Τι μαθαίναμε στα δικά μας μαθητικά χρόνια!...

Κωδικός Πόρου: 00285-112911-1369
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 15/10/11 20:30
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελληνική Παιδεία, 00285-112911-1369




Περιγραφή:

Τι μαθαίναμε στα δικά μας μαθητικά χρόνια!...

Ενώ η σημερινή κοινωνία κλειδαμπαρώνεται για να μην έρχεται αντιμέτωπη με τις «συμμορίες» ληστών με τα καλάσνικοφ και οι νέοι μας ακούνε τραγούδια διαφόρων τραγουδιστών, που τους προτρέπουν να κόβουν φλέβες, χωρίς να αντιδρά η επίσημη πολιτεία (!!), εμείς θα γυρίσουμε μισό αιώνα πίσω, τότε που οι δάσκαλοί μας άλλα πράγματα μας μάθαιναν!.. Διαβάστε το επίκαιρο κείμενο για «το όργωμα» και θα καταλάβετε…

ΤΟ ΟΡΓΩΜΑ

Ο ήλιος λάμπει επάνω από τα βρεγμένα χωράφια. Χαμογελάει ωσάν βασιλεύς, ευχαριστημένος από τους ανθρώπους του. Τα φρεσκοπλυμένα πεύκα δέχονται το φως του με πολλή χαρά. Στην άκρη από κάθε φύλλο των λάμπει και από μια δροσοσιαλιά. Αγνάντια η θάλασσα στέλλει τη μυρωμένη αλμύρα της, να ανταμώση το μύρο του θυμαριού. Μέσα στην απέραντη γαλήνη φλώρια και καρδερίνες και σπίνοι δοκιμάζουν τις φωνούλές των σε νέους κελαδισμούς. Και πέρα στα πλάγια το τσοπανόπουλο έβγαλε τα πρόβατα στη βοσκή και παίζει τη φλογέρα του.

Ο κυρ - Πανάγος φθάνει με τον ψαρή και το ντορή και με τ’ αλέτρι. Κρεμάει στο μεγάλο πεύκο το ταγάρι του με το μαύρο ψωμί, το τυρί και τη ντομάτα και ακουμπάει στη ρίζα του το σταμνί με το νερό και όλα τα χρειαζούμενα.
Ψαχνει ο κυρ - Πανάγος για τα παλιά σημάδια των αυλακιών μεσ’ το χωράφι. Μα πριν αρχίση το έργο του, βγάζει το σκούφό του και κοιτάζει προς τα ουράνια. Κοιτάζει θαρρετά, ωσάν κάποιο γνώριμο να βλέπη υψηλά στη γαλάζια σκέπη τ’ ουρανού. Κάμνει το σταυρό του τρεις φορές:
—Ευλογημένη η χρονιά!...
Και βάζει πάλι το σκούφό του στην ασημένια κορυφή του.
Φτύνει στις δυό παλάμες του τις ροζιασμένες από τη δουλειά, πιάνει γερά τ’ αλέτρι από τη χειρολάβα και μιλάει φιλικά με τους συντρόφους του:
—Άϊντε, ψαρή μου. Ελα, ντορή μου. Τράβα.

Αρχίζει τ’ όργωμα της γης. Αυλάκια βαθιά χαράζονται στο χώμα. Σε λίγο λάμπει από τη χαρά και από τον ιδρώτα το μέτωπο του κυρ Πανάγου• λάμπουν και των αλόγων τα καπούλια ωσάν ατσάλι και εκείνα φιλότιμα προβαίνουν και στ’ όργωμα εξοδεύουν όλη τη δύναμί των.
Αγναντεύω με θαυμασμό το γέρο εξωμάχο και όλο τον βλέπω να μεγαλώνη παράξενα στα μάτια μου. Όλα τα άλλα μου φαίνοντα μικρά μπροστά του. Μικρή πολιτεία πέρα με τη μάταιη βουή της. Μικροί οι κύριοι και οι κυράδες, που περνούν με χάχανα στα αυτοκίνητα. Μικροί οι ακαμάτηδες, που βγαίνουν στα χωράφια για περίπατο. Μόνο ο γέρο εξωμάχος είναι αληθινά μεγάλος.

Ο ήλιος χρυσώνει το ψημένο μέτωπό του. Και ο πρωϊνός αέρας μπαίνει από τ’ ανοικτό του στήθος και χαϊδεύει το κορμί του, κορμί σφικτό ωσάν το πουρνάρι. Τα μάτια του ξεγελιούνται από τη χαρά και βλέπουν από τώρα τα ολόξανθα στάχυα να κυματίζουν, στολισμένα με πλήθος παπαρούνες ολοκόκκινες. Και όλο μιλάει φιλικά με τους συντρόφους του:
—Άϊντε, ψαρή μου. Έλα, ντορή μου. Τράβα.

Στη μέση στο χωράφι υψώνεται το γιγάντειο πεύκο.
Τον καρτερεί για μεσημέρι. Στον ήσκιό του θα ξεϊδρώση, θα φάγη και θα γείρη. Θα έχη για προσκέφαλο τα μυρωμένα χαμόκλαδα του σχίνου.
Στέκω και τον θαυμάζω άλλη μια φορά. Γυρίζει και με βλέπει. Βγάζω το καπέλλο μου.
—Γεια σου, μου λέγει, απλά, νομίζοντας πως τον καλημερίζω.

Μα δεν ήτο καλημέρισμα αυτό, που έκαμα. Ήτο κάτι ανώτερο• ηθέλησα να δείξω όλο το σεβασμό μου στο γέρο εξωμάχο• και έβγαλα το καπέλλο μου, όπως το βγάζουν στην εκκλησία.

Κατά Σπ. Μελά

---------------

Γ. ΜΕΓΑ, Κ. ΡΩΜΑΙΟΥ Σ. ΔΟΥΦΕΞΗ, Θ. ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΥ: ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΝ Δ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ - ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΑΘΗΝΑΙ 1959