Ελλάς και Ευρώπη!.. (8)

Κωδικός Πόρου: 00285-112366-5990
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 07/08/14 22:41
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελλάς και Ευρώπη!.., 00285-112366-5990




Περιγραφή:

Ελλάς και Ευρώπη!.. (8)

Μια σειρά δεκάδων άρθρων, τα οποία εγράφησαν για τις σχέσεις των Ελλήνων με όλους τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης!.. Μη λησμονούμε ότι η Ελλάδα εδώ και χρόνια είναι μέλος μιας Ενωμένης Ευρώπης, αλλά είναι η πρώτη που έθεσε τις βάσεις για μια συνένωση κοινοτήτων, όπως στην αρχαιότητα με τον Θησέα!.. Συνεχίζουμε, λοιπόν, με την Αγγλία (Βρετανία), όπου οι αναγνώστες θα έχουν την δυνατότητα να διαβάσουν συγκλονιστικά ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία!..

Συνέχεια από το προηγούμενο…

Τζορτζ Κάνιγκ (1770-1827). Άγγλος πολιτικός. Προερχόταν από τη μεσαία τάξη και τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε κοντά στη μητέρα του, που ήταν ηθοποιός. Σπούδασε στο κολέγιο του Ίτον και από πολύ νωρίς έδειξε τις φιλελεύθερες αρχές του και τις πολιτικές του ικανότητες. Μέλος του κόμματος των Τόρις και οπαδός του Πιτ, εκλέχτηκε βουλευτής το 1793. Το 1807, ως υπουργός Εξωτερικών, ήρθε σε αντίθεση με τον υπουργό των Στρατιωτικών λόρδο Κάσλρη, όταν επέμενε πως η κατάσταση στην Ισπανία επέτρεπε στην Αγγλία να πολεμήσει το Ναπολέοντα. Τη μονομαχία του με τον Κάσλρη ακολούθησε η παραίτησή του (1810). Αποσύρθηκε προσωρινά από την πολιτική και ξαναγύρισε το 1814. Όταν έγινε βασιλιάς ο Γεώργιος Δ΄, ο Κάνιγκ έφυγε από τη χώρα εξαιτίας της βασίλισσας Καρολίνας. Το 1822 ο Κάσλρη αυτοκτόνησε και ο Κάνιγκ ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών της κυβέρνησης Λίβερπουλ, μετά το θάνατο του οποίου (1827) έγινε πρωθυπουργός για λίγους μήνες. Άρχισε την προσπάθεια απαγκίστρωσης της Αγγλίας από την πολιτική του Μέττερνιχ και της Ιερής Συμμαχίας, ευνοώντας τις κινήσεις για την ανεξαρτησία των χωρών, ειδικά της Λατινικής Αμερικής και της Ελλάδας. Το Φεβρουάριο του 1823 ο Κάνιγκ έστειλε διακοίνωση προς την Τουρκία, με την οποία την καλούσε να τηρήσει τις υποσχέσεις της προς τους χριστιανούς. Όταν το 1825 οι Έλληνες έκαναν έκκληση για την ελευθερία τους, ο Κάνιγκ τους υποσχέθηκε να μεσολαβήσει για την αναγνώριση της ανεξαρτησίας τους κάτω από την επικυριαρχία της Τουρκίας. Ήταν ο πρωτεργάτης του πρωτοκόλλου των Μεγάλων Δυνάμεων για τη μεσολάβηση στην Ελλάδα (Μάρτιος 1826), αλλά η Τουρκία απέρριψε τους όρους του. Τελικά, στις 24 Ιουνίου 1827, λίγο πριν την ανεξαρτησία της Ελλάδας, υπογράφτηκε, χάρη στις προσπάθειες του Κάνιγκ, η συνθήκη του Λονδίνου με σκοπό την ειρήνευση στην Ελλάδα. Έτσι ο φιλελληνισμός του στάθηκε η βασική αιτία της μεταστροφής της πολιτικής της Αγγλίας που οδήγησε στη ναυμαχία του Ναβαρίνου. (Στη φωτογραφία: Το άγαλμά του Κάνινγκ στην πλατεία που φέρει σήμερα το όνομά του στην Αθήνα).

Άντριου Μπράουν Κάνιγκαμ (1883-1964). Βρετανός ναύαρχος. Είχε τον τίτλο του υποκόμη του Χάιντχοουπ. Υπηρέτησε ως πλωτάρχης και μετά αντιπλοίαρχος στη διάρκεια του α΄ παγκόσμιου πολέμου. Διατέλεσε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και διοικητής των βρετανικών ναυτικών δυνάμεων στη Μεσόγειο. Στη διάρκεια του β’ παγκόσμιου πολέμου καταναυμάχησε τον ιταλικό στόλο στον Τάραντα (Νοέμβριος 1940) και στο Ταίναρο (Μάρτιος 1941). Αργότερα έπλευσε στην Κρήτη για την κάλυψη νηοπομπών προς την Ελλάδα και βοήθησε στην εκκένωση της χώρας. Διατέλεσε επίσης διοικητής των αποβατικών ναυτικών δυνάμεων στη Βόρεια Αφρική (1942) και αρχιναύαρχος το 1943, οπότε του παραδόθηκε στη Μάλτα ο ιταλικός στόλος. Την περίοδο 1944-1946 διατέλεσε πρώτος λόρδος του Ναυαρχείου. Έγραψε τα απομνημονεύματά του και τα δημοσίευσε με τίτλο «Η Οδύσσεια ενός ναυτικού» (1951).

Ο σερ Έντουαρντ Κόδριγκτον (1770-1851) ήταν Άγγλος ναύαρχος, διοικητής της αγγλικής ναυτικής μοίρας της Μεσογείου. Από το 1800 διακρίθηκε ως αξιωματικός του αγγλικού ναυτικού σε διάφορες ναυμαχίες και στο βομβαρδισμό του Φλίσιγκεν. Έγινε όμως διάσημος στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ ως διοικητής του πλοίου «Αρίωνας». Το 1814 έγινε αντιναύαρχος και διορίστηκε διοικητής της ναυτικής μοίρας της Αγγλίας στη Μεσόγειο. Μετά την υπογραφή της συνθήκης του 1827 από τις τρεις Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) ανέλαβε την εφαρμογή των όρων της συνθήκης στη Μεσόγειο, μαζί με τους διοικητές της γαλλικής και της ρωσικής ναυτικής μοίρας στη Μεσόγειο. Επειδή σύμφωνα με έναν από τους όρους της συνθήκης έπρεπε να σταματήσουν οι εχθροπραξίες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, οι ναυτικές μοίρες των τριών Μεγάλων Δυνάμεων, με επικεφαλής την αγγλική με τον Κόδριγκτον, έφτασαν στην Πύλο και ανάγκασαν τον Ιμπραήμ πασά να συμφωνήσει ανακωχή. Επειδή όμως ο Τουρκοαιγύπτιος επιχείρησε να παραβιάσει την ανακωχή, ο Κόδριγκτον με τις δυνάμεις του (26 συμμαχικά πλοία) κατέστρεψε τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο στόμιο του κόλπου της Πύλου. Στη ναυμαχία ωστόσο αυτή, τη γνωστή ως ναυμαχία του Ναβαρίνου (8 Οκτωβρίου 1827), κατηγορήθηκε ότι ξεπέρασε τις οδηγίες του αρμόδιου αγγλικού υπουργείου και τιμωρήθηκε με ανάκληση. Η δυσμένεια εναντίον του σταμάτησε, όταν έγινε βασιλιάς της Αγγλίας ο Γουλιέλμος Δ’. Μετά το θάνατό του η κόρη του δημοσίευσε (1873) σε δύο τόμους τα «Απομνημονεύματά» του, μεταξύ των οποίων υπάρχουν οι «Σημειώσεις» για τη ναυμαχία του Ναβαρίνου. (Εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης-παιδεία»).

Τόμας Κόχραν (1775-1860). Άγγλος λόρδος και ναύαρχος, γόνος μεγάλης αγγλικής οικογένειας, μέλη της οποίας διακρίθηκαν ως άριστοι ναυτικοί. Πολύ νέος ακόμα, κατατάχθηκε στο βρετανικό ναυτικό (1793). Κατά την έκρηξη του αγγλογαλλικού πολέμου αιχμαλωτίστηκε και όταν ελευθερώθηκε διορίστηκε κυβερνήτης μεγάλου καταδρομικού. Το 1806 εκλέχτηκε αντιπρόσωπος της περιφέρειας του Χόνιτον και αργότερα μπήκε στη Βουλή των Κοινοτήτων. Το 1809 τιμήθηκε με το παράσημο του Λουτρού. Το 1814 αναγκάστηκε να εκπατριστεί, μετά από μια δικαστική περιπέτεια. Τότε προσκλήθηκε από τους Νοτιοαμερικανούς αποίκους, που επαναστάτησαν κατά των Ισπανών και Πορτογάλων κυριάρχων. Ο ίδιος επίσης βοήθησε την ειρήνευση μεταξύ Βραζιλίας και Πορτογαλίας. Επέστρεψε με τιμές στην Αγγλία και στη συνέχεια προσκλήθηκε αμέσως από την Ελλάδα, αφού υπέγραψε στο Λονδίνο, τον Απρίλιο του 1825, συμβόλαιο, σύμφωνα με το οποίο θα προσέφερε τις υπηρεσίες του στον πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ως ναύαρχος όλου του ξένου επικουρικού στόλου με αντιμισθία 57.000 χρυσές στερλίνες ως την αίσια έκβαση του Αγώνα. Στην Ελλάδα τον υποδέχτηκαν με βασιλικές τιμές το Μάιο του 1827. Μετά τη συνένωση των αντιμαχόμενων συνελεύσεων της Αίγινας και της Ερμιόνης αποφασίστηκε ο διορισμός του Ιωάννη Καποδίστρια ως κυβερνήτη της Ελληνικής Πολιτείας, του Ριχάρδου Τζορτς ως στρατάρχη, ενώ ο Κόχραν αναφερόταν ως «πρώτος στολάρχης και γενικός αρχηγός πασών των ναυτικών της Ελλάδας Δυνάμεων». Μετά την ορκωμοσία του Κόχραν ως αρχιναύαρχου, ο Μιαούλης βιάστηκε να παραιτηθεί από τη ναυαρχία και διατήρησε το βαθμό του πλοιάρχου. Δυστυχώς ο Κόχραν δεν ανταποκρίθηκε στη φήμη του κατά τις ναυτικές επιχειρήσεις της Ελλάδας και φάνηκε πολύ κατώτερος από τους Έλληνες ναυάρχους. Δεν υπήρξε αξιόλογη η συμβολή του ούτε στην πολιορκία της Ακρόπολης, όπου διαφωνούσε με τον Καραϊσκάκη για τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να χτυπηθεί ο Κιουταχής, ούτε στο βομβαρδισμό του Βασιλαδιού. Η μόνη του επιτυχία ήταν το ότι κατέστρεψε 6 τουρκικά μπρίκια και μια αλγερινή κορβέτα στον όρμο της Άμφισσας το Σεπτέμβριο του 1827. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος αυτής της επιτυχίας οφειλόταν στον Άστιγκς. Επειδή περιέπεσε σε απραξία, μετά από τόσες αποτυχίες, επέστρεψε στην Αγγλία το Δεκέμβριο του 1827. Το 1831, μετά το θάνατο του πατέρα του, απέκτησε τον τίτλο του δέκατου κόμη του Νταντόναλντ και μετά από ένα χρόνο ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία στο βασιλικό ναυτικό με το βαθμό του αντιναύαρχου όλων των ναυτικών δυνάμεων των Βρετανικών Ινδιών. Το 1857 προάχθηκε στο βαθμό του ναυάρχου και παρέμεινε από τότε ως το θάνατό του στην Αγγλία συγγράφοντας. (Εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης-παιδεία»).

Η συνέχεια στο επόμενο…