Ποιος ήταν ο ρόλος ορισμένων βασιλέων της αρχαιότητας;

Κωδικός Πόρου: 00285-111756-3441
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 01/12/12 22:31
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αρχαία Ελλάδα, 00285-111756-3441




Περιγραφή:

Ποιος ήταν ο ρόλος ορισμένων βασιλέων της αρχαιότητας;

Λένε πως την περίοδο των Αχαιμενιδών, ο βασιλιάς ήταν ιερέας και θυσιαστής, όπως επίσης και πολιτικός και στρατιωτικός αρχηγός! Αλλά δεν ήταν θεότητα. Όταν ανέβαινε στο θρόνο, όμως, ενσωμάτωνε στο πρόσωπο του το μυ­στήριο, το πνεύμα και τη δόξα της βασιλείας! Η παράδοση τον ήθελε να ενθρονίζεται στα γε­νέθλια του, ώστε να θεωρείται ότι ξαναγεννή­θηκε, και να λαμβάνει βασιλικό όνομα!. Η έν­νοια khvarna, εν συντομία, περιείχε στοιχεία τα οποία έφερναν σε επαφή το βασιλιά και τη βασιλεία, τουλάχιστον με το μεταφυσικό στοι­χείο, αν όχι και με το θείο!..

Η Περσική Αυτοκρατορία το 490 π.Χ..

ΕΙΝΑΙ αλήθεια πως οι Πέρσες -όπως και άλλοι Ιρανοί- είχαν μία κάθετη αντίληψη της κοινωνίας. Στη βάση της ήταν η οικογένεια. Προχωρώντας προς τα πάνω, η πυραμίδα περιλάμβανε την πατριά, τη φυλή, τη χώρα, και εν συνεχεία το λαό. Έτσι, παραδίδοντας μας τη βιογραφία του στην επι­γραφή των Βαγιστάνων, ο Δαρείος περιγράφει την ταυτότητα του με την παρακάτω σειρά: γιος του Υστάσπη (οικογένεια), Αχαιμενίδης (πα­τριά), (φυλή - Πασαργάδες - λείπει), Πέρσης (χώρα) και, τέλος, Ιρανός (λαός). Ο ιδανικός ορι­ζόντιος διαχωρισμός της ιρανικής κοινωνίας, όμως, ήταν τετραμερής. Στις ανατολικές επαρ­χίες του οροπεδίου, οι ιερείς, οι πολεμιστές, οι τεχνίτες και οι χωρικοί ήταν οι τάξεις στις οποί­ες ήταν χωρισμένη η κοινωνία. Στις δυτικές βρί­σκουμε ιερείς, πολεμιστές, γραφείς/υπαλλή­λους και τεχνίτες/χωρικούς.

Στην κορυφή αυτής της δομής, από πολιτι­κή και κοινωνική άποψη, βρισκόταν ο βασιλιάς, νομιμοποιούμενος από την ιδεολογία της βα­σιλείας. Η khvarna, δηλαδή η «βασιλική δόξα», ήταν η αύρα που περιέβαλλε τόσο το βασιλικό αξίωμα όσο και το άτομο που γινόταν βασιλιάς. Αρχικώς ο ηγεμόνας εκλεγόταν από τους πο­λεμιστές και ήταν πρόσωπο χαρισματικό, με ευ­γενική καταγωγή. Αξιοπρόσεκτος εν προκει­μένω είναι ο ισχυρισμός του Ηροδότου (Α', 125) ότι από τις Πασαργάδες «οι βασιλέες οι Περσείδαι γεγόνασι».

Την περίοδο των Αχαιμενιδών, ο βασιλιάς ήταν ιερέας και θυσιαστής, όπως επίσης και πολιτικός και στρατιωτικός αρχηγός. Αλλά δεν ήταν θεότητα41. Όταν ανέβαινε στο θρόνο, όμως, ενσωμάτωνε στο πρόσωπο του το μυ­στήριο, το πνεύμα και τη δόξα της βασιλείας: η παράδοση τον ήθελε να ενθρονίζεται στα γε­νέθλια του, ώστε να θεωρείται ότι ξαναγεννή­θηκε, και να λαμβάνει βασιλικό όνομα. Η έν­νοια khvarna, εν συντομία, περιείχε στοιχεία τα οποία έφερναν σε επαφή το βασιλιά και τη βασιλεία, τουλάχιστον με το μεταφυσικό στοι­χείο, αν όχι και με το θείο.

Δεν ήταν δύσκολο, λοιπόν, για τον Μεγάλο Βασιλέα, τον Βασιλέα των Βασιλέων, να αντι­μετωπίζει τον εαυτό του -και κατ' επέκταση την κυβέρνηση του και την αυτοκρατορία του- ως οντότητες που λειτουργούσαν μόνο στα υψη­λότερα κοινωνικά και πολιτικά επίπεδα. Ήταν βασιλιάς χωρών, λαών και εθνών. Αυτές ήταν οι ανώτατες βαθμίδες που σχημάτιζαν την αυ­τοκρατορία. Γι' αυτό, στις αρχαίες περσικές επιγραφές και στα ανάγλυφα της Περσέπολης, όταν έπρεπε να οριστεί η αυτοκρατορία, η απάντη­ση ήταν ότι αποτελείτο από dabyava, δηλαδή από χώρες ή λαούς που καταγράφονται σε κα­ταλόγους και απεικονίζονται. Και όχι από γεω­γραφικές περιοχές ή διοικητικές μονάδες, όπως οι σατραπείες. Γι' αυτό, η φυσική πολιτική των βασιλέων θα ήταν να επεμβαίνουν όσο το δυ­νατό λιγότερο στα θέματα των φυλών, των πα­τριών και των οικογενειών. Εφόσον οι χωρικοί, οι τεχνίτες, οι ιερείς και οι πολεμιστές ασκού­σαν τους καθιερωμένους ρόλους τους μέσα στην κοινωνία, το κράτος δεν ασχολείτο με τα χαμη­λότερα επίπεδα της κάθετης κοινωνικής σει­ράς. Εφόσον ο βασιλιάς και η κεντρική κυβέρ­νηση διατηρούσαν τον έλεγχο των υποθέσεων στα υψηλότερα επίπεδα, ο σκοπός της αυτο­κρατορίας επιτελείτο αποτελεσματικά.

Εν κατακλείδι, η πολιτική της ανεκτικής διοί­κησης, που ήταν χαρακτηριστική της αυτοκρα­τορίας των Αχαιμενιδών, όχι μόνο είχε πρακτι­κό νόημα, αλλά ίσως ταίριαζε καλά με τις αρ­χαίες -αν και ιδεατές- ιρανικές αντιλήψεις πε­ρί της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης.

ΠΗΓΕΣ:
--Ιστορικό και Δημοσιογραφικό Αρχείο του γράφοντος
--Πανεπιστήμιο Καίμπριτζ: «Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας», όπου και το κυρίως κείμενο.
--Διαδίκτυο