Τα Άγνωστα Χειρόγραφα (4)

Κωδικός Πόρου: 00285-114697-880
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 07/08/11 18:59
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Τα Άγνωστα Χειρόγραφα, 00285-114697-880




Περιγραφή:

Ελληνιστικό άγαλμα που παριστάνει τον Αίσωπο, από τη συλλογή της Βίλας Αλμπάνι, Ρώμη

Σήμερα διαβάζουμε για ένα άγνωστο έργο που φέρει τον τίτλο: «Αισώπου μυθιστόρημα», την ώρα, που όπως γράφτηκε στον ελληνικό Τύπο, στην Αγγλία, βρέθηκαν χειρόγραφα του Αισώπου σε σκωπτκή μορφή – κάτι που έγινε αντικείμενο ειδικής τηλεοπτικής εκπομπής από τον γράφοντα!..

Ο Αίσωπος. Πίνακας του Ντιέγο Βελάθκεθ.

Αισώπου μυθιστόρημα. Τίτλος της βιογραφίας του Αισώπου. Η αρχική του μορφή ανήκει στον 6ο αι. π.Χ., αργότερα όμως η έκταση του πολλαπλασιάστηκε με την προσθήκη αστείων ιστοριών και περιπετειών το αποτέλεσμα ήταν το έργο να πάρει σιγά σιγά τον χαρακτήρα ενός ογκώδους ψυχαγωγικού βιβλίου, που περιλάμβα¬νε και τους Αισώπειους μύθους, οι οποίοι όμως αργότερα αποσπάστηκαν από αυτό. Την ιστορία της αυτοτελούς παράδοσης του μυθιστορήματος αρχίζουμε να την ξαναπαρακολουθούμε μέσα από τη ζωηρή εκδοτική δραστηριότητα του 10ου και 11ου αι. μ.Χ.: σε δύο συλλογές Αισώπειων μύθων, την Collectio Augustana και την Collectio Vindobonensis, περιέχεται από μια μορφή του μυθιστορήματος• την ιστορία της γέννησης του μπορούμε να την παρακολουθήσουμε - με τη βοήθεια παπυρικών ευρημάτων - ίσαμε τον Ιο αι. μ.Χ.- μερικές παρενθήκες υποδηλώνουν ως τόπο γένεσης την Αίγυπτο.
Να σημειώσουμε εδώ ότι στην Αγγλία, όπως διαβάζουμε στον αθηναϊκό Τύπο, βρέθηκαν χειρόγραφα του Αισώπου σε σκωπτκή μορφή – κάτι που έγινε αντικείμενο ειδικής τηλεοπτικής εκπομπής από τον γράφοντα στον τηλεοπτικό δίαυλο «Τηλετώρα»!…

Λίγα λόγια για τον Αίσωπο

ΟΠΩΣ είναι γνωστό, ο Αίσωπος ήταν ένας περίφημος αρχαίος Έλληνας συγγραφέας παραμυθιών, μυθοποιός, όπως συνηθίζουμε να λέμε..
Πότε γεννήθηκε και πότε πέθανε δεν είναι απόλυτα γνωστό. Για χρονολογία στη γέννησή του αναφέρεται το τέλος του 7ου αιώνα ή η αρχή του 6ου, δηλαδή περίπου το 600 π.Χ. Πατρίδα του λένε πως είναι το Αμόριο της Φρυγίας, η Λυδία, η Θράκη ή η Σάμος.
Ο Αίσωπος ήταν προικισμένος από τη φύση με μεγάλη εξυπνάδα, αγαπούσε την ελευθερία κι έγινε γνωστός στην αρχαιότητα για τους μύθους του σε όλο τον κόσμο. Η ζωή, όμως τον τιμώρησε να είναι σκλάβος. Ήταν ο ασχημότερος από τους ανθρώπους. Είχε μακρουλό κεφάλι, κοντό λαιμό, πλατιά μύτη, μεγάλα χείλη, στραβά πόδια, καμπούρα, κοιλιά και το χειρότερο ήταν βραδύγλωσσος.
Το χρώμα του ήταν μαύρο, για τούτο και του έδωσαν τ' όνομα Αίσωπος που είναι το ίδιο με τη λέξη Αιθίοπας, που θα πει Αράπης. Όταν ήθελε να δώσει κάποια συμβουλή, μεταχειριζόταν πάντοτε το παραμύθι, χρησιμοποιώντας ζώα στη διήγησή του που μιλούσαν μεταξύ τους παραστατικά. Μερικοί λένε πως ο Αίσωπος ήταν πρόσωπο φανταστικό. Ο ιστορικός Ηρόδοτος, όμως, αναφέρει πως υπήρξε και μάλιστα πως ήταν δούλος του Σαμιώτη Ιόδμονα που αργότερα ελευθερώθηκε, για να σκοτωθεί από τους κατοίκους των Δελφών.
Για το θάνατό του έχουμε κι αυτές τις εκδοχές που δεν ξέρουμε, αν είναι αληθινές. Η μία είναι πως, όταν κάποτε πήγε στους Δελφούς, κατηγόρησε τους κατοίκους ότι δεν καλλιεργούν τη γη, για να τους δώσει τ' αγαθά της και να ζήσουν σαν τους εργατικούς ανθρώπους, αλλά πως περιμένουν τους ξένους να φέρουν τ' αφιερώματά τους στο ναό του Απόλλωνα, για να τα πάρουν εκείνοι. Οι κάτοικοι θύμωσαν γι' αυτά που τους είπε και τον σκότωσαν. Η δεύτερη εκδοχή είναι πως ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος τον έστειλε να κάνει θυσία στον Απόλλωνα και να μοιράσει στους κατοίκους των Δελφών χρήματα.
Ο Αίσωπος πρόσφερε τη θυσία, μα τα χρήματα τα έστειλε ξανά στις Σάρδεις, χωρίς να τα μοιράσει στους κατοίκους των Δελφών, γιατί πίστεψε πως δεν έπρεπε να τα πάρουν. Οι κάτοικοι, για να τον εκδικηθούν, έκρυψαν στα πράγματά του το χρυσό ποτήρι του Θεού Απόλλωνα και φανέρωσαν σε λίγο που τα έψαξαν, πως ήταν ένας κλέφτης. Τον καταδίκασαν σε θάνατο και τον γκρέμισαν από την Υάμπεια την κορυφή του Παρνασσού, από εκεί που πετούσαν τους κακούργους. Στους Δελφούς, όμως, ύστερα από λίγο καιρό έπεσε αρρώστια και μεγάλες συμφορές κι αυτά αποδόθηκαν στον άδικο θάνατο του Αίσωπου. Για να ξεπλύνουν το "αισώπειον αίμα", αναγκάστηκαν να πληρώσουν ένα μεγάλο ποσό και του έστησαν, για να τον τιμήσουν στήλη αναμνηστική.
Ο Αίσωπος δεν έγραψε τους μύθους του, όπως κι ο Σωκράτης δεν έγραψε τη φιλοσοφία του. Σε κατάλληλες στιγμές τους έφτιαχνε στη μνήμη του και τους παρουσίασε πολύ όμορφους. Είχε την ικανότητα να τους διηγείται με τέχνη και πρωτοτυπία έτσι που η διδακτικότητά τους να κάνει μεγάλη εντύπωση.
Τόσο γνωστός έγινε ο Αίσωπος, έτσι που οι μύθοι του μεταφράστηκαν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες κι ο ίδιος αναφέρεται και στις κωμωδίες του Αριστοφάνη ακόμα.
Στην αρχαιότητα, όταν ήθελαν να φανερώσουν πως κάποιος είναι αγράμματος, έλεγαν πως "ούτε τον Αίσωπο δεν ξέρει".
Οι αισώπειοι μύθοι σατιρίζουν, φανερώνουν του λαού τη σοφία, διδάσκουν. Μύθους έγραψαν και άλλοι, όπως ο Ρωμαίος Φαίδρος, οι Γάλλοι Λα Φονταίν και Φλοράν, ο Ρώσος Κρυλόφ, χωρίς να φτάσουν στη διασημότητα τον Αίσωπο.