερχεται, έρχεται ο Άγιος των αγίων, ο άγιος των εκατό γενεών εκ δυσμών».
Δυσμάς, ως προς την Κίναν είναι η Παλαιστίνη, εκ της οποίας προήλθε των αγίων ο Άγιος, ο Ιησούς Χριστός.

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΚΛΗΜΗΣ ΡΩΜΗΣ

Ο Πατήρ της Εκκλησίας, ο Κλήμης Ρώμης (3ος Επίσκοπος Ρώμης 92-101 μ.Χ.) μας διασώζει εις το έργο του: «Αι διαταγαί των Αποστόλων» τον χρησμόν της Σιβύλλης της Κυμαίας (από το σπήλαιο που βρίσκεται εις την Καμπανίαν της Ιταλίας), που έχει ως εξής:

«Αλλ’ οπότ’ ήδη πάντα τέφρα σποδόεσσα γένηται,
Και πυρ κοιμήση θεός άφθιτος, ώσπερ ανήψεν
Οστέα και σπονδιήν αυτός θεός έμπαλιν ανδρών
Μορφώσει, στήσει δε βροτούς πάλιν, ως πάρος ήσαν
Και τότε δή κρίσις έσται, εφ’ η δικάσει θεός αυτός
Κρίνων έμπαλιν κόσμον…»

Απόδοσις εις την νεοελληνικήν:

«Αλλ’ όταν όλα θα γίνουν σκόνη
και όταν ένας άφθαρτος Θεός θα σβήση
την φωτιά της ζωής που εκείνος άναψε,
Αυτός ο ίδιος Θεός θα πλάση πάλι τους ανθρώπους όπως πριν,
Και τότε θα γίνη η κρίσις και κριτής θα είναι αυτός ο Θεός
Και θα κρίνη τον κόσμο….».
(Migne Ε.Π. 7,25)


Συνεχίζεται …