Ελλάς και Ευρώπη (1)

Κωδικός Πόρου: 00285-112373-5844
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 01/07/14 23:03
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Ελλάς και Ευρώπη!.., 00285-112373-5844




Περιγραφή:

Ελλάς και Ευρώπη (1)

Oι διαχρονικές σχέσεις Ελληνισμού και Γηραιάς Ηπείρου, Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα στους αιώνες, από την αρχαιότητα μέχρι την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι όπως επισημάνθηκαν μέσα από μια αντικειμενική και χωρίς συναισθηματισμούς σειρά ιστορικών και αρχαιολογικών ερευνών, αλλά και πολλών τηλεοπτικών εκπομπών ή δημοσιογραφικών άρθρων του γράφοντος!…

ΓΝΩΣΤΗ – και μη εξαιρετέα – η ιστορική πορεία του Ελληνισμού μέσα στα χώματα της Γηραιάς Ηπείρου, που αρχίζει απ’ τα χαράματα της Ευρωπαϊκής Ιστορίας, μέχρι σήμερα. Μύθοι και θρύλοι, παραδόσεις και γεγονότα, ολόκληρη η Ιστορία της σημερινής Ευρώπης είναι γεμάτη με εικόνες, πού δείχνουν ποταμούς αίματος και δάφνες από δόξα!
Απ’ την αυγή του Ελληνικού Πολιτισμού, η αχτίδα πού έλαμψε πάνω απ’ το ευρωπαϊκό στερέωμα (και όχι μόνον) ήτο η ελληνική διανόηση, πού ήρθε να φωτίσει όχι μόνον το ευρωπαϊκό, αλλά και το πανανθρώπινο πνεύμα, ώστε σήμερον, η ανθρωπότης να διαποτίζεται από τις πανάρχαιες και πανανθρώπινες αξίες του Ελληνισμού, πού καταυγάζουν μέσα στην χριστιανική σκέψη. Μία σκέψις, πού ήρθε σαν συνέχεια του Ελληνισμού, έτσι όπως καταγράφεται τουλάχιστον στην Ελληνική Πατρολογία, η οποία βασίζεται εξ ολοκλήρου στους Πατέρες της Εκκλησίας και στους Βυζαντινούς εκκλησιαστικούς συγγραφείς.

Πώς σφραγίστηκε, όμως, η διαχρονική αυτή πορεία των σχέσεων Ελλάδος και Ευρώπης μέσα στα δύσβατα μονοπάτια της ιστορικής ερεύνης; Ας το εξετάσουμε!..

Η αρπαγή της Ευρώπης, πίνακας του Τιτσιάνο

ΔΕΝ είναι, ασφαλώς, εθνικιστική, ούτε σωβινιστικη, μα ούτε καν … ιμπεριαλιστική η άποψη να πούμε μία αλήθεια, που μας διασώζει η Ελληνική Μυθολογία με τον μύθο περί της αρπαγής της Ευρώπης, η οποία, ως γνωστόν, ήτο θυγατέρα του Αγήνορος και της Τηλεφάσσης, που αγαπήθηκε από τον Δία, έστω κι αν κάποιοι της δίνουν για πατέρα τον Φοίνικα, έναν από τους γιους του Αγήνορος.

Μία άλλη πτυχή της ελληνικής, αλλά και της ευρωπαϊκής ιστορίας, είναι το γεγονός ότι ο πρώτος άνθρωπος που επινόησε την ένωση των πόλεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ήταν ο μυθικός ήρωας Θησέας!
Ο Θησέας ήταν ο πρώτος κοινωνικός μεταρρυθμιστής της Αθήνας. Στα χρόνια του, η Αττική αποτελείτο από δώδεκα πόλεις, που η κάθε μία είχε τον δικό της κυβερνήτη, και οι οποίες συχνά βρισκόταν σε διαμάχη μεταξύ τους. Ο Θησέας ένωσε τις πόλεις (συνοικισμός) και μετονόμασε την πόλη της Αθήνας, Αθήναι, για να σημαίνει την ένωση των δώδεκα πόλεων. Για να εορτάσει μάλιστα αυτό το γεγονός , καθιέρωσε την εορτή της ενώσεως των φυλών (συνοικία ή μετοίκια) και τα Αθήναια, την εορτή που είχε καθιερώσει ο Εριχθόνιος, την μετ' ονόμασε Παναθήναια, ένας εορτασμός για την καινούργια Αθήνα!Διένειμε τον πληθυσμό σε τρεις τάξεις: τους Ευπατρίδες, Γεώμορους και Δημιουργούς. Οι Ευπατρίδες ήταν οι πλούσιοι και μορφωμένοι άνθρωποι, οι κυβερνήτες, στρατηγοί, ιερείς, κλπ. Οι Γεώμοροι ήταν οι αγρότες και οι Δημιουργοί, οι τεχνίτες. Και οι τρεις τάξεις είχαν τα ίδια δικαιώματα. Έκοψε νομίσματα, με την εικόνα ενός ταύρου χαραγμένη πάνω τους, τα ονομαζόμενα δεκάβοια ή εκατόβοια, έχοντας την αξία δέκα ή εκατό βοδιών.

Ο γράφων με τον (αείμνηστο σήμερα) Δημήτρη Δημόπουλο (δεξιά), του οποίου οι μελέτες για την καταγωγή και τις ρίζες του Ελληνισμού μέσα στην Ευρώπη έγιναν αντικείμενο διαφόρων τηλεοπτικών εκπομπών της ταπεινότητάς μας.

Αν και η πορεία της Ευρωπαϊκής Ιστορίας, λοιπόν, ξεκινάει από τόσο μακριά, εν τούτοις γράφεται μέσα σε χιλιάδες τόμους ερευνητών και πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες ήσαν οι πρώτοι κάτοικοι αυτής της Ηπείρου. Μελέτες του Άρηκαι Νίκου Πουλιανού, αλλά και του Δημήτρη Δημόπουλου (1), αποδεικνύουν, ότι ο Αρχάνθρωπος των Πετραλώνων στην Χαλκιδική, έχει ιστορία 750.000 ετών – πράγμα πού κάνει όλους τους σοβαρούς επιστήμονες να υιοθετούν την αδιαμφισβήτητη ανακάλυψη των διασήμων αυτών ανθρωπολόγων, έστω και αν ορισμένοι επιστήμονες ερίζουν ως προς την εποχή, πού έζησε ο Αρχάνθρωπος, αφού ορισμένοι εξ αυτών νομίζουν ότι η ηλικία του ανθρωπίνου κρανίου των Πετραλώνων είναι ηλικίας 200 – 250.000 ετών.
Το βέβαιον είναι ότι το πρώτο κύτταρο της Ευρωπαϊκής κοινωνίας , τουλάχιστον όσο έλιωναν οι πάγοι, ήταν μεσογειακό και όλα πλέον συγκλίνουν στο γεγονός ότι πρέπει να ήταν ελληνικό.
Εάν στρέψουμε το βλέμμα μας στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, θα βρούμε παντού το ελληνικό στοιχείο. Από τον Καύκασο μέχρι την Ιβηρική χερσόνησο, και από την Θούλη μέχρι την Κρήτη, ο ελληνισμός «έσπειρε» παντού την παρουσία του, με ελληνικές πόλεις, πού ακόμη και σήμερα αποτελούν αντικείμενο μελέτης όλων των ιστορικών και αρχαιολόγων για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Γιατί, αλήθεια, ποιος λησμονεί – για παράδειγμα- τον Ηρακλή και τον Οδυσσέα, πού χάρισαν το όνομά τους σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις ή τοποθεσίες (2) ή τον Πυθέα τον Μασσαλιώτη, πού κατέπλευσε μέχρι τις εσχατιές των ευρωπαϊκών θαλασσών; (3)

