Η απάντηση της Ελλάδας!.. (8)

Κωδικός Πόρου: 00285-113965-2473
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 20/04/12 19:57
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Νεώτερη Ελλάδα, 00285-113965-2473




Περιγραφή:

Η απάντηση της Ελλάδας!.. (8)

Συγκλονιστικά στοιχεία μέσα από το έργο του αείμνηστου ακαδημαϊκού Διονυσίου Α. Κόκκινου: «Η Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος»!.. Διαβάστε σήμερα τον θαυμασμό των Γερμανών στρατιωτικών προς τον ελληνικό αγώνα: «...Η ιστορική δικαιοσύνη όμως με υποχρεώνει να διαπιστώσω ότι από όλους τους αντιπάλους, τους οποίους αντιμετωπίσαμεν, ο Έλλην στρατιώτης ιδίως επολέμησε με ύψιστον ήρωισμόν και αυτοθυσίαν. Εσυνθηκολόγησε μόνον όταν η εξακολούθησις της αντιστάσεως δεν ήτο πλέον δυνατή και δεν είχε κανένα λόγον» (Αδόλφος Χίτλερ).

Πορεία προς το μέτωπον». (Πίναξ τον ζωγράφου Ουμβ. Αργυρού, Πινακοθήκη Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίων). Ο πίναξ έχει φιλοτεχνηθή κατά τας ημέρας των θριάμβων τον στρατού μας. Ολίγονς μήνας βραδύτερον, ενώπιον του δευτέρου φοβερού εχθρού, ο αγών διεξήχθη κατά τρόπον δραματικόν και έδωσε το αποτέλεσμά του δια της επιβραδύνσεως της γερμανικής προελάσεως. Η άμυνα των οχυρών τής Μακεδονίας και ή ανδρεία τού στρατού μας ανυψώθησαν εις αιώνιον έλληνικόν θρύλον, καταπλήξασαι τον κόσμον.

Συνέχεια από το προηγούμενο…

Ο θαυμασμός των Γερμανών στρατιωτικών για τον ελληνικόν αγώνα

Ή το παράδοξον ότι ο στρατηγός Μπακόπουλος, ο οποίος κατ’ ουσίαν ευρίσκετο εις την διάθεσιν των Γερμανών, κατώρθωσε να επιτύχη όρους όπως οι περιληφθέντες εις το πρωτόκολλον της 9ης Απριλίου.
Η υπογραφείσα συνθηκολόγησις θα ήτο λογικόν ν’ αποτελή παράδοσιν άνευ όρων, δια την οποίαν ήτο αρκετή μία παράγραφος και θα έφθαναν προς διατύπωσιν και υπογραφήν της ολίγα λεπτά. Εάν ο Γερμανός στρατηγός ηξίου τοιαύτην παράδοσιν, χωρίς να επιτρέψη ουδεμίαν συζήτησιν, και ο διοικητής του Τ.Σ.Α.Μ. ηρνείτο να υπογράψη παρόμοιον έγγραφον, τότε η κυκλωμένη ήδη στρατιά της ανατολικής Μακεδονίας, η ολιγάριθμος και εξησθενημένη, θα περιέπιπτεν εις κατάστασιν αιχμαλωσίας και οι Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώται θα μετεφέροντο κατά μάζας εις τα εις την Βουλγαρίαν ή την Γερμανίαν στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Προ ενός μόλις έτους τότε είχαν μεταφερθή ως αιχμάλωτοι εις την Γερμανίαν εκ του καταληφθέντος γαλλικού εδάφους ενάμισυ έκατομμύριον Γάλλοι αξιωματικοί και στρατιώται, και παρά την πολιτικήν συμπράξεως της κυβερνήσεως τού Βισύ δεν απηλευθερώθησαν κατά το μέγα μέρος παρά μόνον κατά το τέλος του πολέμου.
Αλλ’ ο στρατηγός Βάιελ παρέμεινεν υπέρ τας δύο ώρας συζητών με τον στρατηγόν Μπακόπουλον εις το γραφείον τού γερμανικού προξενείου.
Δια την σύνταξιν του πρωτοκόλλου εκείνου συνέτειναν δύο παράγοντες: η επιμονή τού Έλληνος στρατηγού επί των προβαλλομένων υπ’ αυτού όρων και η ευμένεια τού Γερμανού. Και η μεν πρώτη ωφείλετο εις την πλήρη συναίσθησιν τού στρατηγού Μπακοπούλου ότι η στρατιά του εκεί που ήτο δυνατόν να πολεμήση δεν είχε καταβληθή, η δε δευτέρα εις τον θαυμασμόν των Γερμανών προς τον ελληνικόν αγώνα, και συγκεκριμένως προς εκείνον που διεξήχθη εις τα οχυρά της Μακεδονίας. Και τον ελληνικόν αγώνα δεν εθαύμαζε μόνον ο διαδηλώσας τούτον κατά την υπογραφήν τού πρωτοκόλλου στρατηγός Βάιελ, διότι θα ημπορούσε τότε να γίνη λόγος απλώς περί του ιπποτισμού ενός ατόμου, αλλά και ο στρατάρχης που είχε δώσει εντολάς δια το πρωτόκολλον και πολλοί Γερμανοί αξιωματικοί από εκείνους που ήλθαν εις επαφήν με τον καίοντα φραγμόν της γραμμής Μπέλες - Νέστος, τον αποτελούμενον από τα στήθη των ολίγων ανδρών των οχυρών, και των εκτός τούτων μικρών δυνάμεων.
Ο στρατηγός Πάουλ Χάσσε εις άρθρον του υπό τον τίτλον «Οι ανδρείοι Έλληνες», δημοσιευθέν εις την γερμανικήν εφημερίδα «Κέμνιστερ Νόυεστε Ναχρίχτεν», έγραφε μεταξύ άλλων:
«Την 6ην Απριλίου τα γερμανικά στρατεύματα επετέθησαν κατά της γραμμής Μεταξά, κειμένης προς ανατολάς του Αξιού. Τα συντάγματα αυτά είχαν ήδη πείραν διασπάσεως οχυρών γραμμών εκ των προηγουμένων εκστρατειών, εις τας οποίας είχαν λάβει μέρος...
Αλλ’ οι Έλληνες φρουροί των οχυρών ημύνθησαν παρά τας χειροβομβίδας και τα φλογοβόλα μετά σκληρού φανατισμού, ανάλογον του οποίου δεν είχαν συναντήσει οι Γερμανοί στρατιώται εις ουδεμίαν των προηγουμένων εκστρατειών των. Εφ’ όσον και ένας ακόμη στρατιώτης ημπορούσε να παραμείνη εις το οχυρόν του, επυροβόλει».
Ο στρατηγός φον Σκόχνερ εις συνομιλίαν του με τον συνταγματάρχην Καρανίκαν του είπε:
«Μάχομαι από ενός και ημίσεος έτους και επολέμησα εις όλα τα μέτωπα του παρόντος πολέμου. Οφείλω να ομολογήσω ότι την γενναιότητα του Έλληνος στρατιώτου δεν την συνήντησα πουθενά. Δεν το λέγω αυτό ως φιλοφρόνησιν, αλλά διότι είναι πραγματικότης».
Αλλά την περισσότερον εύγλωττον απόδειξιν του ελληνικού αγώνος εις τα οχυρά την έδωσεν η παρασημοφορία πλείστων Γερμανών αξιωματικών και υπαξιωματικών ακόμη, εκ των μετασχόντων εις τας επιθέσεις. Τα δικαιολογητικά των παρασημοφοριών τούτων, αι οποίαι έγιναν τρεις ή τέσσαρας εβδομάδας μετά τα γεγονότα, αποτελούν πιστοποιήσεις του σκληρού ελληνικού αγώνος.
