Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός (14)

Κωδικός Πόρου: 00285-112309-177
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 17/04/11 13:55
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Εκδόσεις Βιβλίων, 00285-112309-177




Περιγραφή:

Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός (14)

Διαβάστε τη συνέχεια του κεφαλαίου: «Η Προσδοκία του Αναμενόμενου Μεσσία», του βιβλίου μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός», όπου μιλάμε για τον Αισχύλο και τον Ιησού, και τις προρρήσεις οι οποίες σημαδεύθηκαν από ένα κοσμοϊστορικό γεγονός, όπως η Γέννησις του Σωτήρος, το οποίο επαλήθευσε κατά τον πλέον κατηγορηματικό τρόπον ο Αισχύλος στον «Προμηθέα Δεσμώτη»!..  

ΑΙΣΧΥΛΟΣ ΚΑΙ ΙΗΣΟΥΣ

Με την ευκαιρία αυτή αξίζει να καταχωρίσωμε εδώ ένα άρθρο το οποίο εδημοσιεύσαμε παλαιότερα στην εφημερίδα «Νέοι ΄Ανθρωποι» της Παρασκυής 19 Σεπτεμβρίου 1999 το οποίον είχε τον τίτλο: «ΑΙΣΧΥΛΟΣ ΚΑΙ ΙΗΣΟΥΣ» και το οποίο στην Α΄ Έκδοση του βιβλίου το είχαμε καταχωρίσει μέσα στο ειδικό Παράρτημα του παρόντος έργου μας:

«Επειδή τελευταίως ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία δέχονται πανταχόθεν τις ανθελληνικές και αντιχριστιανικές βολές των μιας και τα κέντρα αποφάσεων του Εξωτερικού, δια των εμμίσθων πρακτόρων τους εις την Ελλάδα, δια των εμμίσθων πρακτόρων τους εις την Ελλάδα, διοχετεύουν τα χρήματα εκείνα, τα οποία προορίζονται να γίνουν από ορισμένους «αργύρια προδοσίας», εκ των πραγμάτων θα αναγκασθώμεν να αρχίσωμεν την δημοσίευσιν σειράς αποκαλυπτικών άρθρων, τα οποία ως στόχον έχουν την σφυρηλάτησιν της διαχρονικής και αδιασπάστου ενότητος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Πέραν αυτών και για ένα ακόμη λόγον: Να δώσουμε μίαν απάντησιν εις τον περιλάλητον Σάμουελ Χάντινγκτον ο οποίος, δια της θεωρίας περί συγκρούσεως πολιτισμών, θέλει να αποσπάση την Ορθοδοξίαν από το άρμα της Χριστιανικής Δύσεως!
Αισχύλος και Ιησούς, λοιπόν. Αλλά ποία η σχέσις των; Και πως ο μεγάλος τραγικός ποιητής της ελληνικής αρχαιότητος προέβλεψε την Έλευσιν του Θεανθρώπου μας εις την γην;
Εις το έργο: «Προμηθεύς Δεσμώτης» θα δούμε πως ο κεντρικός ήρως του έργου (Προμηθεύς) επαναστατεί για ην επί των πάντων κυριαρχίαν του Διός. Τουτοτρόπως, βαρύτατα αμαρτήσας, οφείλει «δούναι δίκην», δια την ατέγκτως τάξιν, ήτις άξιοι ανταπόδοσιν των πεπραγμένων.
Διαβάζομεν:
«αμαρτίας σφε δει θεοίς δούναι δίκην ως αν διδαχθή της Διός τυραννίδα στέργειν, φιλανθρώπου δε παύεσθαι τρόπου».
(στίχ. 9-11)
Μετάφρασις: «Για τέτοιο αμάρτημα, λοιπόν, αυτός εδώ πρέπει να δώση δίκην εις τους θεούς. Και έτσι θα μάθη την εξουσίαν του Διός να προσκυνά θέλοντας και μη και τα φιλάνθρωπα καμώματα να αφήση».
Τα παραπάνω λόγια είναι του Κράτους, της Δυνάμεως της Εξουσίας, που καταδικάζει πλέον τον Προμηθέα εις την τρομεράν τιμωρίαν της επί του βράχου προσπασσαλεύσεως !
Από της τραγικής ταύτης θέσεως του Προμηθέως, εκφράζεται προς στιγμήν η ελπίδα ότι θα συγχωρηθή εκ μέρους του Διός, όστις είναι δίκαιος μεν αλλά και «μαλακογνώμων»:
«ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ: Το ξέρω πως από πέτρα είναι η καρδιά του Δία και πως το κέφι του έχει νόμο˙ αλλά θα’ έρθει καιρός που μαλακόγνωμος θα γίνη, σαν λάβει το άγριο χτύπημα, που λέω. Και τότε τον ανήμερο λουφάζοντας θυμό του και αλλάζοντας τον σε φιλία για με και αγάπη, λαχταριστά θα τρέξη στην λαχτάρα μου το χέρι του να δώση» (στιχ. 186- 190).

ΕΚ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

Το συγκλονιστικό εις την πλην υπόθεσιν είναι το γεγονός ότι εις την συνέχειαν, ο Προμηθεύς προλέγει ότι ο λυτρωτής του θα είναι το τέκνο, το οποίο θα γεννηθή εκ της Παρθένου Ιούς και του Θεού!... 1 Θα είναι υιός Θεού και υιός Παρθένου, ήτοι θεάνθρωπος και υπερφυσικός γεννώμενος!... Πως ο παρθενογέννητος ούτος θεάνθρωπος θα καταλύση το κράτος των παλαιών θεών και θα αφανίση αυτούς και την δύναμίν των!.. 2
Ας διαβάσωμεν κάτι από την στιχομυθίαν μεταξύ Χορού και Προμηθέως:
«ΧΟΡΟΣ: Και την Ανάγκη αυτός την κυβερνάει;
ΠΡΟΜ: Η Μοίρα η τρίμορφη και οι Ερινύες που δεν ξεχνάνε.
ΧΟΡΟΣ: Ώστε απ’ αυτές είναι πιο αδύνατος ο Δίας;
ΠΡΟΜ: Το πεπρωμένο του δεν είναι ο τρόπος να ξεφύγη.
ΧΟΡΟΣ: Και τι άλλο είναι του Δία το πεπρωμένο, παρά αιώνια εξουσία;
ΠΡΟΜ: Όσο γι’ αυτό μην επιμένεις να μάθης.
ΧΟΡΟΣ: Μεγάλο θα’ ναι μυστικό που έτσι το κρύβεις.
ΠΡΟΜ: Άλλο μελέτησέ μου, γιατί αυτός καιρός δεν είναι να το πω˙ πρέπει να μένη όσο πιο κρυφό, και έτσι μονάχα αν το φυλάω από τα ανάρμοστα δεσμά και πάθη να γλιτώσω»
(στίχ. 515-525)
Εις την συνέχειαν του έργου μπαίνει η Παρθένος Ιώ η οποία μεταξύ άλλων λέει εις τον Προμηθέα τα εξής:
«ΙΩ: Ποια χώρα; Ποιο έθνος; Ποιος τάχα να’ ναι αυτός που βλέπω πάνω στον βράχο τούτο καρφωμένον να τον δέρνη η ανεμοζάλη; Ποια αμαρτία, με τέτοιο κακό θάνατο, πληρώνεις; (…) Ακούς τη βοϊδοκέρατης παρθένας την φωνή;
ΠΡΟΜ: Πως δεν ακούω την οιστροκέντητη την κόρη, την θυγατέρα του Ινάχου, που την καρδιά του Δία με έρωτα φλογίζει και όπου τώρα, μισητή από την Ήρα, παραδέρνει άθελά της σε ατελείωτους δρόμους;…» (στίχ. 561 – 592).
Και ενώ ο διάλογος συνεχίζεται, ακούμε δια στόματος Προμηθέως τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τις οποίες κάνουν λόγο πολλοί καθηγητές της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπως ο Λεωνίδας Ιω. Φιλιππίδης στο μνημειώδες έργο του: «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΕΞ ΑΠΟΨΕΩΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗΣ» (Αθήναι 1958, σελ. 780)!
Διαβάζομεν:
«ΠΡ.: Πόσο βαριά θα βάσταγες τα δικά μου πάθη, εμέ που δεν μου γράφει θάνατο το ριζικό μου!.. έτσι θα γλίτωνα και εγώ από τα βάσανά μου˙ μα τώρα άλλο κανένα δεν προβλέπω τέλος των δεινών μου πριν πέσει ο Δίας από τον θρόνο.
ΙΩ: Μπορεί ποτέ την εξουσία να χάση ο Δίας;
ΠΡ: Θά 'χαιρες, βέβαια, να δης μια τέτοια τύχη.
ΙΩ: Πώς όχι, αφού απ’ αφορμή του Δία τέτοια φριχτά υποφέρω πάθη.
ΠΡ: Μπορείς λοιπόν να χαίρεσαι γιατί θα γίνη.
ΙΩ: Και ποιος θα του αφαιρέση της αρχής το σκήπτρο;
ΠΡ: Ο ίδιος με τα αλαφρόμυαλα καμώματά του.
ΙΩ: Και με ποιον τρόπο; Πες μου το, αν δεν βλάπτη.
ΠΡ: Γάμο θα κάμη τέτοιο που θα μετανιώσει.
ΙΩ: Με θεά ή με θνητή; Απάντησέ μου, αν κάνη να το πης.
ΠΡ: Μη με ρωτάς! Αυτό δεν πρέπει από το στόμα μου να βγη.
ΙΩ: Και θα ξεθρονισθή, λοιπόν από την γυναίκα του;
ΠΡ: Παιδί, τρανότερο από αυτόν, θα γεννήση.
ΙΩ: Και να ξεφύγη το κακό δεν είναι τρόπος;
ΠΡ: Κανένας εξόν μονάχα αν εγώ λυθώ από τα δεσμά μου.
ΙΩ: Και ποιος αν δεν το θέλη ο Δίας, θα είναι αυτός που θα σε λύση;
ΠΡ: Κάποιος απόγονός του πρέπει να’ ναι.
ΙΩ: Τι είπες; Παιδί δικό μου από τα πάθη σου θα σε λυτρώση;
ΠΡ: Ναι, τρεις γενιές μετά τις δέκα πρώτες!!!
(στιχ. 752-774)
Αν σκεφθή κανείς ότι η τραγωδία του Αισχύλου: «Προμηθεύς Δεσμώτης» εδιδάχθη περίπου το 470 π.Χ. (μιας και δεν μπορούμε να ξεκαθαρίσωμεν πότε πρωτοπαίχτηκε το έργο) και υπολογίσωμεν τις 13 γενεές επί 35 χρόνια εκάστη γενεά, τότε ασφαλώς πλησιάζομεν εις τα χρόνια που εγεννήθη ο Ιησούς Χριστός! Κατά συνέπειαν, η προφητεία του Αισχύλου δια στόματος Προμηθέως είναι ακριβής και συγκλονιστική, δεδομένου ότι η χρονολογία γεννήσεως του Κυρίου μας υπολογίζεται μεταξύ 6-4 προ Χριστού!

Συνεχίζεται…