Παρά ταύτα, και για να γίνουμε πιο πεζοί, αν διαβάσουμε το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου: «Ξενοκρατία, Μισελληνισμός και Υποτέλεια», θα δούμε πώς εφθάσαμε από τους Ρωμαίους έως την ΕΟΚ (σήμερον Ευρωπαϊκή΄Ενωση), την Ελλάδα, πού πάντοτε ήταν ολομόναχη σε έναν κόσμο, που δεν θα τον λέγαμε και τόσο φιλελληνικό αν σκεφθούμε –και πρέπει να το λέμε- την στάση των Μεγάλων Μεγάλων Δυνάμεων έναντι του ελληνικού έθνους από τη Ρωμαιοκρατία μέχρι την Επανάσταση του 1821 και από την δημιουργία του Νεότερου Ελληνικού Κράτους μέχρι σήμερα, με διάφορες επεμβάσεις που είναι ορατές ακόμη και σήμερα!
Βεβαίως, υπάρχει και η άλλη φωνή! Υπάρχει για παράδειγμα ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, πού έγραψε την περίφημη «Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος», μέσα εις την οποίαν εγκωμιάζει την πολιτική των Ευρωπαίων Διανοουμένων και Στοχαστών απέναντι στον Ελληνισμό (Δάντης, Γκαίτε, Σίλλερ, Σέλλεϋ, Ουγκώ, Μπάϋρονκλπ, για τους οποίους θα κάνουμε εκτενή αναφορά), αλλά και την προσφορά του Ελληνισμού στην Ευρωπαϊκή Δύση, πού ήταν η μεγάλη «μαγιά» (ή το «προζύμι, αν θέλετε) για να κατασκευαστεί όλο αυτό το οικοδόμημα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Και τούτο, διότι είναι αμφίβολο αν ορισμένοι μεγάλοι του Ευρωπαϊκού Πνεύματος θα είχαν γίνει τόσο ένδοξοι χωρίς την βοήθεια του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος, όπως για παράδειγμα ο Σαίξπηρ και τόσοι άλλοι. Και, ασφαλώς, δεν ξέρουμε αν οι μεγάλοι καλλιτέχνες της Αναγεννήσεως και άλλων εποχών της Ευρωπαϊκής Ιστορίας (Μιχαήλ Άγγελος, Ραφαήλ Σάντσιο, Τιέπολο, κλπ) θα είχαν τόση φήμη, αν δεν είχαν ως έμπνευση την Ελληνική Μυθολογία, που εν πολλοίς ενέπνευσε τα έργα τους ή τα Ομηρικά Έπη, πού εκόσμησαν, με τις εικόνες της Ιλιάδος ή της Οδυσσείας, τα περικαλλή κτήρια (και όχι μόνον) της Γηραιάς Ηπείρου!..

Ο πίνακας «Η σφαγή της Χίου» του Ευγένιου Ντελακρουά

Ο Ντελακρουά, για παράδειγμα, ενεπνεύσθη διάφορα έργα του από την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, όπως «Η σφαγή της Χίου» κλπ, ενώ πλήθος περιηγητών και ζωγράφων δεν άφηναν σπιθαμή ελληνικής γης, πού να μην περιγράφουν ή αποθανατίζουν την ελληνική πραγματικότητα, παρά το γεγονός ότι είχαμε πολλές αρπαγές αρχαιοτήτων, που έκαναν διάφοροι εξ αυτών, με το πρόσχημα και μόνον των «περιηγητών».(4)

Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ…

Το παράπονο γι’ αυτές τις ιεροσυλίες και τις κλοπές (που δεν φταίνε, βεβαίως, οι ευρωπαϊκοί λαοί, αλλά κάποιοι ασυνείδητοι τυμβωρύχοι της ελληνικής αρχαιότητας) το βλέπουμε να διαπερνά σε πολλούς ιστορικούς ερευνητές της Χώρας μας, Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο (αείμνηστος σήμερα) Κυριάκος Σιμόπουλος, πού υποστηρίζει ότι απ’ τα παμπάλαια χρόνια υπήρχαν Έλληνες και «φιλέλληνες», και οι Ρωμαίοι, δυστυχώς, οι πρώτοι μισέλληνες (5) ενώ κι αυτός ακόμη ο όρος «Γραικύλος» είναι μία ύβρις 2000 ετών, πού «κουβαλάμε» τόσα χρόνια στην πλάτη μας με τόσους και τόσους Εφιάλτες πού, ως Έλληνες, «γεννάμε» τακτικά (6) ;
Κάπου φταίξαμε κι εμείς, όμως… Και τούτο διότι διάφοροι Έλληνες θεοποίησαν τους τυράννους των και δεν ήσαν λίγες οι φορές που Ρωμαίοι δυνάστες εβαπτίζοντο φιλέλληνες. Διαβάζουμε:
«Η ιμπεριαλιστική εξόρμηση της Ρώμης προς ανατολάς – γράφει ο Κυριάκος Σιμόπουλος- εκδηλώθηκε αμέσως μετά την εξουδετέρωση της Καρχηδόνας. Η ελληνική χερσόνησος χρησιμοποιήθηκε ως γέφυρα και ενδιάμεσος σταθμός στα κατακτητικά σχέδια της συγκλήτου. Ιδεώδεις, άλλωστε, οι συνθήκες στην Ελλάδα για ένοπλη ρωμαϊκή επέμβαση. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στις πόλεις βάθαιναν, οι συγκρούσεις πολλαπλασιάζονταν, η Μακεδονία επέμενε στον έλεγχο ολόκληρου του ελληνικού χώρου, διεισδύσεις της Ρώμης είχαν σημειωθεί με επιρροές και συμμαχίες – το ένα πέμπτο περίπου των δυνάμεων πού κατέβαλαν τους Μακεδόνες στις Κυνός Κεφαλές ήταν Έλληνες (Αιτωλοί, Βοιωτοί, Αθαμάνες, Κρήτες κ.ά.), ενώ ο Ελληνισμός άρχισε να δειναπαθεί παντού.»

Ο Τίτος Κοΐντιος Φλαμινίνος, όπως τουλάχιστον λέγουν ότι ανήκει η κεφαλή, που το 197 π.χ., μετά τη νίκη του εναντίον του βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίπ¬που Ε’, ανακήρυξε στην Κόρινθο την «ελευθερία» της Ελλάδας. Στους Δελφούς τιμήθηκε όχι μόνο ως εγγυητής της ελληνικής ανεξαρτησίας από τη μακεδονική κυριαρχία, αλλά και γιατί είχε προσφέρει στο ιερό πλούσια αναθήματα. Βρέθηκε μάλιστα και μια βάση πάνω στην οποία ήταν στημένο το χάλκινο άγαλμά του!...

Τότε διαμορφώθηκε και το «δόγμα» του ρωμαϊκού φιλελληνισμού. Ο ύπατος Τίτος Φλαμινίνος προπαγάνδιζε ότι οι Ρωμαίοι πολέμησαν για να ελευθερώσουν τους Έλληνες από τον μακεδονικό ζυγό. Σεισμό και παραλήρημα προκάλεσε στο στάδιο των Ισθμίων το διάγγελμά του: οι Έλληνες αφήνονται ελεύθεροι, ανεξάρτητοι, χωρίς φόρους και χωρίς φρουρές (7). Κραυγή ενθουσιασμού αντιλάλησε ως την θάλασσα, γράφει ο Πλούταρχος. Όλοι χαιρετούσαν όρθιοι και επευφημούσαν «τον σωτήρα της Ελλάδος και πρόμαχον» (8). Πίστευαν πως κέρδισαν το ωραιότερο και πολυτιμότερο βραβείο – «το κάλλιστον και περιμαχητότατον άθλον»! Και ξαναρχίζουν οι αθλιότητες των ελληνιστικών χρόνων. Θεϊκή λατρεία για τον Ρωμαίο στρατηγό. Θυσίες, ναοί, βωμοί, ιερατείο. Και αμέτρητοι δοξαστικοί παιάνες. Τα κορίτσια της Χαλκίδας τραγουδούσαν για τον κατακτητή της Μακεδονίας. Ορκιζόμαστε πίστη στην ιερή τριάδα, τον Δία, την Ρώμη και τον Τίτο Φλαμινίνο, τον Σωτήρα (9)…
O «φιλέλλην» ύπατος ελευθέρωσε τις ελληνικές πόλεις από τους Μακεδόνες για να τις υποτάξει στην Ρώμη. Οι Αιτωλοί ελεεινολογούσαν τους Έλληνες που δέχτηκαν «ζυγό βαρύτερο αλλά καλογυαλισμένο» και είναι ευχαριστημένοι γι’ αυτό θεωρώντας τον Τίτο ευεργέτη. Αλλά τι έκανε ο Ρωμαίος στρατηγός; «Έλυσε τον χαλκό από το πόδι της Ελλάδας και τον έδεσε στο λαιμό της»!.. (10).
Πέραν, όμως, αυτών, έχουμε και το μαρτυρολόγιο του Ελληνισμού κατά τους χρόνους της Ρωμαιοκρατίας. Και μόνον οι διωγμοί των Ελλήνων Χριστιανώναρκεί ως σημείο αναφοράς!.. Αλλά ας το παραμερίσουμε για σήμερα αυτό το μεγάλο κεφάλαιο, που αποδεκάτισε τον Ελληνισμό, και ας έλθουμε στους πρώτους άρπαγες των έργων τέχνης και τους συλητές των αρχαίων ελληνικών μνημείων, πού δεν ήσαν άλλοι, παρά οι Ρωμαίοι, κι ενώ παρατηρεί κανείς την καθολική αντίσταση των Ελλήνων κατά την ρωμαιοκρατία, ενσκήπτει η λεγομένη «φυλετική νόσος», πού δεν είναι άλλη από την διχόνοια
Δυστυχώς, όπως παρατηρεί ο Κυριάκος Σιμόπουλος, εκρωμαϊσμένοι Έλληνες διανοούμενοι, γίνονται χαμερπείς υμνολόγοι των κατακτητών και είναι ν’ απορεί κανείς πώς αυτοί οι άνθρωποι με τόσο πλούσια ελληνική παιδεία, όπως ο Αθηναίος ποιητής Λιμένιος, έγραψε το 128 μ.Χ. ένα δελφικό παιάνα με παραινέσεις στους Έλληνες για … υπακοή στην Ρώμη, την νικηφόρα και στεφανωμένη για την ανδρεία της! (11)
Η Μελινώ, μία Ελληνίδα ποιήτρια από την Λέσβο (2ος αι. π.Χ.) αφιέρωσε έναν ολόκληρον ύμνο στην Ρώμη, εξιδανικεύοντας σε πέντε σαπφικές στροφές και θεοποιώντας την ισχύ της ( θεός οίδε για ποίους λόγους). Διαβάστε τους στίχους:

