Χαρέμια, λοιπόν, είχε και η περσική Αυλή;

Κωδικός Πόρου: 00285-111758-3420
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 26/11/12 18:47
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αρχαία Ελλάδα, 00285-111758-3420




Περιγραφή:

Χαρέμια, λοιπόν, είχε και η περσική Αυλή;

Στην περσική Αυλή –λέει- υπήρχε και το χαρέμι, το οποίο ασκούσε σημαντική επιρροή στην κυβέρνηση! Κάθε Αχαιμενίδης βασιλιάς είχε πολλές συζύγους, μία από τις οποίες ήταν η βασίλισσα (παράδειγμα, η διά­σημη Ατοσσα, η βασίλισσα του Δαρείου), και πο­λυάριθμες ερωμένες! Αυτό το σύστημα της πο­λυγαμίας και της καθιερωμένης σεξουαλικής ατα­ξίας γέμιζε το ανάκτορο με μία μεγάλη οικογέ­νεια, από την οποία ο βασιλιάς μπορούσε να επιλέξει τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους του κράτους!..

Μαριαλένα Ανδρέου. Η πανέμορφη Ελληνίδα ηθοποιός και τηλεπαρουσιάστρια, σε μία από τις τελευταίες φωτογραφίσεις της σχετικά με τα ήθη των αρχαίων!...

ΜΕΣΑ στο πασίγνωστο έργο του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ: «Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος», διαβάζοντας κανείς για τα ήθη της περσικής αυτοκρατορίας, θα βρει και το ακόλουθο απόσπασμα, που αξίζει κανείς να το διαβάσει, αφού παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον τρόπο ζωής των Αχαιμενιδών και –ιδίως- την ισχυρή και κραταιά θέση που είχαν οι γυναίκες στην Αυλή των βασιλέων της Πεσίας:

«…Την κεντρική κυβέρνηση, γύρω από το βα­σιλιά, αποτελούσε η ίδια η Αυλή, για την οποία οι γνώσεις μας είναι περιορισμένες. Ορισμένοι αξιωματούχοι, όπως ο arstibara (αυτός που φέ­ρει το ακόντιο), ο vaabara (αυτός που φέρει το τόξο) και ο hazarapatis (χιλίαρχος) ασκούσαν κυβερνητικές λειτουργίες, συχνά άσχετες με τους τίτλους τους. Είναι όμως δύσκολο να κα­τανοήσουμε ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι λει­τουργίες. Επί παραδείγματι, στις ανάγλυφες επιγραφές της Περσέπολης εμφανίζεται συχνά κάποιος αξιωματούχος, ένας Μήδος (ή ίσως ένας Πέρσης ντυμένος ως Μήδος) που κουβα­λάει ένα αντικείμενο. Ονομάζεται ο «τελετάρ­χης της Αυλής», αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό που αναφέρει ο τίτλος του, διότι σχε­τίζεται και με τους «αγγελιαφόρους», οι οποίοι αποτελούσαν σημαντικό τμήμα του αυτοκρα­τορικού συστήματος επικοινωνιών. Ο hazarapatis ήταν είτε ο διοικητής των χιλίων ανδρών που αποτελούσαν την προσωπική φρουρά του βα­σιλιά, συμπεριλαμβανόμενοι στους 10.000 «Αθα­νάτους ή Αθάνατη Φρουρά», είτε ο διοικητής της περίφημης ομάδας του ιππικού των χιλίων (των επονομαζόμενων «Συγγενών»). Σε μετέ­πειτα περίοδο, πιθανό να ασκούσε καθήκοντα ανάλογα με εκείνα του Μεγάλου Βεζίρη των Οθωμανών, αλλά δεν έχουμε καμιά απόδειξη ότι είχε αυτές τις αρμοδιότητες επί Δαρείου και επί Ξέρξη. Σ' αυτούς τους αξιωματούχους κα­ταβάλλονταν τακτικοί μισθοί (συχνά πολύ υψη­λοί), όπως και στα κατώτερα κλιμάκια της ιε­ραρχίας. Φυσικά, λειτουργούσε στην Αυλή μία μεγάλη γραμματεία, επανδρωμένη με πολυάριθμους γραφείς.
Ο βασιλιάς δεν έπαιρνε -δεν ήταν δυνατόν να παίρνει- μόνος του όλες τις κυβερνητικές αποφάσεις. Γνωρίζουμε από τον Ηρόδοτο ότι συχνά συμβουλευόταν ξένους, που παρεπιδη-μούσαν στην Αυλή, για θέματα εξωτερικής πο­λιτικής. Άλλοτε έκανε εκτεταμένες συζητήσεις με τους Πέρσες συγγενείς του και τους αξιω­ματούχους της αυτοκρατορίας, προτού πάρει τις αποφάσεις του.
Κατά μία άποψη, υπήρχε ένα «Συμβούλιο των Επτά», η προέλευση του οποίου ίσως ανά­γεται στους ισάριθμους ευγενείς που είχαν βοη­θήσει τον Δαρείο να καταλάβει και να διατη­ρήσει το θρόνο. Το «Συμβούλιο των Επτά», κα­τά την ίδια άποψη, λειτουργούσε ως επίσημο συμβουλευτικό σώμα του βασιλιά. Αυ­τό, όμως, είναι μάλλον απίθανο. Tα βασιλικά συμβούλια ήταν επί τούτου συγκεντρώσεις ευγενών και ανώτε­ρων κυβερνητικών αξιωματούχων ενώπιον του βασιλιά. Συμμετείχαν όσοι ήταν παρόντες στην Αυλή τη στιγμή που έπρεπε να ληφθεί μία συ­γκεκριμένη απόφαση.
Τέλος, στην Αυλή υπήρχε και το χαρέμι, το οποίο ασκούσε σημαντική επιρροή στην κυβέρνηση. Κάθε Αχαιμενίδης βασιλιάς είχε πολλές συζύγους, μία από τις οποίες ήταν η βασίλισσα (παράδειγμα, η διά­σημη Ατοσσα, η βασίλισσα του Δαρείου), και πο­λυάριθμες ερωμένες. Αυτό το σύστημα της πο­λυγαμίας και της καθιερωμένης σεξουαλικής ατα­ξίας γέμιζε το ανάκτορο με μία μεγάλη οικογέ­νεια, από την οποία ο βασιλιάς μπορούσε να επιλέξει τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους του κράτους. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελούσε μεγά­λη επιβάρυνση για το Θησαυροφυλάκιο, αλλά και φυσικό υπόβαθρο παραγωγής πολιτικών δο­λοπλοκιών. Πολλές φορές οι δολοπλοκίες στο χαρέμι είχαν προσωπικό ή οικογενειακό χαρα­κτήρα και δεν άγγιζαν τις κρατικές υποθέσεις. Εντούτοις, μερικές γυναίκες της δυναστείας των Αχαιμενιδών ήταν πολύ ισχυρές. Κατείχαν με­γάλα κτήματα, ήταν εν μέρει οικονομικώς ανε­ξάρτητες και μπορούσαν να εξασκήσουν σημα­ντική επιρροή στις κρατικές υποθέσεις, ιδίως όταν είχαν επαφή με το βασιλιά.…»

ΠΗΓΕΣ:
α.Ιστορικό και Δημοσιογραφικό Αρχείο του γράφοντος.
β.Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ: «Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος»
γ.Φωτογραφικό άλμπουμ Μαριαλένας Ανδρέου.