Τα Άγνωστα Χειρόγραφα (6)

Κωδικός Πόρου: 00285-114695-970
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 17/08/11 19:50
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Τα Άγνωστα Χειρόγραφα, 00285-114695-970




Περιγραφή:

Τα Άγνωστα Χειρόγραφα (6)

Διαβάστε σήμερα για ένα άγνωστο έργο, που τιτλοφορείται «Αλκμαιωνίς», την «Αναγραφή της Λίνδου» και τα «Ανακρεόντεια», άλλο ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό έργο, για το οποίο σήμερα έχουμε πολλές και σημαντικές πληροφορίες!..

Ο Πολυνείκης προσφέρει στην Εριφύλη το περιδέραιο της Αρμονίας.

Αλκμαιωνίς (Αλκμεωνίς). Έτσι λεγόταν ένα επικό ποίημα (μας παραδόθηκε δίχως τίτλο και μόνο αποσπασματικά), που γεννήθηκε ίσως γύ­ρω στο 600 π.Χ. θεματικά αποτελεί συνέχιση του θηβαϊκού μυθικού κύκλου: φαίνεται πως είχε για περιεχόμενο τη μοίρα του Αλκμαίωνα, που εκδικήθηκε τον φόνο του πατέρα-του Αμφιάρα­ου σκοτώνοντας τη μητέρα του Εριφύλη και, μα­ζί με τους Επιγόνους, πήρε μέρος στην εκστρα­τεία εναντίον της Θήβας· προφανώς ο φόνος της μητέρας και ο εξαγνισμός του Αλκμαίωνα ήταν τα κύρια θέματα του ποιήματος. Άλλες περιπέ­τειες ήταν, σε διάφορες παραλλαγές, μοιρασμέ­νες σε περισσότερα επικά ποιήματα (Α., Θηβαΐς, Επίγονοι). Η μορφή του Αλκμαίωνα, αντί­τυπο του Ορέστη, έθελξε και τον Ευριπίδη, οδη­γώντας τον σε μια θεατρική της παρουσίαση.

Αναγραφή της Λίνδου.
Επιγραφή που βρέθηκε το 1904. Σώζεται μόνο ένα μέρος της. Πρόκει­ται για χρονικό του ναού της Αθηνάς στη Λίνδο της Ρόδου. Χαράχτηκε ύστερα από απόφαση της εκκλησίας του δήμου το 99 π.Χ. και περιέχει την ιστορία του ναού αρχίζοντας από τη μυθική εποχή. Συγγραφέας της είναι κατά πάσα πιθανό­τητα ο Τιμαχίδας.

Ανακρέων. Παρεξηγημένος ποιητής, αν και υπερασπιστής του μέτρου, θεω­ρήθηκε από τους μεταγενέστερούς του λανθασμένα γλεντζές και μέθυσος. Από τον τόπο καταγωγής του, την Τέω της Μ. Ασίας, όπου γεννήθηκε πιθανώς το 572 π.Χ. Στη συνέχεια βρέθηκε στα θρακικά Άβδηρα, όπου και έγραψε εξαίρετα συμποτικά τραγούδια.

Ανακρεόντεια. Καταρχήν όλα τα ποιήματα που μιμούνται το ύφος των συμποτικών και ερωτι­κών ποιημάτων του Τήιου ποιητή Ανακρέο­ντα (στο λεγόμενο ανακρεόντειο μέτρο)· ειδικό­τερα όμως έτσι ονομάζεται μια συλλογή 60 ποι­ημάτων στο ίδιο μέτρο, που μας παραδόθηκαν ως παράρτημα της Παλατινής Ανθολογίας· τα ποιήματα αυτά αποδόθηκαν βέβαια στον Ανακρέοντα, προέρχονται όμως από εντελώς διαφορετικούς αιώνες, αρχίζοντας από την ύστε­ρη ελληνιστική εποχή και φτάνοντας ως την ύστερη αρχαιότητα και τη βυζαντινή εποχή, τό­τε που με ευχαρίστηση καλλιεργούνταν αυτό το είδος.

Η συλλογή αυτή φαίνεται ότι περιλήφθη­κε στην Παλατινή Ανθολογία κατά τον 11ο αιώ­να. Τα ποιήματα αυτά διέδωσαν ανά τους αιώ­νες την εξαιρετικά μονόπλευρη εικόνα του Ανακρέοντα ως του γλεντζέ που βρίσκει την ευτυχία στο πιοτό· η νέα τους έκδοση και η γαλλική τους μετάφραση από τον Henricus Stephanus 1554 βάθυνε αυτήν την εικόνα, επηρέασε τη γαλλική λυρική ποίηση του 16ου αιώνα (Ronsard, Belleau)και προετοίμασε το έδαφος για τη λογοτεχνική μόδα του 18ου αιώνα που πήρε το όνομα Ανακρεοντισμός (Uz. Gleim, Jacobi, Hagedord, Coetz).

Συνολική μετάφραση των ποιημάτων του Ανακρέοντα και των Ανακρεοντείων το 1746 από τον Uz και τον Coetz- μετάφραση του ποιήματος «Στο τζιτζίκι» (34 Preisendanz) από τον Goethe· μετάφραση όλων των γνήσιων και νόθων ποιημάτων από τον Ε. Morike το 1864.

Η σύγχρονη φιλολογική έρευνα ξεχώρισε τα γνήσια από τις μιμήσεις, που η αξία τους εί­ναι πολύ διαφορετική μεταξύ τους: δίπλα στη σεμνότυφη δασκαλίστικη ποίηση βρίσκονται χαριτωμένα Rococo παιχνιδίσματα. Παντελής έλλειψη κλασικών θεμάτων, μόλις κάποια παρουσία μυθολογικών εικόνων, στη θέση τους όμως εγκώμια για τον Έρωτα και τον Διόνυσο, την αγάπη, το κρασί, το τραγούδι, την άνοιξη, το λουλούδιασμα των ρόδων η χαρούμενη από­λαυση της ζωής είναι ο στενά περιορισμένος κύ­κλος τω θεμάτων.

Συνεχίζεται…