Οι διακριθέντες δια παρασήμων δια τους προ των οχυρών αγώνας Γερμανοί ήσαν πολλοί. Διότι μόνον άνδρες ικανοί δι’ εξαιρετικάς πράξεις θα ημπορούσαν ν’ αγωνισθούν εναντίον των αμυνομένων από των οχυρών και αποφασισμένων να τα κρατήσουν Ελλήνων.
Αι μεγάλαι γερμανικαί απώλειαι κατά την εναντίον της γραμμής Μπέλες - Νέστος επίθεσιν αποδεικνύουν το γεγονός τούτο. Ο Χίτλερ εις τον λόγον του της 4ης Μαΐου 1941, καθώς και το ανακοινωθέν τού γερμανικού στρατηγείου ανέφεραν ότι αι εκ της εναντίον της Ελλάδος επιθέσεως γερμανικοί απώλειαι ανήλθαν εις 679 αξιωματικούς και 10.489 άνδρας. Ο αριθμός ήτο μικρότερος τού πραγματικού. Ο στρατηγός Μπακόπουλος, εκ των πληροφοριών που ήτο δυνατόν να συγκεντρωθούν από τους αιχμαλώτους Έλληνας αξιωματικούς, τους οδηγηθέντας κατ’ αρχάς εις την νότιον Βουλγαρίαν και επανελθόντας μετά την συνθηκολόγησιν εις την Μακεδονίαν, και από τους χωρικούς των παραμεθορίων χωρίων οπού εθάπτοντο οι νεκροί των μαχών, καθώς και από τους ξένους ραδιοφωνικούς σταθμούς, εξάγει το συμπέρασμα ότι ο γερμανικός στρατός είχε προ των οχυρών νεκρούς και τραυματίας 20.000 περίπου άνδρας.
Αλλά μεταξύ των Γερμανών που ωμίλησαν δια τον ελληνικόν αγώνα εις τα οχυρά περιλαμβάνονται και οι κορυφαίοι των.
Ο στρατάρχης φον Λιστ εις την αμέσως μετά τον αγώνα ημερησίαν διαταγήν του ανεγνώρισεν ότι οι Έλληνες «υπερησπίσθησαν την πατρίδα των γενναίως» και συνέστησεν εις τους Γερμανούς στρατιώτας «όπως αντικρύσουν και μεταχειρισθούν τους Έλληνας αιχμαλώτους όπως αξίζει εις γενναίους στρατιώτας».
Και τέλος και αυτός ο Χίτλερ εις τον λόγον του κατά την 4ην Μαΐου φθάνων εις τον απολογισμόν των εκστρατειών του είπεν:
«...Η ιστορική δικαιοσύνη όμως με υποχρεώνει να διαπιστώσω ότι από όλους τους αντιπάλους, τους οποίους αντιμετωπίσαμεν, ο Έλλην στρατιώτης ιδίως επολέμησε με ύψιστον ήρωισμόν και αυτοθυσίαν. Εσυνθηκολόγησε μόνον όταν η εξακολούθησνς της αντιστάσεως δεν ήτο πλέον δυνατή και δεν είχε κανένα λόγον».
Αποτέλεσμα του θαυμασμού τούτου ήτο το πρωτόκολλον της 9ης Απριλίου. Χάρις εις τον αγώνα τών ελληνικών οχυρών επομένως εμειώθη το εκ της γερμανικής εισβολής κακόν. Οι Γερμανοί δεν ηθέλησαν να συντρίψουν εντελώς γενναίους αντιπάλους. Ο Αδόλφος Χίτλερ, ο οποίος δεν ήτο απηλλαγμένος ρομαντισμού, δεν ηθέλησε να συρθή ο ελληνικός στρατός εις την αιχμαλωσίαν, και ούτε καν τα στελέχη του, ώστε να είναι απηλλαγμένος από κάθε πιθανότητα ενοχλήσεως κατά την επί της Ελλάδος γερμανικήν κατοχήν.
Η τιμή δια τον αγώνα τούτον ανήκει εις τον στρατηγόν Παπάγον, ο οποίος τον κατέστησε δυνατόν δια της επιμονής του να προβληθή η αντίστασις απέναντι των Γερμανών επί της γραμμής Μπέλες - Νέστος, εις τον στρατηγόν Μπακόπουλον, τον δραστηρίως προπονήσαντα ηθικώς την αγωνισθείσαν στρατιάν και μεταδώσαντα εις αυτήν το πνεύμα της ακάμπτου θελήσεως της μέχρις εσχάτων αντιστάσεως, ώστε να κατορθωθή να μη διαβούν μέχρι τέλους οι Γερμανοί από την ωχυρωμένην τοποθεσίαν, και αντλήσαντα εκ τούτου το ηθικόν σθένος που εχρειάσθη δια την έντιμον συνθηκολόγησιν της 9ης Απριλίου, εις τους ικανούς ηγήτορας των μονάδων που κατηύθυναν τον αγώνα και εις τον γενναίον στρατόν που τον εξετέλεσε.
Με τον αγώνα των οχυρών αυτών οι Έλληνες έθεσαν εις την ιστορίαν των μίαν ακόμη σφραγίδα καμωμένην με αίμα και φλόγα.

Στο επόμενο: Προς το τέλος του δράματος

-----------------------------------------------------------

* ΠΗΓΗ: Διονυσίου Α. Κόκκινου, της Ακαδημίας Αθηνών: «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος», Εκδόσεις Μέλισσα.