Ελλάς και Ευρώπη (3)

Κωδικός Πόρου: 00285-112371-5902
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 15/07/14 20:39
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελλάς και Ευρώπη!.., 00285-112371-5902




Περιγραφή:

Ελλάς και Ευρώπη (3)

Oι διαχρονικές σχέσεις Ελληνισμού και Γηραιάς Ηπείρου, Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα στους αιώνες, από την αρχαιότητα μέχρι την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι όπως επισημάνθηκαν μέσα από μια αντικειμενική και χωρίς συναισθηματισμούς σειρά ιστορικών και αρχαιολογικών ερευνών, αλλά και πολλών τηλεοπτικών εκπομπών ή δημοσιογραφικών άρθρων του γράφοντος!…

Συνέχεια από το προηγούμενο…

Κλείνοντας τον εισαγωγικό αφιερωματικό μας κύκλο στις διαχρονικές σχέσεις Ελλάδας και Ευρώπης και αφού ευχηθούμε «καλή επιτυχία» στον κ. Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος εξελέγη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με σχετική πλειοψηφία, νέος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ας δούμε τι γράφουμε για ορισμένα θέματα των σχέσεων Ελλάδας και Ευρώπης όπως αυτό του Κυπριακού ζητήματος μέσα στο βιβλίο μας: «Ο Παγκόσμιος Έλλην»:

Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ

«Όταν εγνώσθη στην Ελλάδα η γκαγκστερική απαγωγή και εξορία του Εθνάρχη (Μακαρίου), η απήχηση υπήρξε συγκλονιστική και εκρηκτική. Η τότε κυβέρνησις Κωνσταντίνου Καραμανλήεπέτρεψε να γίνη συλλαλητήριο διαμαρτυρίας στην πρωτεύουσα, αλλά μετά τέσσερις ημέρες. Στις 12 Μαρτίου 1956, ώστε έως τότε να έχη εκτονωθή η λαϊκή οργή. Αλλά την επομένη της εξορίας, την 10 Μαρτίου 1956, ξέσπασε η θύελλα στη συμπρωτεύουσα.
Την ημέρα εκείνη και την επομένη έγιναν στη Θεσσαλονίκη βιαιότατες αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και των δυνάμεων της τάξεως. Η Χωροφυλακή γρήγορα σαρώθηκε. Επενέβη ο στρατός, αλλ’ οι μαινόμενοι διαδηλωταί εκυρίευσαν εξ εφόδου θωρακισμένα, απώθησαν αποσπάσματα και έστησαν οδοφράγματα στο κέντρο. Μεγάλες μαζικές επιθέσεις κατά του αγγλικού προξενείου απεκρούσθησαν. Αλλά το απόγευμα της 11 Μαρτίου, το κέντρο της πόλεως επί πολλές ώρες έπαυσε να βρίσκεται υπό τον έλεγχο του κράτους. Και η εικόνα πού επικρατούσε θύμιζε τον Μάϊο του 1936: Τότε, πού στη Θεσσαλονίκη είχε συμβή πολυήμερη και πολύνεκρη μαχητική στάση η οποία υπήρξε το κύριο πρόσχημα για να επιβάλη οΙ. Μεταξάς την δικτατορία της 4ης Αυγούστου μετά δύο μήνες.
Στην Αθήνα οι ταραχές άρχισαν με μικρές τοπικές διαδηλώσεις πού ξεχύθηκαν προς το κέντρο, το πρωί της 11 Μαρτίου. Οι διαδηλωταί εστρέφοντο κυρίως κατά των Άγγλων, αλλά και κατά των Αμερικανών. Δύο Αμερικάνοι αεροπόροι με στολή, έγιναν στόχος του πλήθους μπροστά στο ξενοδοχείο «Εθνικόν» και παρά λίγο να λιντσαρισθούν. Σώθηκαν χάρις στην προσωπική παρέμβαση του διοικητού του μηχανοκινήτου της αστυνομίας, ο οποίος κατόρθωσε να τους αποσπάση από τα χέρια των διαδηλωτών και να τους επιβιβάση σε ένα θωρακισμένο όχημα. Αλλά τη στιγμή εκείνη δέχθηκε ο ίδιος στο κεφάλι μια βαριά πέτρα πού εξεσφενδόνισε εναντίον του ένας μαθητάκος. Λουσμένος στο αίμα, μεταφέρθηκε στον Ερυθρό Σταυρό, όπου μόλις μπήκε υποβασταζόμενος, κατέπεσε αναίσθητος.
Τη νύχτα της 11 προς 12 Μαρτίου η Πανελλήνιος Επιτροπή Απελευθερώσεως Κύπρου έκανε ολονύκτια δραματική συνεδρίαση. Την επομένη θα γινόταν το συλλαλητήριο που επέτρεψε η κυβέρνηση. Και οι ηγέτες της αστυνομίας έκαναν συνεχή διαβήματα στην Επιτροπή – κατ’ εντολήν της κυβερνήσεως – να ματαιώση η ίδια την εκδήλωση εκείνη πού προεμηνύετο φοβερή. Τελικά, μετά πολύωρες διακυμάνσεις, η Επιτροπή υπέκυψε. Και το πρωί ο πρόεδρός της Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομοςανήγγειλε ότι το συλλαλητήριο ματαιούται.
Το μέγα πρόβλημα όμως που εγεννάτο ήταν: Θα υπήκουε ο λαός και ιδίως ο φοιτητικός κόσμος ; Η κυβέρνηση έπαιρνε δραστικά μέτρα τάξεως. Ο στρατός ανέλαβε την βασική ευθύνη και ισχυρά τμήματά του κατέλαβαν ενωρίς τα σημεία της πόλεως στήνοντας συρματοπλέγματα. Ισχυρές περίπολοι εξ άλλου στρατού και αστυνομίας διέσχιζαν συνεχώς τους δρόμους, ενώ στρατηγικές μάζες συνεκεντρούντο στα κατάλληλα σημεία και οι ξένες διπλωματικές αντιπροσωπείες – ιδίως η βρετανική – περιεφρουρούντο με δρακόντεια μέτρα.
Ταυτοχρόνως εκαλύπτοντο σε όλη την πόλη οι ξενόγλωσσες επιγραφές, πού υπήρχε φόβος ότι θα εγίνοντο στόχος του οργισμένου πλήθους. Το ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρετανίας» φυσικά, πρώτο-πρώτο σκέπασε με ελληνικές σημαίες το όνομά του. Το ζαχαροπλαστείο «Πικαντίλλυ» στη λεωφόρο Πανεπιστημίου μετονομάσθη σε «Ζαχαροπλαστείον –Κύπρος-Μπάρ». Η «Αμερικανική Αγορά» στην οδό Σταδίου μετεβαπτίσθη σε «Κυπριακή Αγορά» και το ζαχαροπλαστείο «Βικτώρια» στην Ομόνοια σε «Ζαχαροπλαστείον η Λευκωσία». Ελληνικές σημαίες, φωτογραφίες του Μακαρίου και επιγραφές όπως «Ζήτω η Κύπρος» σκέπασαν επίσης τις αγγλικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις στην πλατεία Κλαυθμώνος!
Η θύελλα που φοβόταν η κυβέρνηση ξέσπασε πράγματι το μεσημέρι. Παρά την ματαίωση και την απαγόρευση, το συλλαλητήριο έγινε. Οργισμένες μάζες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ομονοίας και από εκεί ξεχύθηκαν σε τρομερές φάλαγγες προς την πλατεία Συντάγματος με γενικό στόχο την αγγλική πρεσβεία. Τελικά απεκρούσθησαν, αλλ’ ο απολογισμός υπήρξε βαρύς: 70 σοβαρώς τραυματίες και εκατοντάδες ελαφρώς, που οι περισσότεροι απέφυγαν να καταφύγουν στον Σταθμό Α΄ Βοηθειών και τα Νοσοκομεία.

Επικηρύσσεται ο Γρίβας

Στην Κύπρο επικρατούσε σιδερένια τάξη, χάρις στις ισχυρές αγγλικές δυνάμεις πού είχαν συγκεντρωθή. Και ο στρατάρχης Χάρτιγκ εφήρμοζε πολιτική άκρας σκληρότητος. Ενώ εξαπέλυε σε αλλεπάλληλα κύματα τις εκκαθαριστικές του επιθέσεις, επεκήρυξε στις 3 Μαίου 1956 τον Γρίβα-Διγενή,αντί 10.000 λιρών που θα ελάμβανε όποιος τον σκοτώση ή αιχμαλωτίση, ή δώση ασφαλείς πληροφορίες για την εξόντωση ή σύλληψή του. Η επικήρυξη προσέθετε ότι «εκείνος που θα ανταπεκρίνετο στην προσφορά, θα τεθή υπό την προστασία των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων και θα του χορηγηθή διαβατήριο και εισιτήριο για οποιοδήποτε σημείο του κόσμου επιθυμεί, το οποίο θα ετηρείτο μυστικό». Και περιέγραφε τα χαρακτηριστικά του Γρίβα ως εξής:

«Ηλικίας 57 ετών, ύψος 5 πόδια και 6,5 ίντσες, ευρεία διάπλασις
κορμού, μικρό μουστάκι, μαλλιά καστανά, ελαφρώς γκρίζα στους
κροτάφους. Λίγο φαλακρός. Μάτια καστανά με πυκνά φρύδια και
μεγάλα αυτιά χαμηλά τοποθετημένα».

Αλλ’ ο Διγενής εξαπέλυσε την επίθεσή του. Επεκήρυξε κι αυτός τον Χάρτιγκ και μάλιστα … δωρεάν. Στις 12 Μαίου κυκλοφόρησε την επικήρυξή του, με την οποία καλούσε κάθε Κύπριο πατριώτη τον Βρετανό κυβερνήτη οπουδήποτε τον συναντήση. Αλλά σαρκαστικά διευκρίνιζε:

« Δεν προσφέρομεν χρηματικήν αμοιβήν δια την εκτέλεσιν του γκαουλάϊτερ Χάρτιγκ. Διότι η εκτέλεσίς του αποτελεί καθήκον δια κάθε Έλληνα και οιοσδήποτε τον φονεύση, δύναται να είναι βέβαιος ότι το όνομά του θα γραφή χρυσοίς γράμμασιν εις την ιστορίαν του απελευθερωτικού αγώνος της Κύπρου».

Αμείλικτος όμως ο στρατάρχης Χάρτιγκ, εφήρμοζε το περίφημο σύνθημα ενός άλλους Βρετανού στρατάρχου: του Μοντγκόμερυ, ο οποίος –το έχουμε ξαναγράψει- όταν επεσκέφθη το 1947 την Ελλάδα, είχε ανακράξει προς την ελληνική στρατιωτική ηγεσία πού τον υπεδέχθη, υπονοώντας τους αντάρτες:
- Κίλλ δέμ! Κίλλ δέμ! (σκοτώστε τους)

Πατριώτες στην αγχόνη

Ο Χάρτιγκ δεν μπορούσε τόσο εύκολα να σκοτώση τους Κυπρίους αντάρτες στα βουνά. Αλλά εκτελούσε ανελέητα εκείνους που τύχαινε να συλλαμβάνη. Ένας από αυτούς ήταν, όπως είδαμε, ο Μιχάλης Καραολής. Ένας άλλος ο Δημητρίου. Οι νεαροί αγωνισταί κατεδικάσθησαν σε θάνατο δι’ απαγχονισμού και ανέμεναν πια σαν μελλοθάνατοι την τύχη τους. Το ενδεχόμενο της εκτελέσεώς τους προκαλούσε συνεχή βρασμό στην Ελλάδα και ο υπουργός Εξωτερικών Σπ. Θεοτόκης υπέδειξε στον Άγγλο πρεσβευτή ότι θα έπρεπε να μη προχωρήση ο Κυβερνήτης στον απαγχονισμό τους, γιατί η εξέγερση των Ελλήνων θα κλόνιζε από τα θεμέλιά της την περιβόητη «Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ».
Ο σέρ Τσάρλς Πήκ, όμως, εδήλωσε αναρμοδιότητα. Ο Σπ.Θεοτόκης απευθύνθηκε τότε επειγόντως προς τον Αμερικανό πρεσβευτή Κάβεντις Κάννον.

-- Εφ’ όσον η κυβέρνησίς σας καταβάλλει τόσες προσπάθειες και δαπάνες για την διατήρηση της συνοχής της Ατλαντικής Συμμαχίας στη Μεσόγειο, ας σπεύση να συγκρατήση τους Άγγλους από μια σκληρότητα που οι επιπτώσεις της θα εξανεμίσουν όλες αυτές τις προσπάθειές σας.
-- Δυστυχώς, απήντησε ο πρεσβευτής, δεν μπορούμε να υποδείξουμε εμείς στους συμμάχους μας Άγγλους τι μέτρα πρέπει να λάβουν για να τηρήσουν την τάξη στον χώρο τον οποίο διοικούν.
-- Ώστε μόνον για τους συμμάχους σας Άγγλους ενδιαφέρεσθε; παρετήρησε ο υπουργός. Όχι για τους συμμάχους σας Έλληνες; Τότε, αφήνετε τον Ελληνικό λαό να κρίνη μόνος του την αξία της συμμαχίας.»

Πάντα ταύτα, μέσα από το βιβλίο «Ξενοκρατία» (33), για να αντιληφθούν οι αναγνώστες τι σημαίνει όταν μία κυβέρνησις, έστω και δια στόματος του υπουργού Εξωτερικών, μπορεί να υψώνη το ανάστημά της και να μη φοβάται κανέναν δυνάστη! Γιατί, πώς αλλοιώς μπορεί να εξηγήσει κάποιος το γεγονός ότι τα επίσημα διαβήματα πού έγιναν στην συνέχεια δεν είχαν αποτέλεσμα, και οι Άγγλοι, παρά την αίτηση χάριτος πού είχαν υποβάλλει οι ήρωες Καραολής και Δημητρίου, εν τούτοις ήθελαν να τους απαγχονίσουν σε ημέρες ιερές όπως αυτές της Μεγάλης Εβδομάδος του 1956; «Οι ξένοι –όπως γράφεται εις το ως άνω βιβλίο- εννοούσαν να θεωρούν την Ελλάδα σαν άβουλο πιόνι των στρατηγικών συνδυασμών της Συμμαχίας, Και να σκοτώνουν Έλληνες όταν διεκδικούσαν τις αρχές της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας, που υποτίθεται ότι για την κατοχύρωσή τους συνεστήθη η Συμμαχία».
Έτσι, την δεύτερη ημέρα του Πάσχα (7 Μαίου 1956), ο Χάρτιγκ εξέδιδε την παρακάτω λακωνική ανακοίνωση:

«Η αίτησις χάριτος των δύο αγωνιστών απερρίφθη. Δεν μπορούσε ο Κυβερνήτης να αφήση στη ζωή ανθρώπους οι οποίοι αφήρεσαν τη ζωή άλλων» (!!).

Τα γεγονότα, πού ακολούθησαν είναι γνωστά. Κατόπιν προσφυγής του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, ως Προέδρου της Πανελληνίου Επιτροπής Απελευθερώσεως της Κύπρου, πρός τον Πρωθυπουργόν Κων/νον Καραμανλή, λαμβάνεται η έγκρισις για μεγάλο συλλαλητήριο, έχουμε 3 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, ενώ το πρωί της 10ης Μαίου, ο Καραολής και ο Δημητρίου βάδιζαν υπερήφανοι προς την αγχόνη, μιας και το μόνο έγκλημά τους ήταν ότι αγωνίσθηκαν για να αποκτήση ένας μικρός λαός ό,τι υπόσχονταν αφειδώς και με ιεράν επισημότητα οι Μεγάλοι!…
Η Ελληνική κυβέρνησις αναγκάζει τον 6ο Στόλο να φύγη από την Ελλάδα για την Νεάπολη, ενώ το ράπισμα πού δέχθηκαν οι Άγγλοι, μας το περιγράφει τόσο γλαφυρά η συντακτική ομάδα, που έκανε για λογαριασμό του περιοδικού «Επίκαιρα» την μεγάλη αυτή έρευνα για την «Ξενοκρατία».
Διαβάζομεν:

