Τα Άγνωστα Χειρόγραφα (9)

Κωδικός Πόρου: 00285-114687-1260
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 30/09/11 18:40
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Τα Άγνωστα Χειρόγραφα, 00285-114687-1260




Περιγραφή:

Τα Άγνωστα Χειρόγραφα (9)

Πολλά και άγνωστα στο ευρύ κοινό τα χειρόγραφα ή τα έργα που αγνοούμε. Διαβάστε σήμερα, για παράδειγμα, για τον Απολλώνιο, τον ήρωα ενός χαμένου μυθιστορήματος, που πρέπει να γράφτηκε στον 2ο αι. μ.Χ., την επιστολή του Αριστέα, το αρχαίο έπος Αχιλληΐς, την Τιτανομαχία και τόσα άλλα!..

Η ανοικοδόμηση της Βιβλιοθήκης της ΑΛεξάνδρειας στα πρώτα στάδια πριν ολοκληρωθούν τα έργα και η Βιβλιοθήκη ανοίξει τις πύλες της στο διεθνές αναγνωστικό κοινό.. 

Απολλώνιος, βασιλιάς της Τύρου. Ήρωας ενός χαμένου μυθιστορήματος, που πρέπει να γράφτηκε στον 2ο αι. μ.Χ.· ο συγγραφέας του μας είναι άγνωστος. Σώζεται μια μεταγενέστε­ρη λατινική διασκευή (Historia Apollonii regis Tyri).

Αργοναυτικά. α) Ένα πολύ παλιό, χαμένο για μας επικό ποίημα, στο οποίο ο λόγος ήταν για την αργοναυτική εκστρατεία, μπορούμε να το συνα­γάγουμε από μια μνεία σε μορφή παραθέματος που γίνεται στην Οδύσσεια (μ 70) το έπος αυτό ήταν που εξώθησε τον ποιητή της Οδύσσειας στην περιγραφή πολλών περιπετειών στον χώρο της Ανατολής. β) Ανάμεσα στα έργα που αργότερα παρουσιά­ζονταν με το όνομα του Ορφέα, είναι και ένα με τον τίτλο Αργοναυτικά, μια διήγηση της αργο­ναυτικής εκστρατείας σε 1376 εξάμετρους στί­χους από το στόμα του Ορφέα. Το επικό αυτό ποίημα προέρχεται το νωρίτερο από τον 2ο αι. μ.Χ.

Αριστέα επιστολή. Πλαστή επιστολή του 2ου αι. π.Χ. (ίσως μεταξύ 130 και 100), στην οποία κάποιος Αριστέας, Εβραίος υπάλληλος στην αυλή του βασιλιά Πτολεμαίου Β', δίνει στον αδερφό-του Φιλοκράτη πληροφορίες για τη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης στα ελληνικά από τους 72 λογίους στους οποίους ανατέθηκε το έργο αυτό (τους λεγόμενους Εβδομήκοντα, Septuaginta ).(Περισσότερα γι' αυτήν την επιστολή βλέπε το έργο μας "Πού βρίσκονται τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα" , Α΄ Τόμος).

Αχιλληΐς.Αρχαίο έπος. Σύμφωνα με τη λεγό­μενη «θεωρία της συμπίλησης» γίνεται σήμερα από όλους δεκτό ότι στο έπος αυτό, σαν σε πα­λιότερο στρώμα, στηρίχθηκε η Ιλιάδα: μέρη του περιλήφθηκαν σ' αυτήν. Ο Ρ. Papinius Statius έγραψε ένα έπος με τον ίδιο τίτλο.- Πβλ. το από­σπασμα του Goethe (1799).

Βατραχομυομαχία
(και Βατραχομαχία). Μικρό έπος 303 στίχων, που πήρε το υλικό του από έναν αισώπειο μύθο και περιγράφει τη «μάχη βατράχων και ποντικών», την εκδίκηση των πο­ντικών για τον θάνατο μιας συγγένισσάς τους. Στον πόλεμο δίνει τέλος η επέμβαση του Δία. Το μικρό αυτό έργο παρωδεί με αστείο τρόπο ηρωικές σκηνές της Ιλιάδας και πρέπει να είναι δημιούργημα του 6ου ή του 5ου αι. π.Χ., μπορεί όμως και κατοπινότερης εποχής. Και στον δεύ­τερο ακόμη αιώνα π.Χ. το θεωρούσαν έργο του Ομήρου, άλλες όμως πηγές μας μνημονεύουν ως συγγραφέα του τον Πίγρητα από την Αλικαρ­νασσό. Και οι δύο αυτές εκδοχές είναι αδύνατο να είναι σωστές. Η Βατραχομυομαχία ήταν γνωστή σε Ρω­μαίους συγγραφείς όπως ο Martialis και ο Statius. Τη μιμήθηκε επίσης ο Θεόδωρος Πρόδρομος (Κατομυομαχία, 12. αι.). Τυπώθηκε ελληνι­κά στη Βιττεμβέργη το 1513 και υπήρξε η βάση για το ποίημα του G. Rollenhagen Froschmeuseler (1595).

Γαϊδάρου μυθιστόρημα. Χαμένο μυθιστόρημα του 2ου αι. μ.Χ., που, διασκευασμένο, μας σώ­θηκε σε δύο μορφές: Λούκιος ή ΄Ονος, που εσφαλμένα αποδόθηκε στον Λουκιανό από τα Σαμόσατα, και Μetamorphoses του Απουλήιου από τα Μάδαυρα. Το υποθετικό πρωτότυπο είχε για ήρωα του (μπορεί και για συγγραφέα του) κάποιον Λούκιο από την Πάτρα

Γεωπονικά.Έτσι λεγόταν γενικά η θεωρία περί γεωργίας, είναι όμως και ο τίτλος μιας συλλογής ειδικών μονογραφιών για γεωργικά θέματα, που συγκροτήθηκε τον 10ο αι. μ.Χ. με προτροπή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ' του Πορφυρο­γέννητου, στον οποίο μάλιστα και αφιερώθηκε. Καθώς το μεγαλύτερο μέρος της σχετικής ειδι­κής γραμματείας έχει χαθεί, η συλλογή έχει την αξία ενός αναπληρώματος. Περιέχει απανθί­σματα από 30 συνολικά Έλληνες και Λατίνοιυς συγγραφείς, που συνενώθηκαν σε 20 βιβλία (όλο σε ελληνική γλώσσα). Η συλλογή βασίζεται μι τη σειρά της στο εγχειρίδιο που με πολλή επιμέλει σύνθεσε τον 6ο αιώνα ο Cassianus Bassus. Η αξία βέβαια του συμπιλήματος είναι καθεαυτήν μικρή, μας βοηθεί ωστόσο να επισκοπήσουμε την αρχαία ειδική γραμματεία για θέματα γεωργίας, δασοκομίας και κηπουρικής Μια συριακή μετάφραση συμπληρώνει αυτήν την ωφέλεια. Εditio princeps: 1539.

Γιναντομαχία. Τίτλος ενός χαμένου έπους του 6ου αι. π.Χ. Η ύπαρξη του συνάγεται από εικα­στικές αναπαραστάσεις. Σύμφωνα με τον Φιλόστρατο μια Γιγάντια πρέπει να υπήρχε ήδη με­ταξύ των έργων του Ομήρου. Ο μύθος για την έφοδο των Γιγάντων στον Όλυμπο ήταν δημο­φιλές υλικό για τη λογοτεχνία και τις εικαστικές τέχνες. Αργότερα ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε για την «Τιτανομαχία».

Γόρτυνας νόμος (Γόρτυς: πόλη της Κρήτης). Περίφημος νόμος-δίκαιο πόλης, που κωδικοποι­ήθηκε τον 5ο αι. π.Χ. και αποτελεί μοναδική πη­γή για την πρώιμη δικαιϊκή ζωή των Ελλήνων. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι εμπεριέχει παλιότερο δίκαιο, που το προήγαγε και το ανέπτυξε. Αναφέρεται σε τομείς του αστικού δικαίου: ιδιωτικό δίκαιο, οικογενειακό δίκαιο, κληρονομικό δί­καιο, περιουσιακό δίκαιο. Ο νόμος χαράχθηκε σε επιγραφή, που, τοποθετημένη αρχικά σε ένα παλιότερο άγνωστο κτίσμα και αργότερα σε ένα ρωμαϊκό ωδείο, ανακαλύφθηκε το 1884: το κεί­μενο είναι γραμμένο σε 12 στήλες πάνω σε 12 τετράγωνους λίθους. Τα γράμματα είναι χαραγ­μένα «βουστροφηδόν» (διαβάζονται από αριστερά και δεξιά εναλλάξ).

