Απόλλων Ήλιος – Προφήτης Ηλίας

Κωδικός Πόρου: 00285-113689-780
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 23/07/11 16:44
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Η Άλλη Άποψη, 00285-113689-780




Περιγραφή:

 

Διαβάστε τι μας απαντάει ο κ. Θωμάς Δασκάλου, γνωστός Αρχιτέκτων των Τρικάλων, για τις θρησκευτικές και κοινωνικές εκδηλώσεις, οι οποίες –όπως ισχυρίζεται- αποτελούν αδιάψευστο στοιχείο της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού!..


ΑΠΟΛΛΩΝ ΗΛΙΟΣ – ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

Οι θρησκευτικές και κοινωνικές εκδηλώσεις αδιάψευστο στοιχείο της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού.

(του Θωμά Δασκάλου, Αρχιτέκτων, Τρίκαλα)


Ένα από τα δεινά που χαρακτηρίζει τον δύστυχο νεοέλληνα είναι η απώλεια της ιστορικής του μνήμης. Δεν έχει συνείδηση της συνεχούς πορείας του στον χρόνο και ότι στον κώδικά του DNA είναι καταγεγραμμένες μνήμες χιλιάδων ετών. Συνήθειες, εκδηλώσεις της κοινωνικής ζωής, συμπεριφορές, αντιδράσεις, ήθη και έθιμα, χοροί κ.λ.π. έχουν τις ρίζες τους σε πανάρχαιες καταβολές. Μία ζωντανή απόδειξη της ιστορικής συνέχειας είναι οι μεγάλες θρησκευτικές εορτές και οι πανηγύρεις. Μαρτυρούν ότι από την προχριστιανική εποχή ως σήμερα τα έθιμα παραμένουν αμετάβλητα στον χρόνο. Η νέα θρησκεία, μην μπορώντας να εκβάλλει ή να αλλάξει τις πρότερες συνήθειες του Έλληνα, καθιέρωσε τις θρησκευτικές εορτές κατ’ αντιστοιχία του αρχαίου εορτολογίου. Σε κάθε μεγάλη χριστιανική εορτή αντιστοιχεί και μία ανάλογη μεγάλη αρχαιοελληνική εορτή. Δεν είναι επί του παρόντος να γίνει εκτενής αναφορά στο ενδιαφέρον αυτό θέμα, αλλά θα αναφερθώ στην προχθεσινή εορτή του προφήτη Ηλία. Αναρωτιέται κανείς, πώς ο Έλληνας υιοθέτησε τόσο εύκολα έναν προφήτη του Ισραήλ και τον τιμά με τέτοια λαμπρότητα κάθε χρόνο σε κάθε γωνιά της Ελλάδος. Η καθιέρωση της εορτής στην συγκεκριμένη ημερομηνία και η επιλογή του ονόματος δεν είναι καθόλου τυχαία. Στην αρχαιότητα τον ίδιο καιρό, στις αρχές της δεύτερης περιόδου του μηνός ΕΚΑΤΟΜΒΑΙΩΝ ήτοι στις 20-21 Ιουλίου τότε που η γη δέχεται την μεγίστη συσσωρευμένη ηλιακή ενέργεια, έναν μήνα μετά το θερινό ηλιοστάσιο (22 Ιουνίου), εορτάζετο ο Εκατομβαίος ή Εκατηβόλος Απόλλων – Ήλιος. Προς τιμή του γιόρταζαν όλα τα ιερά τα οποία ήταν αφιερωμένα σ’ αυτόν και βρίσκονταν στις κορυφές των λοφίσκων πέριξ των πόλεων και των οικισμών. Ο Απόλλων ως γνωστό συμβόλιζε το Θείο, το πνευματικό και υλικό φως. Ήταν η έκφραση της ζωοδότου φωτεινής ενέργειας και της κάθε πνευματικής εκφάνσεως και δημιουργίας. Μία συνήθεια αιώνων την οποία δεν ήταν εύκολο να ξεριζώσει η νέα θρησκεία από τον ετήσιο εορταστικό κύκλο του Έλληνα. Γι’ αυτό η εκκλησία, όπως έπραξε και με πολλές άλλες εορτές, αντικατέστησε την εορτή του νοητού ΗΛΙΟΥ με το ομόηχο ΗΛΙΑΣ με μία καταπληκτική σειρά αντιστοιχιών, ήτοι:
- Κοινή ημερομηνία της εορτής
- Κοινό όνομα ΉΛΙΟΣ – ΗΛΙΑΣ
- Μάντης ο Απόλλων – Προφήτης ο Ηλίας
- Άρμα οδηγούσε ο ΄Ηλιος-Απόλλων, άρμα οδηγεί τον Ηλία στον ουρανό.
- Ο Κόρακας είναι το ιερό πτηνό του Απόλλωνα σύμβολο της μαντικής. Ο Κόρακας επίσης είναι το πουλί που συνοδεύει τον Ηλία και απεικονίζεται μέσα στην σπηλιά σε όλες τις σχετικές εικονογραφίες.
- Τα ιερά του Απόλλωνα Ηλίου ήταν κτισμένα στις κορυφές των λόφων όπως και τα εκκλησάκια του Αη-Λιά στα ψηλώματα των χωριών και των πόλεων.
- Μία εβδομάδα αργότερα ακολουθούσε η εορτή της Αρτέμιδος (δίδυμης αδελφής του Απόλλωνα) η οποία αντικαταστάθηκε από την Αγ. Παρασκευή η οποία και αυτή, εορτάζει στις 26 Ιουλίου. Η Άρτεμη ήταν προστάτιδα της φύσεως, των πηγών, της ευγονίας, των εγκύων γυναικών, του τοκετού, των οφθαλμών (η Αγ. Παρασκευή απεικονίζεται κρατώντας δύο οφθαλμούς σε δισκο), των ποιμνίων και των βουκόλων οι οποίοι αφιέρωναν προς τιμήν της ζώα προς φιλοξενία των επισκεπτών όπως ακριβώς και σήμερα στις πανηγύρεις σε κάθε γωνιά της υπαίθρου όπου υπάρχουν διάσπαρτα εκκλησάκια της Αγ. Παρασκευής.

Πάνω (Εικ. 1 – 2): Το άρμα του ΗΛΙΟΥ – Το άρμα του ΗΛΙΑ
Κάτω: (Εικ. 3 – 4): Ο Κόρακας κοινό σύμβολο της μαντικής στον ΗΛΙΟ και στον ΗΛΙΑ.


Έθιμα αιώνων που για χιλιάδες χρόνια είναι βαθειά ριζωμένα στην συμπεριφορά του Έλληνα. Απλώς οι αντιλήψεις μεταλλάχθηκαν και προσαρμόστηκαν σε μία διαφορετική έκφραση. Οι συνήθειες όμως παρέμειναν ίδιες. Ο Έλληνας εξακολουθεί να ανεβαίνει στην κορυφή του λόφου και στα εξωκλήσια για να γιορτάσει και να πανηγυρίσει χωρίς να ενδιαφέρεται αν το Ηλιος έγινε Ηλίας. Ούτε που τον ενδιέφερε ποτέ αν το όνομά Ηλίας αποτελεί ελληνική μεταφορά του αντίστοιχου εβραϊκού ονόματος Ελιγιαχού (אליהו‎), το οποίο σημαίνει «Ο Θεός μου είναι ο Ιεχωβά» ούτε αν τον πατέρα του τον έλεγαν Σωβάκ ή ότι αν καταγόταν από την Γαλαάδ που πιθανόν ονομαζόταν Θέσβη εξ’ ού και Ηλίας Θεσβίτης και ότι έδρασε στα χρόνια του βασιλιά Αχαάβ, κατά τον 9ο αιώνα π.χ. Λεπτομέρειες που είναι παντελώς ξένες προς την ιστορία του και την κουλτούρα του. Αποδέχθηκε όμως την εκ προθέσεως προσαρμογή του ΗΛΙΟΣ σε ΗΛΙΑΣ, και την Άρτεμη σε Παρασκευή, αφού είδε οι πατρογονικές του συνήθειες και εκδηλώσεις, ουσιαστικά δεν άλλαζαν.

Κύριε Σακκέτο, δεν μπορώ να κατανοήσω αυτή την εμμονή σας να αποδίδετε σε κάθε τι το Ελληνικό φανταστικές προφητικές διαστάσεις, ότι τάχα οι πρόγονοί μας μέσα από τα κείμενά τους, τα έργα τους, τις συνήθειές τους τις εκδηλώσεις τους ή την αντίληψη περί του θείου, προλείαναν το έδαφος για ένα υποτιθέμενο θείο σχέδιο που απέβλεπε στην έλευση του Λόγου επί της γης για την σωτηρία του ανθρώπου. Αυτά είναι λεκτικές ακροβασίες και ερμηνευτικές αυθαιρεσίες που προσβάλουν την προγονική μας κληρονομιά. Δεν προσεγγίζεται το ελληνικό πνεύμα με ανατολίτικη αντίληψη και νοοτροπία. Όπως θλίβομαι ειλικρινά και με όλους εκείνους τους πολυγραφότατους αυτοαποκαλούμενους «ρωμιούς», οι οποίοι κρύβονται πίσω από ανόητες δογματικές θρησκευτικές παρωπίδες και δεν έχουν το σθένος να προσεγγίσουν και να ερευνήσουν την βαθύτερη ιστορική συνέχεια και διάσταση του Ελληνισμού.
Αναρωτιέμαι αν θα ξυπνήσει ποτέ η συνείδηση του δύστυχου και αλλοτριωμένου πνευματικά νεοέλληνα από τον μακραίωνο λήθαργο στον οποίον έχει περιπέσει εδώ και πολλούς αιώνες.

Ολιγόλογη απάντηση:

Στον φίλο μου κ. Θωμά Δασκάλου, με όλα όσα έγραψε, θα έλεγα λακωνικά με μία βιβλική φράση: «Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων»;
Τι αποδεικνύουμε περισσότερο, δηλαδή, από αυτά που λέτε κ. Δασκάλου, ότι δηλαδή «συνήθειες, εκδηλώσεις της κοινωνικής ζωής, συμπεριφορές, αντιδράσεις, ήθη και έθιμα, χοροί κ.λ.π. έχουν τις ρίζες τους σε πανάρχαιες καταβολές»;
Αυτά είδαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και υιοθέτησαν ασυζητητί τον Χριστιανισμό ως δικό τους πνευματικό τέκνο!!
Αν τώρα, κάποια πράγματα, που αποδεικνύονται στην πορεία του χρόνου, δεν θέλετε να τα λέμε «προφητικά», «μαντικά», ή ό,τιδήποτε άλλο σχετικό με τις προορατικές δυνατότητες των Ελλήνων (απορώ και εκπλήσσομαι γιατί οι αρχαίοι Έλληνες είχαν γεμίσει την Ελλάδα με μαντεία και μάντεις!!), δεν νομίζω ότι αλλάζουν την ουσία του θέματος. Αντιθέτως επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές και αποδεικνύουν τα όσα επί χρόνια ισχυριζόμαστε στα κείμενά μας!..

Φιλικά

ΑΓΓΕΛΟΣ Π. ΣΑΚΚΕΤΟΣ