Υπήρχε αδελφότητα ιερέων στην αρχαιότητα;

Κωδικός Πόρου: 00285-111664-8286
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 25/02/16 21:18
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αρχαία Ελλάδα, 00285-111664-8286




Περιγραφή:

Υπήρχε αδελφότητα ιερέων στην αρχαιότητα;

Υπήρχε μια λιτανεια, που γινόταν στις 15 Φεβρουαρίου κάθε χρόνο· στη διάρκειά της οι Λούπερκοι γυ­μνοί έκαναν το γύρο του Παλατινού λόφου μα­στιγώνοντας με λουριά, κομμένα από το δέρμα γίδας που μόλις είχαν θυσιάσει, τις γυναίκες που συναντούσαν στο δρόμο τους. Με τον τρόπο αυ­τόν πίστευαν πως τις έκαναν γόνιμες. Πριν αρ­χίσει η λιτανεία, ο ιερέας πρώτα έσφαζε τη γίδα και ακουμπούσε το μέτωπο των Λούπερκων με το ματωμένο μαχαίρι του. Το σημάδι που άφηνε το σκούπιζαν με μια τούφα μαλλί βουτηγμένο στο γάλα. Οι Λούπερκοι τη στιγμή εκείνη έπρε­πε να ξεσπάσουν σε τελετουργικά γέλια. Η θυ­σία περιλάβαινε επίσης τη σφαγή και ενός σκύ­λου.

ΕΙΝΑΙ αλήθεια!.. Οι Λούπερκοι (Luperci), για παράδειγμα, ήταν μία αδελφότητα ιερέων που ιερουργούσαν στη Ρώμη τη λατρεία του Φαύνου Λούπερκου (Faunus Lupercus) στις γιορτές που ονομάζονταν Λουπερκάλια (Lupercalia). Ήταν μια λιτανεία που γινόταν στις 15 Φεβρουαρίου κάθε χρόνο· στη διάρκεια της οι Λούπερκοι γυ­μνοί έκαναν το γύρο του Παλατινού λόφου μα­στιγώνοντας με λουριά, κομμένα από το δέρμα γίδας που μόλις είχαν θυσιάσει, τις γυναίκες που συναντούσαν στο δρόμο τους. Με τον τρόπο αυ­τόν πίστευαν πως τις έκαναν γόνιμες. Πριν αρ­χίσει η λιτανεία, ο ιερέας πρώτα έσφαζε τη γίδα και ακουμπούσε το μέτωπο των Λούπερκων με το ματωμένο μαχαίρι του. Το σημάδι που άφηνε το σκούπιζαν με μια τούφα μαλλί βουτηγμένο στο γάλα. Οι Λούπερκοι τη στιγμή εκείνη έπρε­πε να ξεσπάσουν σε τελετουργικά γέλια. Η θυ­σία περιλάβαινε επίσης τη σφαγή και ενός σκύ­λου.

Να σημειώσουμε ότι το ιερό του Φαύνου Λούπερκου ήταν η σπη­λιά Lupercal, που βρισκόταν στη βορειοδυτική πλαγιά του Παλατινού. Εκεί, σύμφωνα με την παράδοση, η Λύκαινα είχε θηλάσει τον Ρωμύλο και τον Ρέμο. Την ιερή αυτή σπηλιά, λίκνο της Ρώμης, τη σκίαζε μια συκιά, η Ficus Rumunalis (βλ. ωστόσο Romulus), και από εκεί έβγαινε μία πηγή. Την «ανακαίνισε» ο Αύγουστος, ενώ συγ­χρόνως είχε αναδιοργανωθεί η λατρεία των Λούπερκων (βλ. επίσης Hirpi Sorani).

* Λουπερκάλια (Lupercalia). Γιορτή των Ρωμαίων, κατά την αρχαιότητα. Γινόταν προςτιμήν του θεού Φαύνου, ο οποίος ονομαζόταν και Λουπερκάλιος, ως προστάτης των κοπαδιών και διώκτης τωνλύκων. Στη γιορτή αυτή θυσιάζονταν τράγοι· δύο κορίτσια άλειφαν το μέτωπό τους με το αίμα τους και το σφούγγιζανμε μαλλί, που προηγουμένως το είχαν μουσκέψει στο γάλα. Στη συνέχεια, οι Λούπερκοι, που ήταν οι ιερείς τηςθυσίας, γυμνοί και ζωσμένοι με δέρματα των τράγων που είχαν θυσιαστεί, βάδιζαν γύρω από τον Παλατίνο λόφο καιχτυπούσαν με δερμάτινα λουριά όποιες άτεκνες γυναίκες συναντούσαν. Η γιορτή ήταν αφιερωμένη στη γονιμότητα καιπρέπει να γιορταζόταν στς 15 Φεβρουαρίου.

====================
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ: Οβίδ., Fasti 2, 381-421. Δίον. Αλικ., Ρωμ. Αρχ. 1, 22, 4. 1, 79, 8. Βιργ., Αιν. 8, 343 και Σχόλ. Σέρβ. στους στ. 90 και 343. Σουητ., Aug. 31. Πλούτ., Ρωμ. 21. Res gestae divi Aug. 4, 19. Πρβ. A.M. Franklin, The Lupercalia, Νέα Υόρκη, 1921. J. Carcopino, Lα Louve du Capitole, Παρίσι, 1924. G. Dumezil, Mitra-Varuna, σ. 13. H.J. Rose, στο Mnemosyne, 60, 385-402.