Για ποια νεκροφάνεια μιλάει ο αρχαίος Χαρίτων;

Κωδικός Πόρου: 00285-111705-7045
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 23/04/15 19:39
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αρχαία Ελλάδα, 00285-111705-7045




Περιγραφή:

Για ποια νεκροφάνεια μιλάει ο αρχαίος Χαρίτων;

Υπάρχει ένα αρχαίο σύγγραμμα, ένα μυθιστόρημα αν θέλετε, που αρχί­ζει με τη σύναψη στις Συρακούσες του ευτυχι­σμένου γάμου των δύο προσώπων του τίτλου, ο οποίος όμως ύστερα από λίγο καταστρέφεται με τις δολοπλοκίες μνηστήρων της νύφης, που εκείνη τους είχε αποκρούσει· η νέα γυναίκα πε­θαίνει, πρόκειται όμως μόνο για νεκροφάνεια· την αρπάζουν λοιπόν από τον τάφο και την απά­γουν στη Μίλητο· εκεί πουλιέται και, μολονότι έγκυος, αναγκάζεται να παντρευτεί τον πλούσιο Διονύσιο!..

ΙΣΩΣ είναι άγνωστος στο ευρύ αναγνωστικό κοινό, αλλά ο Χαρίτων από την Αφροδισιάδα (Αφροδισιεύς) ήταν ένας μυθιστοριογράφος. Αβέβαιο το πότε έζησε. Πε­ριέγραψε σε 8 βιβλία την ιστορία του Χαιρέα και της Καλλιρρόης (Τά περί Χαιρέαν και Καλλιρρόην). Ο Χαρίτων ονόμαζε τον εαυτό του γραμμα­τέα ενός δικηγόρου Αθηναγόρα. Για λόγους υφολογικούς υπέθεταν ότι το έργο γράφτηκε τον 2ο, αν όχι και τον Ιο αι. μ.Χ. Παπυρικά απο­σπάσματα συστήνουν επίσης μια πολύ πρώιμη χρονολόγηση του έργου. Το μυθιστόρημα αρχί­ζει με τη σύναψη στις Συρακούσες του ευτυχι­σμένου γάμου των δύο προσώπων του τίτλου, ο οποίος όμως ύστερα από λίγο καταστρέφεται με τις δολοπλοκίες μνηστήρων της νύφης, που εκείνη τους είχε αποκρούσει· η νέα γυναίκα πε­θαίνει, πρόκειται όμως μόνο για νεκροφάνεια· την αρπάζουν λοιπόν από τον τάφο και την απά­γουν στη Μίλητο· εκεί πουλιέται και, μολονότι έγκυος, αναγκάζεται να παντρευτεί τον πλούσιο Διονύσιο.
Ο Χαιρέας, που στο μεταξύ τα έχει μάθει όλα, πέφτει σε πολύ μεγάλη στενοχώρια κατά το κυνηγητό της αρπαγμένης γυναίκας του, ίσα-ίσα όμως που καταφέρνει να σωθεί- το γράμμα του προς την Καλλιρρόη πέφτει στα χέ­ρια του Διονυσίου. Το μπέρδεμα γίνεται μεγαλύ­τερο, όταν κατά τη διεξαγωγή της δίκης μπρο­στά στον βασιλιά των Περσών Αρταξέρξη τον Β' τα πράγματα ξεκαθαρίζουν νομικά, ο ίδιος όμως ο βασιλιάς εμφανίζεται ως καινούργιος υποψήφιος για το χέρι της Καλλιρρόης. Ο κό­μπος, που είχε ως τότε με περισσή τέχνη δεθεί, λύνεται, επειδή ξαφνικά ξεσπάει μια επανάστα­ση των Αιγυπτίων εναντίον του μεγάλου βασι­λιά: ο Χαιρέας αναδεικνύεται στον πόλεμο αυτό τόσο γενναίος στο πλευρό των Αιγυπτίων, ώστε ύστερα από τη νίκη των Αιγυπτίων τού επιδικά­ζεται - σε ένδειξη ευγνωμοσύνης - η Καλλιρ­ρόη του. Το μυθιστόρημα τελειώνει με την ευτυ­χισμένη επιστροφή του ξαναενωμένου ζευγα­ριού στην πατρίδα.
Όπως είναι φανερό, ο συγ­γραφέας, που δεν τον ένοιαζε και τόσο η ιστορι­κή ακρίβεια, έδωσε στο μυθιστόρημα του την ιστορική χροιά του τέλους του 5 ου αι. π.Χ. Το συχνά μεταβαλλόμενο σκηνικό περιβάλλον (λη­στρική συμμορία με φόνο και βασανιστήρια, η αυλή του μεγάλου βασιλιά με το δικαστήριο) δί­νει στην κατά τα άλλα εντελώς ευθύγραμμα εξελισσόμενη δράση μια εξαιρετική πολυχρωμία· ομηρικά μοτίβα (οργή της Αφροδίτης) και ανα­τολίτικες αυλικές ίντριγκες δημιουργούν μια πρόσθετη ποικιλία.
Με την περιγραφή της μεγα­λόπρεπης δίκης ο Χαρίτων έφτασε κυριολεκτικά να ανταγωνίζεται τη θεατρική λογοτεχνία, όπως και με το πλήθος των παρέμβλητων, εντυπωσια­κά στιλιζαρισμένων, λόγων, με τους πολυάριθ­μους μονολόγους και με τις κατά λέξη αποδιδό­μενες στο κείμενο του επιστολές. Στη διήγηση περιέχονται επίσης και πολλοί στίχοι, κάτι που θυμίζει έντονα τη μενίππεια σάτιρα.
Η γλώσσα και το ύφος είναι στα αφηγημα­τικά μέρη λιτά, αλλά επιδέξια· συχνά επίσης το κείμενο στολίζεται με παραθέματα από τον Όμηρο και την κωμωδία, καθώς και με κά­ποιους εκφραστικούς τρόπους του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα.