Ελλάς και Ευρώπη (5)

Κωδικός Πόρου: 00285-112369-5973
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 02/08/14 19:14
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελλάς και Ευρώπη!.., 00285-112369-5973




Περιγραφή:

Ελλάς και Ευρώπη (5)

Μια σειρά δεκάδων άρθρων, τα οποία εγράφησαν για τις σχέσεις των Ελλήνων με όλους τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης!.. Μη λησμονούμε ότι η Ελλάδα εδώ και χρόνια είναι μέλος μιας Ενωμένης Ευρώπης, αλλά είναι η πρώτη που έθεσε τις βάσεις για μια συνένωση κοινοτήτων, όπως στην αρχαιότητα με τον Θησέα!.. Συνεχίζουμε, λοιπόν, με την Αγγλία (Βρετανία), όπου οι αναγνώστες θα έχουν την δυνατότητα να διαβάσουν συγκλονιστικά ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία!..

Συνέχεια από το προηγούμενο…

Η βιβλιοθήκη Μποντλέιαν

Η βιβλιοθήκη Μποντλέιαν (Βοδληιανή βιβλιοθήκη) είναι η βιβλιοθήκη της Οξφόρδης, μία από τις μεγαλύτερες και πιο πλούσιες βιβλιοθήκες του κόσμου. Ιδρύθηκε το 1603 από τον Άγγλο διπλωμάτη και λόγιο σερ Τόμας Μπόντλεϊ (1545-1613). Ο ίδιος συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό βιβλίων και ανακαίνισε το κτίριο της βιβλιοθήκης. Κληροδότησε μάλιστα ένα αρκετά μεγάλο χρηματικό ποσό για τη συντήρησή της. Η βιβλιοθήκη περιέχει περίπου 2.300.000 τόμους έντυπους τόμους. Περιέχει ακόμη πολλά σπάνια χειρόγραφα Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων, καθώς και χειρόγραφα αρχαίων ανατολικών λαών

Ήλθε, λοιπόν, η ώρα να δούμε τι είπαν (ή τι λένε) διάφοροι Βρετανοί διανοούμενοι και ιδίως φιλέλληνες ελληνιστές, αφού, όπως λέει η εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης-παιδεία»: «Η αγγλική επιστήμη έχει τις ρίζες της στους αρχαίους Έλληνες και στους Άραβες ερευνητές και διανοητές»:

Ματθαίος Άρνολντ(Arnold 1822-1888). Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης 1857-1867, που έγραψε για τον Ελληνισμό τα εξής:
«Σαν αντίδοτο στον Αγγλικό φιλισταϊσμό συνιστώ τον Ελληνισμό.» (Από τη μελέτη του: «Περί Μεταφράσεως του Ομήρου».)

Γεώργιος ΣΤ(1898-1952), Βασιλεύς της Μεγάλης Βρετανίας 1936-1952
«Ο μεγαλοπρεπής αγών της Ελλάδος υπήρξε η πρώτη μεγάλη καμπή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.» (Από λόγο του εις το Κοινοβούλιον τον Μάϊον 1945.)

Φραγκίσκος Άστιγκς (1794-1828). Βρετανός φιλέλληνας που πρόσφερε πολλά στην Επανάσταση του 1821, θυσιάζοντας τελικά και τη ζωή του. Υπηρέτησε στο βρετανικό ναυτικό, όπου ειδικεύτηκε σε θέματα πυροβολικού, και το 1822 ήρθε στην Ελλάδα για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Επανάσταση. Ήταν χαρακτήρας ορμητικός και διαπνεόταν από έναν άκρατο φιλελευθερισμό, σε σημείο ώστε, αν και ευγενής ο ίδιος, να αγωνίζεται υπέρ της ελληνικής ανεξαρτησίας και να έρχεται έτσι σε σύγκρουση με την επίσημη αγγλική πολιτική. Διέθεσε μεγάλα χρηματικά ποσά για την ενίσχυση του Αγώνα. Το 1825, διαβλέποντας τη ναυτική υπεροχή των Τούρκων, έπεισε την ελληνική κυβέρνηση να αγοράσει με χρήματά του το αγγλικό ατμοκίνητο σκάφος «Καρτερία», στο οποίο τοποθετήθηκε πλοίαρχος. Με το πλοίο αυτό πέτυχε ουσιαστικές νίκες σε βάρος του τουρκικού ναυτικού, βυθίζοντας και αιχμαλωτίζοντας πολλά σκάφη. Πήρε μέρος στην προσπάθεια για τον ανεφοδιασμό του Μεσολογγίου και εκεί, μετά την πτώση της πόλης, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια επίθεσης εναντίον των τουρκικών θέσεων. Μνημείο του έχει στηθεί στο ναύσταθμο του Πόρου.

Γεώργιος Κάννινγκ (George Canning 1770-1827). Υπουργός των εξωτερικών της Αγγλίας, 1822. Πρωθυπουργός της Αγγλίας, 1827. Ο Άγγλος αυτός πολιτικός, το όνομα του οποίου συνδέθηκε με την επαναστατημένη Ελλάδα, ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας και ανατράφηκε από έναν θείο του, φανατικό Ουίγο, γεγονός που του προσέδωσε τη φήμη ιακωβίνου και αντιαριστοκράτη· οι υπερβολές, όμως, της Γαλλικής επανάστασης τον έκαναν να περάσει στις τάξεις των Τόρις (συντηρητικών). Οπαδός του Πιτ από το 1782, εξελέγη μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων (1794) και διακρίθηκε στο κοινοβουλευτικό πεδίο. Ως υφυπουργός Εξωτερικών (1797-99) στην κυβέρνηση Πιτ εφάρμοσε πολιτική υποστήριξης των αντιγαλλικών εστιών στην Ευρώπη και υποστήριξε τη φιλοπόλεμη πολιτική του Πιτ, προβλέποντας πως ο πόλεμος εναντίον της Γαλλίας θα ήταν μακρύς. Ως υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του δούκα του Πόρτλαντ (1807-9) πέτυχε την εξάλειψη της γαλλικής επιρροής στις Σκανδιναβικές χώρες. Το 1816, αν και είχε αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική, κλήθηκε να πάρει μέρος στην κυβέρνηση Λίβερπουλ και το 1822 ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών και την ηγεσία του κόμματος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Αντικρούοντας τις αυστριακές θέσεις, υποστήριξε την αρχή της μη επεμβάσεως στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών, ευνοώντας έτσι τα διάφορα φιλελεύθερα και εθνικά κινήματα. Υποστήριξε το συνταγματικό κίνημα στην Πορτογαλία και, μολονότι η Ιερά Συμμαχία (με πρωτεργάτη τον Μέττερνιχ) είχε κηρυχθεί υπέρ των Τούρκων, αντιτάχθηκε και υποστήριξε τους επαναστατημένους Έλληνες, διαδραματίζοντας βασικό ρόλο στη σύνταξη του πρωτοκόλλου της Πετρούπολης (1826) και της συνθήκης του Λονδίνου (1827). Αντιτάχθηκε στη στρατιωτική επέμβαση εναντίον των Γάλλων, που είχαν εισβάλει στην Ισπανία για να υποστηρίξουν την αντίδραση, αλλά αναγνώρισε την ανεξαρτησία των ισπανικών αποικιών της Νότιας Αμερικής. Με την υποστήριξη των μετριοπαθών Ουίγων έγινε πρωθυπουργός στις 10 Απριλίου 1827, η υγεία του όμως ήταν ήδη κλονισμένη από την υπερκόπωση, με αποτέλεσμα να πεθάνει τέσσερις μήνες αργότερα. Η Ελληνική πολιτεία τον τίμησε με ειδική οδό στο κέντρο της Αθήνας (οδός Κάνινγκος). Είναι ο άνθρωπος που θα πει για την Ελλάδα τα εξής:
«Την κατάστασιν του χριστιανικού τούτου λαού (του Ελληνικού), ο οποίος στενάζει υπό τον ζυγόν των βαρβάρων από εκατονταετηρίδων, δεν δύναται η Αγγλία να βλέπη μετ' αδιαφορίας. Ο Βασιλεύς επιθυμεί να ενεργήση ο πρέσβυς της Μεγάλης Βρεταννίας εις την Πύλην υπέρ των χριστιανών και να απαιτήση την εκπλήρωσιν των υποσχέσεων, τας οποίας έδωσεν η Πύλη περί τούτου προς τους πρέσβεις των συμμαχικών δυνάμεων και να της υποδείξη ότι, αν αρνηθή να ικανοποίηση τας αξιώσεις αυτάς, δεν δύναται πλέον να διατηρή μετ' αυτής φιλικάς σχέσεις.» (Κείμενο εγγράφων οδηγιών που έστειλε στις 14 Φεβρουαρίου 1823 στον Στράγκφορδ, πρέσβυ της Αγγλίας στην Κωνσταντινούπολη, και του παρείχε πληρεξουσιότητα να απειλήσει την Πύλην ότι η Αγγλια θα κατελάμβανε νησιά του Αιγαίου. Πηγή: Δ. Κόκκινος «Η Ελληνική Επανάστασις» έκδοση «Μέλισσα», 1974, τόμος Γ', σελ. 365.)

Πελάγιος (360-420). Βρετανός μοναχός, διαμορφωτής της θρησκευτικής διδασκαλίας του πελαγιανισμού που υποστήριζε ότι ο άνθρωπος ήταν ελεύθερος να επιλέξει τον τρόπο ζωής που θα τον οδηγούσε στη σωτηρία της ψυχής του, χωρίς την παρέμβαση της Θείας Πρόνοιας. Αρνούνταν επίσης την κληρονομικότητα του προπατορικού αμαρτήματος. Είχε μεγάλη μόρφωση και θεωρούνταν ηθική προσωπικότητα. Γνώριζε καλά την ελληνική και τη λατινική γλώσσα. Το 400 πήγε στη Ρώμη όπου έμεινε για δέκα χρόνια και σχετίστηκε με το Σκότο νομικό Κελέστιο, ο οποίος είχε ακόμα πιο ακραίες θέσεις από εκείνες του Πελάγιου στο θέμα της προπατορικής αμαρτίας. Η επιδρομή των Βησιγότθων του Αλάριχου κατά της Ρώμης ανάγκασε τον Πελάγιο και τον Κελέστιο να καταφύγουν στη Βόρεια Αφρική. Από εκεί ο Πελάγιος πήγε στα Ιεροσόλυμα όπου έγινε δεκτός με ευμένεια από τον πατριάρχη Ιωάννη. Η διδασκαλία του καταδικάστηκε ως αιρετική από τη Γ’ Οικουμενική Σύνοδο του 413.

Η συνέχεια στο επόμενο…