Δαναΐς. Έπος που αναφέρεται πως αποτελούνταν από 6500 στίχους. Ανήκε στον Επικό κύκλο. Ο ποιητής του μας είναι άγνωστος· το ίδιο και η εποχή που γράφτηκε. Τα λίγα απο­σπάσματα που έχουμε δείχνουν πως πραγματευ­όταν την ιστορία των Δαναΐδων.

Δια τεσσάρων υπόμνημα. Μεγάλης έκτασης συλλογή αρχαίων σχολίων, στην οποία συνενώ­θηκαν τα υπομνήματα που είχαν γράψει για τα ομηρικά ποιήματα τέσσερεις σημαντικοί μελε­τητές: Ο Αριστόνικος, ο Δίδυμος, ο Ηρωδιανός, ο Νικάνορας, όλοι τους από την Αλεξάνδρεια. Για τη συνένωση φρόντισε ίσως ο Νεμεσίωνας γύρω στο 600 μ.Χ. Τμήματα από αυτή τη συλλογή μάς έχουν σωθεί, μαζί με άλλο υλι­κό, στα λεγόμενα «σχόλια Α» (Codex VenetusΑ 454).

Διομήδη ποίημα.
Ανώνυμο εiδύλλιον, άγνωστης εποχής, που βρέθηκε σε πάπυρο. Eίναι φα­νερό, πάντως, πόσο κοντά βρίσκεται προς τον Καλλίμαχο και τον Θεόκριτο.

Ελληνικά της Οξυρύνχου. Ένα αρκετά μεγά­λο ιστορικό απόσπασμα (21 στήλες), γραμμένο πάνω σε πάπυρο. Ανακαλύφτηκε το 1906, ενώ το 1948 έγινε δυνατό να συμπληρωθεί. Το κύριο μέρος της έκθεσης αναφέρεται σε γεγονότα των ετών 396/5 και είναι αξιοπρόσεκτο ότι δίνεται προσοχή σε θέματα που σχετίζονται με το βοιω­τικό πολίτευμα. Το έργο εξιστορούσε τα γεγονό­τα σε χρονολογική σειρά, διαιρεμένα σε καλο­καίρι και χειμώνα: και μόνο αυτό δήλωνε ήδη μια στενή σχέση με το έργο του Θουκυδίδη, το οποίο ο συγγραφέας ολοφάνερα ήθελε να συνε­χίσει. Από την πλευρά των ιστορικών γνώσεων και του τρόπου της έκθεσης ο συγγραφέας, σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, υπερτερεί έναντι του Ξενοφώντα, που με τα Ελληνι­κά του επιδίωκε τον ίδιο σκοπό. Ως σήμερα δεν πετύχαμε να ορίσουμε την ταυτότητα του συγ­γραφέα· ο Κυμαίος Έφορος, που χρησιμοποίη­σε τα Ελληνικά της Οξυρύνχου, αποκλείεται· άλλες εικασίες στο­χεύουν στον Δαίμαχο από τις Πλαταιές.

Επίγονοι. Έπος που περιέγραφε (κατά την παράδοση σε 7000 στίχους) την άλωση της Θήβας από τους γιους των περίφημων Εφτά. Μαζί με την Οιδιπόδεια και τη Θηβαΐδα ανήκε στα έπη του θηβαϊκού κύκλου μύθων, που αποτελού­σαν μια θεματική ενότητα εντός του Επικού κύκλου. Το ποίημα ανήκει στον 7ο ή τον 6ο αι. π.Χ. Συγγραφέας του θεωρούνταν ο Όμηρος (αμφισβητείται ήδη από τον Ηρόδοτο IV 32) ή ο Αντίμαχος ο Τήιος. Μας σώθηκε μόνο ο πρώτος στίχος.

Συνεχίζεται…