Ελλάς και Ευρώπη!.. (17)

Κωδικός Πόρου: 00285-112357-6044
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 20/08/14 22:49
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελλάς και Ευρώπη!.., 00285-112357-6044




Περιγραφή:

Ελλάς και Ευρώπη!.. (17)

Μια σειρά δεκάδων άρθρων, τα οποία εγράφησαν για τις σχέσεις των Ελλήνων με όλους τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης!.. Μη λησμονούμε ότι η Ελλάδα εδώ και χρόνια είναι μέλος μιας Ενωμένης Ευρώπης, αλλά είναι η πρώτη που έθεσε τις βάσεις για μια συνένωση κοινοτήτων, όπως στην αρχαιότητα με τον Θησέα!.. Συνεχίζουμε, λοιπόν, με την Αγγλία (Βρετανία), όπου οι αναγνώστες θα έχουν την δυνατότητα να διαβάσουν συγκλονιστικά ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία!..

Συνέχεια από το προηγούμενο!..

Τα ποιήματα του Μπάιρον, που τα χαρακτηρίζει η ορμή και το πάθος, μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Ο "Γκιαούρης" ο "Δον Ζουάν", η "Πολιορκία της Κορίνθου" είναι από τα ωραιότερα έργα του. Ο περίφημος "Κουρσάρος" του, όταν τυπώθηκε πουλήθηκε σε μια μόνο μέρα σε 14.000 αντίτυπα. Αγάλματα του Βύρωνα έχουν στηθεί στο Μεσολόγγι και στην Αθήνα και οι Έλληνες, αν και πέρασαν περισσότερα από 150 χρόνια από το θάνατό του, εξακολουθούν να τιμούν την μνήμη του μεγάλου Άγγλου φιλέλληνα.
Για τον μέγιστο αυτό Άγγλο ποιητή, που βοήθησε τους Έλληνες στον απελευθερωτικό τους αγώνα προσφέροντας την μεγάλη περιουσία του και την ακριβή ζωή του, θα διαβάσουμε, επί πλέον, ορισμένα αποσπάσματα ενός ποιήματος, που αφορά στην Ελλάδα, σε μετάφραση Ι. Ζερβού:

1
«Ω ! εσύ γαλανομάτα κόρη
Θεά εσύ της σοφίας, θεά Αθηνά!
άλλοτε εδώ βρισκότανε ο ναός σου...
Η ανάμνηση η δική σου και του αγαπημένου σου λαού
ξυπνάει τις καρδιές των πολιτισμένων λαών.»
2
«Έλληνες εσείς... πρωτοπόροι στο δρόμο
που βγαίνει στη δόξα, τα υπέροχα έργα σας
είναι διήγηση στα σχολεία μας
και για μιαν ώρα μας θαμπώνουν.»
3
«Άνθρωπε αγνάντεψε τους τόπους αυτούς
τάφο ενός έθνους, κατοικία των θεών
που oι βωμοί τους ρημάξανε
κι οι θεοί τους υποχρεώθηκαν να αποσυρθούν.»
7
«Αλήθεια έλεγες! ω συ σοφέ γιε της Αθηνάς:
"΄Ενα εμείς ξέρουμε, πως δεν ξέρουμε τίποτε!"...
Η ειρήνη μας προσμένει στις όχθες του Αχέροντα...
Η σιωπή ετοιμάζει κρεβάτι γι' ανάπαυση,
καλοπρόσδεκτη πάντα.»
8
«Με τι ευχαρίστηση θα ακούγαμε...
όλες τις φωνές που εθαυμάζαμε,
τους μεγαλόπρεπους ίσκιους του σοφού από τα Βάκτρα
και του φιλοσόφου της Σάμου
κι όλων που δίδαξαν την αρετή!»
10
«Μ' αρέσει να κάθομαι εδώ στη χορταριασμένη
αυτή πέτρα, βάση ατράνταχτη ακόμα
μαρμαρένιας κολώνας.
Εδώ γιε του Κρόνου ήταν ο αγαπημένος σου θρόνος.»
11
«Όμως, ποιος από τους ιερόσυλους όλους,
όσοι κουρσέψανε τον υψωμένο στην Ακρόπολη ναό...
Ποιος είναι ο πιο βάρβαρος κι ο πιο μυσαρός συλητής·
Κοκκίνησε Καληδονία! Είναι ένα παιδί σου...
Οι ελεύθεροι πολίτες σου είχανε χρέος
να σέβονται μια χώρα που ήταν αγαπημένη
της Ελευθερίας.»
13
«Ω, πατρίδα μου, αν και με το δικό σου όνομα
βεβηλωτές τιποτένιοι σπάραξαν τα στήθια της Ελλάδας,
τόλμησε εσύ να ομολογείς το έγκλημα,
που κάνει την Ευρώπη να κοκκινίζει.
Του Ωκεανού η βασίλισσα, η Αλβιόνα,
πατρίδα λαού ελεύθερου,
φορτώθηκε τα λείψανα κουρσεμένης χώρας.»
14
«Παλλάδα! πού λοιπόν ήταν η αιγίδα σου;
Πού 'σταμάτησε τον άγριο Αλάριχο και το κούρσεμά του;
Πού ήταν ο γιος του Πηλέα;...
Αχιλλέα δεν ήρθες να διαφεντέψεις τα τείχη.»
15
«Ω! Ελλάδα! Πολύ κρύα θα’ ναι η καρδιά
του ανθρώπου, που μπορεί να σε βλέπει
και να μην αισθάνεται συγκίνηση,
σαν εκείνη που νοιώθει ο εραστής
μπροστά στην τέφρα εκείνης που αγάπησε...»
33
«Όμορφη Ελλάδα! Θλιβερό απομεινάρι δόξας αρχαίας!
δεν υπάρχεις πια κι όμως είσαι αθάνατη,
ξεπεσμένη κι όμως μεγάλη...
Ω Ελλάδα! ποιος πολεμιστής θα είναι
που ορμώντας από τις όχθες του Ευρώτα
Θα σε φωνάξει να βγεις απ' του θανάτου τη χώρα;»
34
Τέτοιο πρέπει νάναι το αίσθημα κάθε Έλληνα,
π' αγαπά την πατρίδα, αν η Ελλάδα μπορεί
να καυχηθεί ακόμη πως έχει καλούς πατριώτες.
Δεν αξίζουν το δοξασμένο αυτό όνομα
εκείνοι που μιλούνε για πόλεμο,
αλλά κάθονται στης σκλαβιάς την ειρήνη
κι ικανοποιημένοι να μοιρολογούν χαμηλόφωνα

Αποσπάσματα από τον «ΚΟΥΡΣΑΡΟ». Άσμα Τρίτο Μετάφραση Ι. Ζερβού:

«Στον αρχαίο της Αίγινας βράχο
και στο νησί της Ύδρας
ο θεός της ομορφιάς
σταματάει το χαμόγελο των αποχαιρετισμών του…»

«... Οι σκιές των βουνών κατεβαίνουν
πιο γοργές στον δοξασμένο σου κόλπο,
Σαλαμίνα αγαπημένη της Νίκης...»

«Στο γέρμα μιας τέτοιας ημέρας
ο σοφός σου, ω Αθήνα,
την είδε για στερνή του φορά.
Με πόση ανησυχία οι ενάρετοι πολίτες σου
θα κρυφόβλεπαν εκείνη τη λάμψη,
που ήταν έτοιμη να σβήσει
μαζί με τη στερνή ώρα του καταδικασμένου
Σωκράτη...»

Απόσπασμα από την «ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ». Μετάφραση Ι, Ζερβού:

«Περιφρονημένος όσο ζει ο Έλγιν
να είναι άμα κατέβει στον τάφο του
πάντοτε νάναι καταραμένος για την ιεροσυλία του.»

«Ας ενώσουν το όνομά του με το όνομα
του εμπρηστή της Εφέσου.
Ο Ηρόστρατος κι ο Έλγιν ας δοθούνε μαζί
στην καταδίκη της Ιστορίας.
Ο δεύτερος πιο τιποτένιος απ' τον πρώτο.
Ας είναι έτσι για πάντα ακίνητος σαν άγαλμα
πάνω στης ντροπής τον στυλοβάτη...»

Τα νησιά της Ελλάδας
(Μετάφραση Αργύρη Εφταλιώτη)
Τα νησιά της Ελλάδας! ω νησιά βλογημένα,
που με αγάπη και φλόγα μια Σαπφώ τραγουδούσε
πού πολέμων κι ειρήνης δώρο ανθίσαν σπαρμένα
που το φέγγος του ο Φοίβος απ' τη Δήλο σκορπούσε!
αχ ατέλειωτος ήλιος σας χρυσώνει ως τα τώρα,
μα βασίλεψαν όλα, όλα τ' αλλά σας δώρα!

Πού ειν’ εκείνα! Πού είναι, ω πατρίδα καϋμένη!
Κάθε λόγγος του τώρα κι ακρογιάλι εβωβάθη!
Των παλιών των ηρώων ένας μύθος δε μένει,
της μεγάλης καρδιάς τους κάθε χτύπος εχάθη.
Και τη λύρα σου ακόμα την αφήκες, όϊμένα!
απ' τους θείους σου ψάλτες να ξεπέσει σ' εμένα!

Μες στον άδοξο δρόμο, που μια τύχη σε σέρνει
με φυλή που σηκώνει της σκλαβιάς αλυσίδα
κάποιο βάλσαμο κρύφιο στο τραγούδι μου φέρνει
η ντροπή, που με πιάνει για μια τέτοια πατρίδα.
Και τι να 'χει εδώ αλλ' ο ποιητής παρά μόνο
για τους Έλληνες πίκρα για τη χώρα τους πόνο!

Πρέπει τάχα να κλαίμε μεγαλεία χαμένα
και ντροπή να μας βάφει αντίς αίμα σαν πρώτα;
Βγάλε, ω γης δοξασμένη, απ' τα σπλάχνα σου ένα
ιερό απομεινάρι των παιδιών του Ευρώτα.
Απ' εκείνους τους τρακόσιους, τρεις αν έρθουνε, φτάνουν
άλλη μια Θερμοπύλα στα βουνά σου να κάνουν.

Με σαμιώτικο πάλι το ποτήρι ας γεμίσει!
Μες στον ίσκιο χορεύουν οι κοπέλες μας πάλι·
σαν τα μαύρα τους μάτια δεν είδε άλλα η φύση.
Μα σαν βλέπω τη νιότη και τ' αφράτα τους κάλλη
το δικό μου το μάτι το θολώνει μια στάλα
που για σκλάβους φυλάγουν των βυζιών τους το γάλα!

Στου Σουνίου θα καθίσω το μαρμάρινο βράχο
σύντροφό μου το κύμα του Αιγαίου θα κάνω
αυτό εμένα ν' ακούγει κι εγώ εκείνο μονάχο,
κι εκεί απάνω σαν κύκνος με τραγούδι ας πεθάνω.
Δε σηκώνει η ψυχή μου σκλάβα γη! Χτύπα κάτω
της σκλαβιάς το ποτήρι, κι ας πάει να 'ναι γεμάτο!

Η συνέχεια στο επόμενο!...