«Χαίρε Ρώμη, θυγατέρα του Άρη,
βασίλισσα σοφή με την χρυσή κορώνα
πού κατοικείς στην γη κι’ Όλυμπος το παλάτι σου,
αιώνια ατράνταχτος.

Για σένα μόνον η άγια Μοίρα χάρισε
δόξα βασιλική ασάλευτης Αρχής
να κυβερνάς και λόγο να μη δίνεις πουθενά
εσύ ηγεμόνισσα.

Ο κρατερός ζυγός σου σφίγγει
της γης τα στέρνα και της θάλασσας
και κυβερνάς λαούς με πολιτείες
με χέρι κραταιά.

Ο πανδαμάτωρ χρόνος όλα τα γκρεμίζει,
ξαναπλάθει την ζωή, σήμερα έτσι αύριο αλλιώς
και μόνο το δικό σου βασιλίκι
πάντα καλοτάξιδο.

Γιατί από όλους εσύ τους άριστους
γεννάς μεγάλους άνδρες, μαχητές,
όπως μας χάριζεν η Δήμητρα
τα πλούσια στάχυα». (12)

Αυτή η χαμερπής συμπεριφορά ορισμένων Ελλήνων απέναντι στους Ρωμαίους δεν ήταν η μόνη. Ένας Έλληνας φιλόσοφος, ο επικούρειος Πολύστρατος (2ος αι. π.Χ.), φθάνει στο σημείο να δικαιολογήσει και επιβραβεύσει την καταστροφή της Κορίνθου από τον Ρωμαίο ύπατο Μόμμιο, λέγοντας πως αν οι Αχαιοί του Τρωϊκού πολέμου έκαψαν τα ανάκτορα του Πριάμου, οι Ρωμαίοι ανταποδίδουν ισοπεδώνοντας την Κόρινθο. Κι όχι μόνον!…( 13).
Κάπως έτσι συμπεριφερόμενοι, φθάσαμε στο σημείο να περάσουμε από τον Ρωμαίο δυνάστη σε κάποιους Βυζαντινούς, ενώ οι Άραβες εμφανίζονται ελευθερωτές για την αγροτιά!

Ο Ιουστινιανός (ψηφιδωτό). 

Οι λατινόφωνοι αυτοκράτορες του Βυζαντίου αργούν πολύ να «ανακαλύψουν» την ελληνική γλώσσα, όπως έκανε ο Ιουστινιανός, ενώ ο δυτικός μισελληνισμός ολοκληρώνεται με την ιλαροτραγωδία της Συνόδου της Φλωρεντίαςκαι τους παπικούς, πού εξευτελίζουν τους Βυζαντινούς.
Είναι τόση μεγάλη η πικρία, που αισθάνονται πλέον οι Έλληνες για τους Δυτικούς, ώστε να προτιμούν περισσότερο τους Τούρκους!! (14)
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι κι αυτός ακόμη ο Καρδινάλιος Βησσαρίων, παρά τα όσα περί του αντιθέτου λέγονται από σημερινούς ιστορικούς, απεργαζόταν τον εκλατινισμό των υποδούλων Ελλήνων, κάτι που, δυστυχώς, βλέπουμε σήμερα με πολλούς Έλληνες να υπογράφουν το ονοματεπώνυμό τους facebook ή σε άλλα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης» με λατινικά γράμματα και –ακόμη χειρότερα- να χρησιμοποιούν την εκτρωματική λατινική γραφή των «γκρίκλις»!

ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Αλλά, και αν περάσουμε στην περίοδο από τον 15ον έως τον 20όν αιώνα, πάντα κατά τον ως άνω ιστορικό, θα βρούμε τους Έλληνες υπόδουλους να γίνονται εθελοντές αιμοδότες των ξένων συμφερόντων, μία αποκορύφωση μισελληνισμού από τους Δυτικούς κατά την τουρκοκρατία, την άγρια επιδρομή δήθεν ιεραποστόλων για προσηλυτισμό Ελλήνων, τους δυτικούς αρχαιοκάπηλους και όλους εκείνους τους βανδάλους, πού λεηλατούσαν και κατέστρεφαν τα μνημεία, για να φθάσουμε στο σημείο να έχουμε πλέον το φαινόμενο της Ελληνολατρίας, αλλά … χωρίς Έλληνες!!
Μη λησμονήσουμε να αναφέρουμε το γεγονός, ότι, κατά το 1821, οι Έλληνες εμάχοντο ολομόναχοι, έχοντας απέναντι ολόκληρο τον δυτικό κόσμο να διάκειται εχθρικώς απέναντι στον Ελληνισμό (15), ενώ επονείδιστος ήταν και φιλοτουρκισμός των αμερικανικών κυβερνήσεων, πού ως Αμερική ανήκει στην Δύση, εξαιρουμένων των λαών της Ευρώπης, που είχαν πολλούς φιλέλληνες, και του Αμερικανικού λαού, που ανέκαθεν ήταν με το μέρος των Ελλήνων (16).

Σε τηλεοπτικές εκπομπές πού έγιναν τόσον με τον κ. Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, γνωστό Καθηγητή Πανεπιστημίου της Βιέννης, αλλά και τον κ. Γεώργιο Ντελόπουλο,γλωσσολόγο-σλαβολόγο, το συμπέρασμα, πού έβγαινε ήταν πώς, ακόμη και η Ναυμαχία του Ναυαρίνου, εξερράγη «κατά λάθος» και πως κάθε άλλο, παρά οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις (Ρωσία, Αγγλία, Γαλλία) εναυμάχησαν για τα ελληνικά συμφέροντα (17).
Το αχυρένιο ελληνικό κράτος, που ίδρυσαν οι δόλιες Δυνάμεις, τα δικά τους συμφέροντα εξυπηρετούσαν, αφού δεν άφηναν τους Έλληνες να ορθοποδήσουν, ενώ πολλοί άσπονδοι εχθροί του Ελληνισμού δοξάζονται ως φιλέλληνες ακόμη και σήμερα . Ο Γλάδστων, για παράδειγμα, που εμείς τον έχουμε τιμήσει με οδό στο κέντρο της Αθήνας, είχε δηλώσει το εξής αμίμητο: « Ημείς έχομεν την πεποίθησιν, ότι πάσα επέκτασις των ορίων του βασιλείου της Ελλάδος βλάπτει τα συμφέροντα της Μεγάλης Βρετανίας. Δια ταύτα… θέλομεν αντισταθή εις πάσαν επέκτασιν του ελληνικού βασιλείου. Ως άνθρωπος ειλικρινής έκρινα καλόν να σας είπω την αλήθειαν» (18).
Αλλά και κατά τα χρόνια τουΔιχασμού, με πρωταγωνιστές τον Κωνσταντίνο και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εφάνη αμέσως, ότι η Ελλάς ήταν ένα τραπουλόχαρτο στα χέρια των Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ η Μικρασιατική Καταστροφή σφράγισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων για την Ελλάδα (για να μην πούμε κάτι χειρότερο).
Το γεγονός τούτο φάνηκε με την ίδρυση του λεγομένου «Μουσείου της Ευρώπης», όπου οι Ευρωπαίοι, από πλευράς ιστορίας, άφηναν την Ελλάδα στο περιθώριο, αρχής γινομένης από την Ευρωπαϊκή Ιστορία, του διαβόητου Ντυροζέλ, ο οποίος ήθελε την ευρωπαϊκή ιστορία ν’ αρχίζει επί Καρλομάγνου (8ος αι. μ.Χ.) και όχι απ’ τα πανάρχαια χρόνια της αυγής όχι μόνον του Ελληνικού, αλλά και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, αφού η Ελλάδα ήταν και είναι τμήμα του ευρωπαϊκού εδάφος! Μία ενέργεια που δυσαρέστησε τότε πάρα πολύ του Έλληνες, ενώ προκάλεσε την άμεση αντίδραση της Ανθρωπολογικής Εταιρείας Ελλάδος,την 4ην Νοεμβρίου 1999, με μία πολύ αυστηρή ανακοίνωση, ενώ δεν ήσαν λίγα τα άρθρα και οι συζητήσεις για την αδικία αυτή. Ας διαβάσουμε μία παράγραφο της ανακοίνωσης αυτής:
«…Έτσι, ξεκινώντας το «Μουσείο της Ευρώπης» από τον Καρλομάγνο αποσιωπούνται ολόκληρες περίοδοι της Ιστορίας όπως η ευρωπαϊκή προϊστορία, ο πρωτοευρωπαϊκός ελληνικός πολιτισμός, η ρωμαϊκή εποχή, η αραβική περίοδος στην Ιβηρική χερσόνησο, η ιστορία των ανατολικοευρωπαϊκών λαών κατά τα βυζαντινά χρόνια κλπ. Ποια Ευρώπη θέλουν τελικά να προβάλλουν; Όχι, βέβαια, των απλών ανθρώπων που τη δημιούργησαν και τη συντηρούν μέσα από μύριες αντιξοότητες, αλλά των ολίγων εγκλωβισμένων στο ρατσισμό μιας δήθεν ανωτερότητας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη διατάραξη της κοινωνικής και οικολογικής ισορροπίας…»

Έλεγε ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός: «Παράπονο χαμός καιρού σ’ ό,τι κανείς κι αν χάσει»!..

Μ’ αυτήν πρώτη σειρά των άρθρων, που γράφουμε στην κατηγορία «ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ», δεν κάνουμε τίποτε άλλο, από το εκφράζουμε τα παράπονά μας απέναντι στους Ευρωπαίους κι ας είμαστε άνθρωποι που συγχωρούμε τα ιστορικά λάθη ευρωπαίων ηγετών απέναντί μας. Και δεν μιλάμε τυχαία. Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, που ήθελαν να δημιουργήσουν, χωρίς Χριστιανισμό και χωρίς Ελλάδα (αφαίρεσαν από τον πρόλογο, που είχε τεθεί ως προμετωπίδα μια παράθεση από το έργο του Θουκυδίδη: «Χρώμεθα γαρ πολιτεία ... και όνομα μεν διά το μη ες ολίγους άλλ' ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται»),φαίνεται ότι στην ουσία δεν καρποφόρησε. Παρά ταύτα, χάριν της ενότητας και της ομόνοιας των ευρωπαϊκών λαών, εμείς οι Έλληνες τα λησμονήσαμε!
Δεν λησμονήσαμε, όμως, κάποια τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή μας  (σαν «φινάλε δίχως τέλος»;), όπως η Κυπριακή τραγωδία του 1974, για να συνειδητοποιήσει ο ελληνισμός, ότι η Ευρώπη δεν δέχθηκε να συμπαρασταθεί στην χαροκαμένη Ελλάδα, που πολλές φορές την χρησιμοποίησε για δικά της οφέλη, όπως ακριβώς έγινε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – και όχι μόνον!.
Μοναδική ελπίδα φωτός η προσχώρηση της Ελλάδας στην ΕΟΚ και αργότερα της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά το γεγονός ότι με την οικονομική κρίση των τελευταίων ετών, τόσον η Ελλάδα, όσο και η Κύπρος, βιώσαμε πρωτόγνωρες συμπεριφορές στην πολιτική που άσκησαν τα κεντρικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Περί όλων αυτών όμως και με λεπτομερείς αναφορές, θα επανέλθουμε. Μακάρι να ισχύει κι εδώ η αρχαία ρήση: "Ουδέν κακόν αμιγές καλού"!.. Μακάρι!..

Η συνέχεια στο επόμενο…

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1) Ίδε σχετικές μελέτες των γνωστών αυτών Ανθρωπολόγων για την «Καταγωγή του Ανθρώπου», έτσι όπως παρουσιάστηκαν κατ’ επανάληψιν μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές του γράφοντος στον δίαυλο «Τηλετώρα» και αλλού.
2) Οι « Ηράκλειες στήλες», για παράδειγμα, φέρουν το όνομα του Ηρακλέους, ήρωος της Ελληνικής Μυθολογίας, ενώ κι αυτή ακόμη η Λισσαβώνα, φέρει το όνομα του πρώτου οικιστή της, πού ήτο ο Οδυσσεύς.
3) Η Ιρλανδία, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Γεωργακόπουλο, Καθηγητή της Ιστορίας της Επιστήμης, έλαβε το όνομά της από την ελληνική ονομασία του φυτού «ίρις».
4) C. Ph. Bracken : «Κυνηγοί Αρχαιοτήτων στην Ελλάδα 1800-1830», σελίς 11 κ. ε.
5) Ο Γεώργιος Αθ. Τουρλίδης, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπως και άλλοι λατινομαθείς στην Ελλάδα, έχουν άλλη άποψη αφού υποστηρίζουν, ότι οι Ρωμαίοι εγαλουχήθησαν με τα νάματα του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος και πώς δι’ αυτών διεδόθη περισσότερο η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία.
6) Ακόμη και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κκ Χριστόδουλος δεν εδίστασε, από άμβωνος, να χαρακτηρίσει ως «γραικύλους» εκείνους πού απεμπολούν την χριστιανική πίστη των Ελλήνων, αφορμής δοθείσης από τις ταυτότητες των Ελλήνων, πού κάποιοι «προσκυνητές» της Νέας Τάξεως Πραγμάτων, της Νέας Εποχής και της Παγκοσμιοποιήσεως θέλησαν να μας επιβάλουν υποχρεωτικά, ερήμην της βουλήσεως του ελληνικού λαού.
7) «αφιάσιν ελευθέρους, αφρουρήτους, αφορολογήτους, νόμοις χρωμένους τοίς πατρίοις» (Πλούταρχος, Τίτος Φλαμινίνος, 10).
8) Κι’ ήταν τόσο βροντερή η χλαπαταγή από τις ζητωκραυγές, ώστε τα κοράκια πού πετούσαν πάνω από το στάδιο κατέπεσαν. Έγινε «αέρος ρήξις», εξηγεί ο βιογράφος του Φλαμινίνου, «περιδίνησις» και κενό…
9) «Πίστιν δε Ρωμαίων σέβομεν,
ταν μεγαλειοτάταν πίστιν φυλάσσειν.
Μέλπετε, κούραι;
Ζήνα μέγαν Ρώμαν τε
Τίτον θ’ άμα Ρωμαίων τε
πίστιν ιή ιέ Παιάν
ώ Τίτε σώτερ»
( J. U. Powell, Collectianea Alexandrina, 173).
10) «τους δ’ Έλληνας ερωτώντες (οι Αιτωλοί) ει κλοιόν έχοντες βαρύτερον μέν, λειότερον δε του πάλαι τον νυν, χαίρουσι, και θαυμάζουσι τον Τίτον ως ευεργέτην, ότι του ποδός λύσας την Ελλάδα του τραχήλου δέδεκεν» (Πλούταρχος, Τίτος Φλαμινίνος, 10).
11) «τα τε δορίσεπτον κάρτει Ρωμαίων αρχάν».
12) Στοβαίος, Εκλογαί, κεφάλαιο «περί ανδρείας», 13.
13) Ο Δίων ο Χρυσόστομος αντιστρέφει μύθους και παραδόσεις των Ελλήνων για να φανή αρεστός στους Ρωμαίους. Επιχειρώντας να αποδείξη, ότι οι Ρωμαίοι είναι απόγονοι των Τρώων, έγραψε τον λόγο «Τρωϊκός υπέρ του Ίλιον μη αλώναι», όπου, ούτε λίγο ούτε πολύ, υποστηρίζει ότι η Ιλιάδα του Ομήρου χαρακτηρίζεται χοντροκομμένο ψεύδος κλπ κλπ .
14) «Κρειττότερον εστιν ειδέναι μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν Λατινικήν» έλεγαν οι Έλληνες Χριστιανοί του Βυζαντίου, λίγο πριν την Άλωσιν της Πόλεως , στις 29 Μαίου 1453, σύμφωνα με τον ιστοριογράφον Μιχαήλ Δούκα (Ιστορία Τουρκοβυζαντινή 37, 10).
15) Κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις ή διάφορες εκδηλώσεις φιλελληνισμού, είχαν ιδιωτικόν χαρακτήρα και δεν εξέφραζαν την επίσημον πολιτικήν των Μεγάλων Δυνάμεων, όπως για παράδειγμα της Αυστρίας, με τον Μέττερνιχ, και άλλους.
16) Παρ’ όλα αυτά και παρά το γεγονός, ότι μόνο 16 Αμερικανοί εθελοντές έφθασαν στην Ελλάδα κατά την διάρκειαν του Αγώνος, ο φιλελληνισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες πήρε μεγάλες διαστάσεις, αφού οι αμέτρητες επιτροπές και τα συνδικάτα, πού συγκροτήθηκαν, προκάλεσαν μεγάλες ζυμώσεις!…
17) Η περίφημη εκστρατεία των Γάλλων στην Πελοπόννησο ήταν – κατά τον Κυριάκο Σιμόπουλο – μία άθλια συμπαιγνία με τον Ιμβραήμ.
18) Δημ. Πετρακάκος, Κοινοβουλευτική Ιστορία της Ελλάδος, τ. Β΄, σ. 313 (Απ’ το Μυστικό Αρχείο του Όθωνος).