« Τρεις ημέρες αργότερα, στις 16 Μαΐου, παρουσιάσθηκε η ευκαιρία μιας επιδείξεως και κατά της Αγγλίας. Ο πρόεδρος της Δ. Γερμανίας Χόϋς πραγματοποιούσε επίσκεψη στην Ελλάδα και εκείνο το βράδυ δόθηκε, κατά τα συνηθισμένα, δεξίωση προς τιμήν του στα Ανάκτορα. Φυσικά προσκεκλημένο ήταν πρώτο-πρώτο το διπλωματικό σώμα, στο οποίο περιελαμβάνετο και ο Βρετανός πρεσβευτής.
Αλλά οι προσκλήσεις είχαν σταλή πριν από αρκετές ημέρες. Τώρα που είχε μεσολαβήσει η εκτέλεση των δύο Κυπρίων αγωνιστών, η κυβέρνηση, υπό την πίεση του κοινού αισθήματος, ήθελε να επιδείξη ότι έχει ουσιαστικά νεκρώσει τις διπλωματικές της σχέσεις με την Αγγλία. Και την παραμονή της δεξιώσεως εκλήθη στο υπουργείο Εξωτερικών ο Βρετανός επιτετραμμένος Λάμπερτ. Εκεί ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου του εδήλωσε χωρίς περιφράσεις:
-- Η κυβέρνηση επιθυμεί να μη προσέλθη εις την αυριανήν δεξίωσιν ο πρεσβευτής σας σέρ Τσάρλς Πήκ.
-- Πώς είναι δυνατόν; Αντέτεινε έκπληκτος ο επιτετραμμένος: Ώστε ο πρεσβευτής είναι πια «περσόνα νόν γκράτα» (ανεπιθύμητος);
-- Δεν είμαι διαπιστευμένος να προσδιορίσω τις σχέσεις της κυβερνήσεώς μου με τον εκπρόσωπο της κυβερνήσεώς σας, απήντησε ο Έλλην διπλωμάτης.
-- Τουλάχιστον μπορεί να παραστή εκπρόσωπος της πρεσβείας;
--Ούτε αυτό (…).

Η Ελλάς έτσι, με την αποπομπή του 6ου Στόλου και το διπλωματικό μποϋκοτάζ (34), αντιδρούσε στους μεγάλους κηδεμόνες της, πού εννοούσαν να την ποδηγετούν σαν να ήταν υπηρέτριά τους. Η ωμότης των Αγγλοσαξώνων εκδηλώνετο απερίφραστη. Και οι ηθικές αρχές πού υποτίθεται ότι δεσπόζουν στις σχέσεις των δύο λαών και στην πολιτική τους- οι οποίες αποτελούν πάντως λανθάνουσα, αλλά ισχυρή δύναμη- εθάπτοντο κάτω από την ανελέητη πολιτική και στρατιωτική σκοπιμότητα» (35).
Εάν τώρα, όλα αυτά συμβαίνουν με την Ξενοκρατία, αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης τι θα συμβή με την Παγκοσμιοποίηση, πού επιβάλλει τους πιο σκληρούς, ανελέητους και αδίστακτους ηλεκτρονικούς μηχανισμούς της σ’ αυτήν την άμοιρη Χώρα, πού λέγεται Ελλάδα!…
Κλείνοντας, να θυμίσουμε κάτι στους φίλους μας Ευρωπαίους,:
Την Κυριακή της 27ης Απριλίου 1941, μόλις οι Γερμανοί ανέβηκαν στην Ακρόπολη, διέταξαν έναν Έλληνα στρατιώτη, πού έτυχε να είναι εκεί, τονΚωνσταντίνο Κουκίδη, να κατεβάση την Ελληνική Σημαία και να υψώση την Γερμανική.
Ο Έλλην στρατιώτης, μη αντέχοντας την μεγάλη προσβολή, κατέβασε την Ελληνική Σημαία, τυλίχθηκε μ’ αυτήν και γκρεμίστηκε από την Ακρόπολη, προσφέροντας με την αυτοθυσία του τον πρώτο αντιστασιακό άνδρα στην Ευρώπη!
Αλήθεια, γιατί το ξεχνούν αυτό οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι;

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
........................
33) «Ξενοκρατία», περιοδικού «Επίκαιρα», Εκδόσεις «Πάπυρος», Αθήνα 1974, σελίδες 267-271.
34) Είναι γνωστόν ότι ακολούθησε και άλλο επεισόδιο με την Αγγλική Πρεσβεία όπου, σε μία εορτή για την βασίλισσα Ελισάβετ, η Ελληνική κυβέρνησις «έλαμψε δια της απουσίας της», αφού ούτε ο Πρωθυπουργός ούτε ο Υπουργός Εξωτερικών παρευρέθησαν στην επίσημη δεξίωση, πού έδωσε η Βρετανική πρεσβεία!…
35) Ίδε υπ’ αρ. 33 υποσημείωσιν, σελίδες 275-277.