Τι αποκάλυψη κάνουν τα ιστορικά κείμενα για τον Κύρο;

Κωδικός Πόρου: 00285-111746-3630
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 13/01/13 23:58
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αρχαία Ελλάδα, 00285-111746-3630




Περιγραφή:

Γιατί ένας σαγηνευτικός μύθος εξιστορεί πώς η βασιλική καταγωγή του Κύρου -που είχε κρατηθεί κρυφή μέχρι τότε- αποκαλύφθηκε καθώς έπαιζε με άλλα δεκάχρονα παιδιά, ή η ιστορία που διηγείται ότι ο Αστυάγης προσέφερε στον Άρπαγο φαγητό από τα λείψανα του ίδιου του γιου του, ως τιμωρία διότι δεν συμμορφώθηκε στη βασιλική διαταγή να σκοτώσει τον Κύρο όταν ήταν μωρό ;

Ο Κύρος αντιμετώπισε τους Μασαγέτες, συλλαμβάνοντας αιχμάλωτο το βασιλιά τους. Ο αιχμάλωτος Σπαργάπισης αυτοκτόνησε και η μητέρα του Τόμιρις ορκίστηκε εκδίκηση. Αντιμετώπισε τον Κύρο και τον σκότωσε το 529 π.Χ. Διέταξε να του κόψουν το κεφάλι και να το βουτήξουν σε αίμα για να εκδικηθεί το θάνατο του γιου της. Ο Κύρος τάφηκε στις Πασαργάδες, όπου βρίσκεται και σήμερα το μνημείο του. Τον διαδέχθηκε ο υιός του Καμβύσης, ο οποίος σκότωσε τον αδελφό του Σμέρδι, προκειμένου να γίνει κύριος της αυτοκρατορίας.

Όταν ο Κύρος ανέβηκε στο θρόνο της Περσίας το 559 π.Χ., ήταν απλώς, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ένας από τους πολλούς υποτελείς του Αστυάγη, του τελευταίου βασιλιά της Μηδίας. Παραμένει άγνωστη η έκταση του βασιλείου του στο Νοτιοδυτικό Ιράν. Ίσως να ήταν μεγαλύτερο από την περιοχή που γειτόνευε άμεσα με την πόλη της Ανσάν και την πεδιάδα των Πασαργάδων.

Μερικοί πιστεύουν ότι, επιπλέον, ο Κύρος κυριαρχούσε από τότε στο αρχαίο Ελάμ. Από τον Ηρόδοτο, αντλούμε πολλές λεπτομέρειες για τα νεανικά χρόνια του Κύρου, τους δεσμούς της οικογένειας του με τον Αστυάγη και τη σταδιακή εδραίωση της ισχύος του στις φυλές των Περσών, μετά την άνοδο του Καμβύση Α' στο θρόνο.

Οι αφηγήσεις αυτές για τα νεανικά χρόνια του Κϋρου και τους δεσμούς του με τον Αστυάγη μπορούν να απορριφθούν ως μυθιστορηματικές. Πολλά από τα στοιχεία τους ακολουθούν γνωστά πρότυπα βασιλικών βιογραφιών και ελληνικών μύθων (επί παραδείγματι, ο σαγηνευτικός μύθος που εξιστορεί πώς η βασιλική καταγωγή του Κύρου -που είχε κρατηθεί κρυφή μέχρι τότε- αποκαλύφθηκε καθώς έπαιζε με άλλα δεκάχρονα παιδιά [Ηρόδοτος Α', 114-16]), ή η ιστορία που διηγείται ότι ο Αστυάγης προσέφερε στον Άρπαγο φαγητό από τα λείψανα του ίδιου του γιου του, ως τιμωρία διότι δεν συμμορφώθηκε στη βασιλική διαταγή να σκοτώσει τον Κύρο όταν ήταν μωρό [Ηρόδοτος Α', 119]).

Ωστόσο, οι αφηγήσεις που περιγράφουν πως ο Κύρος καιροφυλακτούσε, οργανώνοντας την εξουσία του στην Περσία πριν επιτεθεί στους Μήδους, μπορεί να περιέχουν ίχνη αλήθειας. Εξάλλου, μεσολάβησαν εννέα χρόνια από τότε που ο Κύρος διαδέχθηκε τον Καμβύση Α' μέχρι το 550 π.Χ., οπότε ανέτρεψε τον Αστυάγη.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α', 125), ο Κύρος οικοδόμησε την εκτεταμένη εξουσία του πάνω στη δική του φυλή, τους Πασαργάδες, στους οποίους οι Αχαιμενίδες ήταν η άρχουσα οικογένεια. Οι Μαράφιοι και οι Μάσπιοι είχαν επίσης ευγενή καταγωγή και -μαζί με τους Πασαργάδες- παρείχαν τον πυρήνα του ανθρώπι νου δυναμικού, με το οποίο ο Κύρος ξεκίνησε τις κατακτήσεις του. Έξι επιπλέον φυλές, κατά περίεργο τρόπο ομοιόμορφα χωρισμένες σε γεωργούς και βοσκούς, και οι οποίες φέρονται ως περσικές, σύντομα προσχώρησαν στην αναπτυσσόμενη συμμαχία του Κύρου. (…)

ΠΗΓΕΣ: 
α) Ιστορικό και Δημοσιογραφικό Αρχείο του γράφοντος.
β) Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ: «Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας»