Κι όμως η 10η Απριλίου είναι πολύ σημαντική ημέρα για το Γένος μας!..

Κωδικός Πόρου: 00285-113915-6993
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 10/04/15 17:57
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Νεώτερη Ελλάδα, 00285-113915-6993




Περιγραφή:

Κι όμως η 10η Απριλίου είναι πολύ σημαντική ημέρα για το Γένος μας!..

Την ημέρα αυτή, στις 10 Απριλίου 1821, οι Οθωμανοί απαγχόνισαν τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄!.. Η θέση του Πατριάρχη απέναντι στα σχέδια των Φιλικών υπήρξε θετική, αλλά επιφυλακτική, λόγω της αποτυχίας της επανάστασης του 1770. Παρ’ όλα αυτά θεωρήθηκε από την Πύλη ως κύριος πρωτεργάτης της αρχής του Αγώνα. Στις 10 Απριλίου του 1821 κρεμάστηκε από τις τουρκικές αρχές στη μεσαία πύλη του πατριαρχείου!.. Την ίδια ημερομηνία, στις 10 Απριλίου 1826, έγινε η ηρωϊκή Έξοδος του Μεσολογγίου όπου σκοτώθηκαν 1.700 Έλληνες στρατιωτικοί και πολλά γυναικόπαιδα, ενώ οι Τουρκοαιγύπτιοι είχαν 5.000 νεκρούς. Η ηρωική άμυνα του Μεσολογγίου και το ολοκαύτωμά του προώθησαν όσο τίποτε άλλο την ελληνική υπόθεση στην Ευρώπη, γιατί έδειξαν καθαρά ότι οι Έλληνες ήταν αποφασισμένοι να ελευθερώσουν την πατρίδα τους ή να πεθάνουν!.

Γρηγόριος Ε’ (1746-1821).

Ο Γρηγόριος, όπως όλοι γνωρίζουν, υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης. Γεννήθηκε στη Δημητσάνα από φτωχή οικογένεια. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Αγγελόπουλος. Αφού τελείωσε το σχολείο της Δημητσάνας, φοίτησε και στις σχολές της Αθήνας, της Σμύρνης και της Πάτμου. Το 1775 χειροτονήθηκε αρχιδιάκονος του μητροπολίτη Σμύρνης Προκόπιου και, όταν εκείνος έγινε πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, τον διαδέχτηκε (1785). Δραστήριος και ακούραστος ο Γρηγόριος, εργάστηκε στη Σμύρνη με πάθος για τη διατήρηση της ειρήνης μεταξύ της εκκλησίας και των λαϊκών προυχόντων του τόπου, για την ανύψωση της παιδείας και για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των φτωχών Ελλήνων της Σμύρνης. Το 1797 εκλέχτηκε πατριάρχης Κωνσταντινούπολης για πρώτη φορά, απομακρύνθηκε όμως τον επόμενο χρόνο· επανήλθε στο θρόνο από το 1806 ως το 1808 και από το 1818 ως το 1821. Οι διακοπές της πατριαρχίας του οφείλονταν τις δύο φορές στην εκθρόνισή του από το σουλτάνο, ο οποίος τον θεωρούσε ως κύριο υπεύθυνο των επαναστατικών κινήσεων των χριστιανών. Στα διαστήματα αυτά της παύσης ο Γρηγόριος ζούσε εξόριστος στο Άγιο Όρος και για ένα μικρό διάστημα στην Πριγκιπόννησο. Η τρίτη περίοδος της πατριαρχίας του έληξε με τη βίαιη καθαίρεση και τον απαγχονισμό του από το σουλτάνο. Τα χρόνια που ο Γρηγόριος ήταν πατριάρχης υπήρξαν αποφασιστικά για τον ελληνισμό. Η θέση του απέναντι στα σχέδια των Φιλικών υπήρξε θετική, αλλά επιφυλακτική, λόγω της αποτυχίας της επανάστασης του 1770. Παρ’ όλα αυτά θεωρήθηκε από την Πύλη ως κύριος πρωτεργάτης της αρχής του Αγώνα. Στις 10 Απριλίου του 1821 κρεμάστηκε από τις τουρκικές αρχές στη μεσαία πύλη του πατριαρχείου. Το σώμα του πετάχτηκε στη θάλασσα, αφού σύρθηκε στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. Μετά από λίγες μέρες ένας Κεφαλονίτης ναυτικός βρήκε το σώμα του στον Κεράτιο κόλπο και το μετέφερε στην Οδησσό, όπου θάφτηκε με μεγάλες τιμές από τους εκεί Έλληνες. Το 1871 τα οστά του Γρηγορίου μεταφέρθηκαν στην Αθήνα και τοποθετήθηκαν στον Άγιο Ελευθέριο αρχικά και έπειτα στην αριστερή πτέρυγα του μητροπολιτικού ναού, όπου βρίσκονται και σήμερα. Το 1921, εκατό χρόνια μετά το θάνατό του, η Ελληνική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο.

Η Έξοδος του Μεσολογγίου!...

Είναι γνωστό ότι οι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου, μετά την πρώτη και δεύτερη πολιορκία της ιστορικής και ιεράς αυτής πόλεως, αφού ειδοποίησαν τους Έλληνες του στρατοπέδου της Δερβέκιστας να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό στον εχθρό, άρχισαν τη νύχτα του Σαββάτου να βγαίνουν με προφυλάξεις από την πόλη, χωρισμένοι σε τρία σώματα, με αρχηγούς τους Ν. Μπότσαρη, Δ. Μακρή και Κ. Τζαβέλα. Οι άρρωστοι και πληγωμένοι παρέμειναν στο Μεσολόγγι, αποφασισμένοι να πεθάνουν πολεμώντας. Τα σχέδια, όμως, των Ελλήνων έγιναν γνωστά στον Ιμπραήμ από δύο ξένους αυτόμολους. Μόλις οι πολιορκημένοι όρμησαν εναντίον των εχθρικών γραμμών τούς υποδέχτηκαν πυκνοί πυροβολισμοί, ενώ μια φωνή «πίσω, πίσω μωρέ παιδιά», που ακούστηκε, έφερε μεγάλη σύγχυση και διάσπαση των τριών σωμάτων. Μερικοί παρέμειναν στις θέσεις τους, άλλοι γύρισαν πίσω στο Μεσολόγγι, αλλά οι περισσότεροι συνέχισαν την πορεία τους πολεμώντας απελπισμένα. Εκείνες τις ώρες ακούστηκε η φοβερή έκρηξη της πυριτιδαποθήκης που ανατίναξε στο Μεσολόγγι ο Χρήστος Καψάλης. Στο μεταξύ η εμπροσθοφυλακή των Ελλήνων συνέχιζε να ανοίγει δρόμο, αποκρούοντας τις επιθέσεις των εχθρών και να διευθύνεται προς το βουνό Ζυγό. Στην κορυφή του Ζυγού έφτασαν 1.300 μαχητές και περίπου 100 γυναικόπαιδα. Από τους μαχητές σώθηκαν οι Ν. Μπότσαρης, Δ. Μακρής, Κ. Τζαβέλας κ.ά. Μέσα στην πόλη όμως συνεχίζονταν ως την αυγή οι φονικές οδομαχίες και ανατινάξεις. Στο νησάκι του Ανεμόμυλου ο επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ, αφού με λίγους υπερασπιστές αντιστάθηκε γενναία, έβαλε φωτιά και τίναξε στον αέρα τον Ανεμόμυλο. Οι άρρωστοι και οι πληγωμένοι, που είχαν παραμείνει οχυρωμένοι μέσα σε σπίτια, πολέμησαν μέχρι και την τελευταία στιγμή τον εχθρό. Γενναία αντιστάθηκαν και όσοι είχαν αποκοπεί κατά την Έξοδο και είχαν ξαναγυρίσει στο Μεσολόγγι. Υπολογίζεται ότι μέσα στην πόλη πυρπολήθηκαν περίπου 2.000 και 1.300 σκοτώθηκαν, ενώ περίπου 1.000 αιχμαλωτίστηκαν από τους Τούρκους.
Στις συμπλοκές της Εξόδου σκοτώθηκαν 1.700 Έλληνες στρατιωτικοί και πολλά γυναικόπαιδα, ενώ οι Τουρκοαιγύπτιοι είχαν 5.000 νεκρούς. Η ηρωική άμυνα του Μεσολογγίου και το ολοκαύτωμά του προώθησαν όσο τίποτε άλλο την ελληνική υπόθεση στην Ευρώπη, γιατί έδειξαν καθαρά ότι οι Έλληνες ήταν αποφασισμένοι να ελευθερώσουν την πατρίδα τους ή να πεθάνουν.
Η πτώση του Μεσολογγίου οδήγησε σε διάλυση της τρίτης εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου του 1826 και στην παραίτηση της κυβέρνησης Κουντουριώτη. Στο εξωτερικό αναθέρμανε το φιλελληνικό κίνημα και επιτάχυνε τις διαδικασίες για επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για την τελική λύση του ελληνικού ζητήματος.
Πολλοί ξένοι ποιητές και καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από την Έξοδο και την πολιορκία του Μεσολογγίου και δημιούργησαν λαμπρά έργα, ενώ ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έγραψε την εποποιία «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι».