Η υποδειγματική πίστη των Αρχαίων Ελληνίδων!..

Κωδικός Πόρου: 00285-111813-867
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 05/08/11 18:00
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αρχαία Ελλάδα, 00285-111813-867




Περιγραφή:

Η υποδειγματική πίστη των Αρχαίων Ελληνίδων!..

Διαβάστε τι αποκαλύπτουμε μέσα στο βιβλίο μας: «Οι Ελληνίδες της Αρχαιότητας», αλλά και στο τρίτομο έργο μας: «Η καρδιά της Ελλάδος» για την υποδειγματική πίστη των μανάδων του αρχαίου Ελληνισμού!..

«… και άλλους πολλούς και αγαθούς εποίησε ρήτορας, ένα δε και διαφέροντα των Ελλήνων, Περικλέα τον Ξάνθιππον» (!)

ΧΩΡΙΣ αμφιβολία οι αρχαίες Ελληνίδες και ιδίως οι γυναίκες της Αττικής επηνούντο πολύ δια την υποδειγματικήν συζυγικήν πίστιν την οποίαν επεδείκνυον. Προς τούτο, ασφαλώς, και συνέβαλε τα μέγιστα ο νόμος, ο οποίος ήτο αυστηρότατος στις παρεκτροπές, παραχωρώντας στους άνδρες πολλά δικαιώματα. Αντίστοιχα δικαιώματα για την γυναίκα δεν υπήρχαν.

Είναι γνωστόν ότι ο άνδρας είχε απόλυτον ελευθερία κινήσεων με αποτέλεσμα να κάνη αφειδώς χρήσιν αυτής. Μόνον ο γάμος και δη η ισχυρή φυσιογνωμία της συζύγου, όπως, επί παραδείγματι, της διανοουμένης, ήσαν ικανά να τον συγκρατήσουν και να γίνεται και αυτός ένας εγκρατής σύζυγος (χωρίς αυτό να σημαίνη ότι γενικεύομε τον κανόνα).

Ήταν τόση μεγάλη η ελευθερία που είχε ο άνδρας που έπρεπε, σύμφωνα με τους στοχαστές και ιστορικούς, να ευρεθή μία ισχυρή γυναικεία φυσιογνωμία για να θεραπεύη τις ασθένειες των ηθικών αρχών, όπως τουλάχιστον υποστηρίζει ο Γερμανός Καθηγητής Ιάκωβος φον Φάλκε, που δίδει την δική του εξήγησιν:

«Ένεκα δε της τοιαύτης ελευθερίας του ανδρός και της ασθενείας των ηθικών αρχών (άτινα ήσαν αι αμαυρούσαι την παρ’ Έλλησι θεραπείαν του καλού κηλίδες, το ελάττωμα της εαυτών αρετής) προέκυψε εις φως τάξις γυναικών, ήτις συνήθως περιδεής κρύπτεται εν τη νυκτί, και προσεκτήσατο εν τη κοινωνία δύναμιν, ην αδύνατον είναι να παρίδωμεν»1

ΕΤΑΙΡΑΙ ΓΑΡ…

Δεν θα παρίδωμεν, ασφαλώς, και τον ρόλο των εταιρών ή αλλιώς φίλων οι οποίες εθεωρούντο ισχυρές γυναικείες φυσιογνωμίες θεραπεύουσες την χρυσήν Αφροδίτην με μεγάλη ροπή μέσα στην αθηναϊκή κοινωνία.2 Και τούτο διότι παρείχον εις τους άνδρας (μεταξύ των οποίων και πολλοί επιφανείς Αθηναίοι) το γόητρον του σωματικού και πνευματικού κάλλους, μιας και εσαγήνευαν με τα θέλγητρά τους τους Αθηναίους (και όχι μόνον).
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι αρχαίες Ελληνίδες εταίρες είχαν ανεπτυγμένη διάνοια και δια της λεπτότητος της διανοίας των αγαπούσαν πολύ το «έτερον ήμισυ», δηλαδή τον άνδρα, πράγμα που τις καθιστούσε φαινόμενα της εποχής.
Οι διαβόητες εταίρες ήσαν ευάριθμες στην Αττική και μάλιστα διεκρίθησαν μέσα στον όχλο από άλλες ασημότερες εταίρες, αυλητρίδες, κιθαρίστριες ή ορχηστρίδες.
Αξίζει να σημειωθή ότι οι εταίρες, που είχαν αναπτύξει ιδιαίτερη διανοητική ανωτερότητα, εγκαθίσταντο κυρίως εκεί όπου η ελευθερία των εγγάμων γυναικών ήτο περιωρισμένη, ιδίως στις ιωνικές πόλεις, όπως, για παράδειγμα, στην Αθήνα.
Εάν το βέλος της μνήμης μας στραφεί προς την Κόρινθο, την πιο εμπορική πόλη της αρχαιότητος, όπου είχε στηθή ένας υπέρλαμπρος ναός στην θεά του Έρωτος, την Αφροδίτη, θα δούμε πάνω από χίλιες ιερόδουλες εταίρες και άλλες παρόμοιες κυρίες που υπηρετούσαν την θεάν του πανδήμου Έρωτος, κάτι που όμως δεν υπήρχε στην Σπάρτη. Μάλιστα, περιπαικτικά, ορισμένοι Σπαρτιάτες έλεγαν πως όταν η θεά Αφροδίτη διέβη τον Ευρώτα, άφησε πίσω τα κάλλη της και έλαβε προς τιμήν του Λυκούργου, το δόρυ και την ασπίδα. Αυτός και ο λόγος που οι εταίρες δεν «ευδοκίμησαν» εις την Σπάρτην των γενναίων ανδρών και πολεμιστών.

ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΡΥΦΗ!…

Παρακολουθώντας την σκέψη του γνωστού Γερμναού Καθηγητού Ι. Φάλκε, θα δούμε ότι το γένος των εταιρών έλαβε την αρχή στις ιωνικές πόλεις της Μικράς Ασίας, κατά τους χρόνους τους οποίους αυτές ήκμαζαν «Επί πλούτῳ και τρυφῄ» και οι οποίες δε περιωρίσθησαν στα γεωγραφικά όριά τους.
Οι εταίρες συναναστρέφονταν με φιλοσόφους και λογογράφους και γι’ αυτό βρήκαν πλούσιο και πρόσφορο έδαφος στην γη της Αττικής όπου προσήλθαν η μία μετά την άλλη όπου «ακμαζούσης της πόλεως συνήκμασαν και αυταί»!
Η συναναστροφή των εταιρών μετά των σοφιστών και των φιλοσόφων είχε το θετικότατο αποτέλεσμα της συνδέσεως μετ’ αυτών και μάλιστα, πολλάκις, ο σύνδεσμος αυτός διετηρήθη επί μακρόν. Δεν ήσαν λίγες οι εταίρες οι οποίες , λόγω της μεγάλης φιλοδοξίας των, δια τον λόγον ότι έπρεπε να επαυξήσουν τα θέλγητρά των, και προκειμένου να κοσμήσουν τον νουν δια των γνώσεών των, έκαναν συνεχώς παρέα με τους λογίους, χρησιμοποιώντας την φιλία των «δια πάσαν χρήσιν».
Παρά το γεγονός δε ότι δια το θέμα των εταιρών έχομε ειδικό κεφάλαιο στο βιβλίο μας,3 εν τούτοις θα πρέπει να πούμε ότι η συναναστροφή των εταιρών μετά των λογίων φιλοσόφων και στοχαστών δεν ήτο τυχαία. Ο ίδιος ο Σωκράτης, ο οποίος συχνά επροσποιείτο τον ανήξερο, εβεβαίωνε ότι διδάσκαλός του εγένετο στο θέμα της ρητορικής η Ασπασία (!), η οποία «και άλλους πολλούς και αγαθούς εποίησε ρήτορας, ένα δε και διαφέροντα των Ελλήνων, Περικλέα τον Ξάνθιππον»!

Ας προσθέσωμε εδώ ότι η ως άνω πνευματική ιδιοφυΐα του Σωκράτους είχε ως αρωγόν την Πυθαγόρειον διδασκάλισσά του Διοτίμα, την οποίαν εθαύμαζε δια την σοφίαν της «και εφοίτα παρ’ αυτήν όπως διδαχθή και ως παρά ταύτης, ακούσας εκτίθησι τας θαυμαστάς αυτού θεωρίας, περί της φύσεως του έρωτος»!!
Αυτός και ο λόγος που ο γράφων θέλησε να γράψη αυτό το βιβλίο, μιας και η ιστορία της φιλοσοφίας, έτσι όπως έχει διδαχθή στους Έλληνες και τους Ξένους, ουδεμία πνευματική φυσιογνωμία αρχαίος Ελληνίδος γυναικός αναπτύσσει, για να μην πούμε ότι τις αγνοεί παντελώς…

ΠΙΣΤΙΣ ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ, ΠΙΣΤΙΣ ΕΝ ΖΩΗ…

Για να διαπιστώσουν οι αγαπητοί αναγνώστες (και αναγνώστριες) την υπδειγματικήν πίστιν των αρχαίων Ελληνίδων γυναικών σε όλες τις ηθικές και πνευματικές αξίες της ζωής, θα αναφέρωμε εδώ παραδειγματικά ορισμένες εξ αυτών:
• Μία από τις πρώτες ιωνίδες εταίρες ήτο η ονομαστή Θαργηλία,4 η οποία εθεωρείτο ευπρεπής μετά περισσείας χάριτος και δεινότητος. Έκανε παρέα με πολλούς Έλληνες μετά των οποίων συγκατοίκησε και, όπως λέγουν οι ιστορικοί, «πάντας δε τους πλησιάσαντες αυτῄ προσεποίησε τῳ βασιλεί των Περσών, και δι’ εκείνων δυνατωτάτων όντων και μεγίστων υπέσπειραν εις τας πόλεις αρχάς μηδισμού». Είναι η ίδια η ποία συνοικίσασα με τον Θεσσαλό βασιλέα Αντίοχο, διετήρησε, μετά τον θάνατον τούτου, όλη την βασιλική εξουσία!..
• Αλλά και η Ασπασία,5 άλλη διάσημη εταίρα, ίσως η γνωστότερη πάντων, δια της συναναστροφής της με τον Περικλέα, ήρθη εις μεγάλην περιωπήν και τον εδίδαξε τόσα πολλά, ώστε να εξαγνίση (τρόπον τινά) την τάξιν των εταίρων!! Μιλησία το γένος και άγνωστη γενικώς, ήλθε στην Αθήνα για να διαδραματίση τον πιο συγκλονιστικό ρόλο στην ζωή του Περικλέους αφού για χάρι της, πάντρεψε την γυναίκα του με άλλον, ενώ ο ίδιος συζούσε με την Ασπασία, χωρίς να λαμβάνη υπ’ όψιν του ακόμη και το γεγονός ότι πολλοί κωμωδοποιοί τον εχλεύαζαν για τον έρωτά του προς αυτήν. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι χάριν και μόνον της Ασπασίας, κατηγορηθείς επί ασεβεία, εταπεινώθη (αυτός ο μεγαλόφρων ανήρ) ενώπιον του δήμου των Αθηναίων, αφήνοντας τα δάκρυά του να χυθούν, ώστε να ελεηθή υπό των δικαστών!!
Δεν ήταν, όμως, τυχαία και η Ασπασία: Πανέμμορφη εταίρα, σοφή και πολιτική ούσα, εγνώριζε τα της πολιτείας των Αθηνών και δεν απέχει της αληθείας η γνώμη ότι αυτή υπεκίνησε τον πόλεμο εναντίον των Σαμίων και κατά των Μεγαρέων, παρά το γεγονός ότι στα Μέγαρα είχε ιδρύσει και δική της σχολή για τις εταίρες!..6 Μάλιστα, όπως ισχυρίζωνται οι ιστορικοί, χάριν αυτής επεταχύνθη η κήρυξις του Πελοποννησιακού Πολέμου που στοίχισε την ζωή χιλιάδων Αθηναίων και Σπαρτιατών στον ανεκδιήγητον αυτόν, και προσβλητικόν δια την Ιστορίαν των Ελλήνων, Τριακονταετή πόλεμο!!
Αληθές είναι και το γεγονός ότι όχι μόνον ο Σωκράτης, αλλά και ο Περικλής εδιδάχθη από την Ασπασία την τέχνην του λόγου, δια του οποίου «ήστραπτ’ εβρόντα ξυνεκύκα την Ελλάδα»! Αυτός και ο λόγος που πολλοί τον ειρωνεύοντο στις κωμωδίες χαρακτηρίζοντας την Ασπασία ως την Ήρα του Ολυμπίου πολιτευτού.
Και κάτι πολύ σημαντικό που αφορά την Ασπασία: «Ελέγετο περί αυτής ότι συνειργάζετο τω Περικλεί εις την σύνταξιν των λόγων του, εις αυτήν μάλιστα αποδίδονται και ο περίφημος επιτάφιος, ον είπεν ο Περικλής»!!!.7
Το ότι, τελικώς, η Ασπασία, μετά τον θάνατον του λαοφιλούς ηγέτου των Αθηναίων Περικλέους, παντρεύτηκε τον ταπεινόν εις την φύσιν και προβατοκάπηλον Λυσικλήν, τον οποίον και έκανε γνωστόν, ήταν κάτι που την «εξηφάνισε» εις τας δυσμάς του βίου της μέσα εις το σκότος τη λήθης και της αδοξίας.

ΩΡΕ, ΚΑΙ Ο ΔΙΟΓΕΝΗΣ!…

• Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι την δόξαν τη Ασπασίας δεν κατάφερε καμμία αρχαία Ελληνίδα εταίρα να επισκιάση, παρά το γεγονός ότι πολλές εξ αυτών διεκρίθησαν δια την οξύνοιαν του πνεύματός των ή δια την σαγήνην πρς τους άνδρες, όσο επιφανείς και αν ήσαν, όπως για παράδειγμα ο γνωστός κυνικός φιλόσοφος Διογένης, που καταφρονούσε κάθε ανθρώπινη ματαιότητα και ο οποίος υπήρξε εραστής της περίφημης εταίρας Λαΐδος!8 «Αλλά οι άνδρες εκείνοι ελάτρευαν το κάλλος και μόνον, η δε δύναμις των εταίρων δεν εξετείνετο πέραν της καρδίας του βαλαντίου», θα πη ο Ι. Φάλκε.
Αυτό, όμως, μας βρίσκει διαφωνούντες, δεδομένου ότι οι αρχαίες Ελληνίδες εταίρες εθαυμάζοντο γενικώς, ενώ σύμπασα η Ελλάς εθαύμαζε το κάλλος της Λαΐδος της Κορινθίας, ως την πλέον πιστή στα ιερά και όσια των Μουσών και της Αφροδίτης, αφού η φήμη και το κάλλος της ενέπνεε πολλούς ποιητές!
• Διαβόητος επίσης εταίρα ήτο και η Φρύνη,9 από τις Θεσπιές, της πόλεως του Έρωτος, για την οποίαν πολλοί έψαλλον το κάλλος. Ακριβώς, όπως και η Ασπασία, εδικάσθη κι αυτή για ασέβεια, με κίνδυνο να καταδικασθή σε θάνατο. Πλην, όμως, ο εραστής αυτής Υπερείδης, ένας συναγορεύων ρήτωρ, όταν κατενόησε ότι δεν μπορούσε να πείση τους δικαστές, ηναγκάσθη να οδηγήση την Φρύνη εν μέσω των δικαστών και ανοίγοντας τους χιτώνες της, επέδειξε τα γύψινα στήθη της γυναικός, με στόχο να τους συγκινήση δια της όψεως και μόνον τής εκ πολλού ομορφιάς της Φρύνης, πράγμα που, τελικώς κατάφερε: Οι δικαστές, μη δυνάμενοι να υπερνικήσουν το γόητρον και την θέαν των γυμνών στηθών της Φρύνης, ηναγκάσθησαν να την αθωώσουν!!!
Παρά ταύτα, θα πρέπει να πούμε κάτι για την Φρύνη πολύ σοβαρό: Η θέα της γυμνής Φρύνης δεν ήταν εύκολη, μιας και η ίδια, πιστή στις αρχές και στα ιδανικά της, ουδέποτε άφηνε ακάλυπτο το πάγκαλον σώμα της. Φορούσε πάντοτε χιτώνιον και ουδέποτε ελούετο στα δημόσια λουτρά. Μόνο στις εορτές των Ελευσινίων και των Ποσειδωνίων, εν όψει των Πανελλήνων, πάντων δηλαδή των θαυμαστών (και όχι μόνον), έλυε τα ιμάτια και την κόμη της και έμπαινε εις την θάλασσα. Αυτός και ο λόγος που ο Απελλής εζωγράφισε την Αναδυομένην Αφροδίτην ή ο ανδριαντοποιός Πραξιτέλης έπλασε το έργον της Κνιδίας Αφροδίτης.

«ΧΡΗΜΑΤ’ ΑΝΗΡ».

Η Φρύνη, ως γνωστόν, επιζητούσε το χρήμα, για να μπορέση να δημιουργήση την ζωή της. «Χρήματ’ ανήρ» είναι μια παροιμία που έλεγαν οι αρχαίοι για ν’ αληθεύη εν παντί χρόνω. Εξηγόραζε, αντί πολλών χρημάτων, την εύνοιάν της, ώστε και αυτός ακόμη ο Δημοσθένης, όταν έμαθε πόσα χρήματα ζητεί η Φρύνη, απήντησε: «Δεν αγοράζω αντί τοσούτου τιμήματος μετάνοιαν» (!!).
Η πάγκαλος αυτή γυνή θα ήτο πλούσια από τα χρήματα που εκέρδισε από την ομορφιά της, ώστε δεν εδίστασε να πη στους Θηβαίους ότι θα ξανατειχίση την πόλιν εάν γράψουν την επιγραφή: «Αλέξανδρος μεν κατέσκαψεν, ανέστησε δε Φρύνη η εταίρα» (!!).10
Δεν είναι τυχαίο ότι στους Δελφούς έστησαν χρυσούν ανδριάντα της Φρύνης, έργο κι αυτό του Πραξιτέλους, εν μέσω της εικόνος του βασιλέως των Λακεδαιμονίων Αρχιδάμου και του Φιλίππου των Μακεδόνων! Είναι ο ανδριάντας που είδε ο Κράτης ο κυνικός για να πη το περίφημο εκείνο: «Της των Ελλήνων ακρασίας ανάθημα»!!!…

Χωρίς αμφιβολία, πολλές αρχαίες Ελληνίδες εταίρες απέκτησαν τεράστιον πλούτο από την άσκηση του επαγγέλματός των, όπως τουλάχιστον διαπιστώνουμε στα συγγράμματα των αρχαίων Ελλήνων. Καμμία, όμως, δεν κατέστη τόσο διάσημη, όσο η Φρύνη η Λαΐδα και η Ασπασία.
Είναι, λοιπόν, εύλογο το ερώτημα των αναγνωστών:
– Πόσες αρχαίες Ελληνίδες καλύπτει το σκότος της λήθης και της περιφρονήσεως;

Το περίεργο στην όλη αυτή υπόθεση είναι πως: Όσο παρήκμαζε ο δημόσιος βίος, τόσο η τάξις των εναρέτων γυναικών ανυψούτο, η ελευθερία των εγίνετο μεγαλυτέρα, η προσωπική της δύναμις ηύξανε και, ασφαλώς, ο οικογενειακός των βίος ευδοκιμούσε! Έπρεπε δηλαδή να καταλυθή η πολιτική ελευθερία των Αθηνών, για να μπορέσουμε να έχουμε γυναίκες μεγάλες και σοφές; Αλήθεια!… Πόσες αρχαίες Ελληνίδες γυναίκες εμφανίσθηκαν στην ιστορία με γνώση, μόρφωση και αρετή; Πώς γίνεται να αναφαίνωνται ηρωϊκές και φιλοπάτριδες γυναίκες κατά τους χρόνους που επέκειτο η πτώσις της Ελλάδος και η υποδούλωσίς της; Γράφει ο Ι. Φάλκε:

«Ως φαεινοί αστέρες ακτινοβολούσιν εν τη νυκτί των δυσκλεών χρόνων της ελληνικής ιστορίας Λακεδαιμόνιαι γυναίκες, οίαι η μήτηρ του ατυχούς βασιλέως Άγιδος και η νεαρά χήρα αυτού, ήτις νυμφευθείσα11 εις δεύτερον γάμον τον διάδοχον τούτου Κλεομένη, έπεισεν αυτόν να επαναλάβη το επιχείρημα του πρώτου της συζύγου, να αποκαταστήση δηλαδή εν Σπάρτη τους νόμους του Λυκούργου, και μετά τα αλλεπάλληλα ατυχήματα τους Κλεομένους, συνεμερίσθη μετ’ αυτού την εξορίαν και τον θάνατον»!…

Μα είναι άραγε τυχαίο το γεγονός ότι και εις αυτήν ακόμη την τρυφυλήν και ακόλαστον Κόρινθον, όταν ο Μόμμιος κατέλαβε και κατέσκαψε την πόλιν, ευρέθησαν γυναίκες οι οποίες προτίμησαν το θάνατον, παρά την δουλείαν!!!

Δεν το κρύβομεν. Ως Έλληνες, γνήσιοι απόγονοι των ενδόξων προγόνων μας, συγκινούμεθα ειλικρινά όταν οι πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι, ως ο Γερμανός ιστοριογράφος, συνειδητοποιούντες την ιεράν πίστιν των αρχαίων Ελληνίδων δια τα ιδανικά των, ακόμη και την ώρα του εθελουσίου θανάτου των, θυμίζουν δια του επιγράμματος τούτου:

«Ούτε εκ νόσου εγώ η Ροδόπη κ' η μήτηρ Βοΐσκα,
ούτε εκ λόγχης εχθρών κείμεθα ώδε νεκραί.
Αλλά θανούσαι γενναίως ιδία χειρί, της Κορίνθου
ότε την πάτριον γην έφλεγεν Άρης δεινός.
Πρώτη με σίδηρον θανατφόρον με έσφαξ’ η μήτηρ·
ουδέ εφείσθη αυτή της ιδκής της ζωής,
αλλ’ απεπνίγη με βρόχον τον τράχηλον περιβαλούσα.
Κρείσσων ζωής δουλικής η ευκλεής τελευτή»
(!!!)

Ο γράφων ήθελε εδώ να βρη τα ωραιότερα εγκώμια για να τα ψάλλη στις γυναίκες των αρχαίων Ελλήνων που προτιμούσαν τον ένδοξο θάνατο από την δουλική ζωή. Να γράψη κάτι από τον «Θούριο» του Ρήγα που έλεγε το περίφημο εκείνο:

«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή
παρα σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».

Όσο, όμως, σκέπτεται ότι και αυτοί ακόμη οι Θούριοι, που επαναστάτησαν ένα ολόκληρο Γένος, είναι δανεισμένος από τους αρχαίους μας προγόνους και δη από τις ηρωΐδες της Αρχαίας Ελλάδος, ένα μόνον κάμνει: Σιωπά!..

Και τι να πη άραγε όταν οι αρχαίες Ελληνίδες έδωσαν από μόνες των το υψηλότερο δείγμα γενναιότητος και ηρωϊσμού με την τελευταίαν φράσιν του επιγράμματος «Κρείσων ζωής δουλικής η ευκλεής τελευτή»;
– Υπάρχουν, αλήθεια, λόγια;

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1 ΙΑΚΩΒΟΣ ΦΑΛΚΕ: «ΕΛΛΑΣ: Ιστορία, Δημόσιος και ιδιωτικός Βίος, Τέχνη, Φιλολογία», Μετάφρασις Ν. Γ. Πολίτης, ΑΘήναι 1887, σελ. 83.

2 Ίδε ειδικόν κεφάλαιον του βιβλίου αυτού υπό τον τίτλον: «Οι εξειδικευμένες ιδιότητες των αρχαίων Ελληνίδων».

3 Όπως παραπάνω.

4 Ίδε: Θαργηλία.

5 Ίδε: Ασπασία.

6 Αλέξανδρος Λαγκαδάς: Συζήτησις στην τηλεόραση σε εκπομπή του γράφοντος με θέμα: «Η Ελληνίδα στην Αρχαιότητα».

7 Ίδε σημείωσιν υπ. αρ. 1, σελ. 84, όπου συνεχίζεται η φράσις δια του εξής κειμένου: «Ο Σωκράτης, ως παρεισάγει αυτόν λέγοντα ο Πλάτων, ηκροάσατο της Ασπασίας περαινούσης επιτάφιον λόγον, έλεγε δε τα μεν εκ του παραχρήμα, τα δε πρότερον εσκεμμένη».

8 Ίδε: Λαΐς η Κορινθία.

9 Ίδε: Φρύνη.

10 Αυτό και αν δεν είναι αληθές αποδεικνύει το γεγονός πόσο πλούσια εθεωρείτο η Φρύνη και πόσο την τιμούσαν οι Θεσπιείς, που της έστησαν ανδριάντα, έργον του Πραξιτέλους, πλησίον του αγάλματος της Αφροδίτης, υπό του ιδίου τεχνίτου!..

11 Προφανώς ο Ν. Γ. Πολίτης, που έκανε την μετάφρασιν του έργου, εκ λάθους βεβαίως, δεν συνειδητοποίησε ότι η γυνή «υπανδρεύεται» (: υπό ανδρός), ενώ ο ανήρ «νυμφεύεται» (:λαμβάνει νύμφην).


ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ: Η όντως εντυπωσιακή φωτογραφία της σύγχρονης Ελληνίδας, η οποία πόζαρε ως Αρχαία Ελληνίδα (πάνω φωτογραφία), είναι αλιευμένη από το γνωστό ιστολόγιο: http://www.alegro.gr