Υπήρξε ιστορική συνάντηση Βερενίκης και Ιησού;

Κωδικός Πόρου: 00285-111651-163
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 14/04/11 16:01
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αποκαλύψεις, 00285-111651-163




Περιγραφή:

Αν και το κείμενο που ακολουθεί μιλάει για μια έκφυλη γυναίκα, κόρη του βασιλιά της Συρίας, όπως η Βερενίκη, που δεν συμπαθούσε καθόλου τον Ιησού (χρησιμοποιούσε μάλιστα και άσχημο λεξιλόγιο), εν τούτοις, το δημοσιεύουμε για να αποδείξουμε άλλο ένα ιστορικό στοιχείο το οποίο επιβεβαιώνει την ιστορικότητα του Ιησού που κάποιοι, μέρες Πάσχα, πάλι θα Τον αμφισβητήσουν!.. 


Προτομή της Βερενίκης που βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι.

Η Βερενίκη είχε στα πόδια της όλο το βασίλειο της Ιουδαίας. Ξακουστή για την ομορφιά της η κόρη του βασιλιά της Συρίας ξελόγιασε μονάρχες, αυτοκράτορες, στρατιώτες. Από το κρεβάτι της παρήλασαν διάφοροι άνδρες- από τον Ηρώδη έως τον αδελφό της Αγρίππα και τον Ρωμαίο Φλάβιο Βεσπασιανό ή «Τίτο». Οταν τους βαριόταν, τους ξαπόστελνε στον άλλον κόσμο με ισχυρά δηλητήρια.

Η Βερενίκη γεννήθηκε το 18 μ.Χ. στην Ιουδαία και ήταν κόρη του Αγρίππα, βασιλιά της Συρίας. Παντρεύτηκε τον Μάριο, διοικητή των ρωμαϊκών λεγεώνων της Παλαιστίνης, τον οποίο αργότερα δολοφόνησε. Στη συνέχεια συνήψε ερωτική σχέση με τον θείο της, τον Ηρώδη, τον οποίο επίσης διέταξε να δηλητηριάσουν. Συνδέθηκε ερωτικά με τον αδελφό της Αγρίππα ΙΙ, τον τελευταίο ιουδαίο βασιλιά της Ιερουσαλήμ, και υπήρξε ερωμένη του μελλοντικού αυτοκράτορα Φλαβίου Βεσπασιανού ή Τίτου. Οταν ο Αγρίππας εκθρονίστηκε, η Βερενίκη διέφυγε στην Ιταλία με τον αδελφό της, όπου και έζησε ως το τέλος της ζωής της. Ας ανασυνθέσουμε, λοιπόν, την ιστορία της μέσα από τα μάτια της ίδιας της πρωταγωνίστριας. (…)

Συνάντηση με τον Ιησού

Εκείνη την εποχή η Παλαιστίνη συνταρασσόταν από τα κηρύγματα και τις περιπέτειες ενός παρανοημένου οραματιστή που τον αποκαλούσαν Ιησού από τη Γαλιλαία, αν και ανήκε στη φυλή του Ιούδα. Οι οπαδοί του υποστήριζαν με βεβαιότητα ότι ήταν ο Μεσσίας, ο Εκλεκτός, αυτός που αναγγέλλεται στις Γραφές μας. Κάτι από όλα αυτά πρέπει να ίσχυε, αφού μορφωμένοι γραφείς και σχολιαστές του Νόμου καταπιάνονταν με αυτή την υπόθεση, ξεφωνίζοντας μέσα στον Ναό. Αυτόν τον τσαρλατάνο συνόδευε μια ομάδα από κουρελήδες, τρελούς όσο και ο ίδιος. Μόνο μια φορά τον είδα: ήταν Πάσχα, λίγες μέρες προτού τον συλλάβουν και τον δικάσουν. Προχωρούσε καθισμένος πάνω σε έναν γάιδαρο, περιστοιχισμένος από ολόκληρη την ακολουθία του, ακόμη και από γυναίκες που τον επευφημούσαν θριαμβολογώντας. Καταλαβαίνω γιατί τον εξυμνούσαν οι γυναίκες κάθε ηλικίας: ποτέ δεν ξανάδα άντρα τόσο ευγενικό και όμορφο, με εκείνα τα μαύρα σγουρά μαλλιά, τα τρομαγμένα τεράστια πράσινα μάτια και εκείνο το μικρό στόμα που σε καλούσε να το γευτείς... Η μορφή του απέπνεε κάτι απροσδιόριστα μαγικό. Θυμάμαι ότι για μία μόνο στιγμή τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν και τότε ένιωσα θλίψη, αυτό το συναίσθημα που ένιωθα όταν ήμουν μικρή και η μητέρα μου με πίεζε ή με επέπληττε. Δύο μέρες αργότερα, τη μέρα που ξέσπασε η σφοδρότερη καταιγίδα που έχω δει ποτέ, τον σταύρωσαν στον Γολγοθά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν σε επαφή με όλους αυτούς τους παλαβούς. Εναν χρόνο πριν, όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρόνων, παρευρέθηκα στον θάνατο ενός από τους ομοϊδεάτες του, δεν ξέρω αν ήταν αδερφός του, ξάδερφος ή μακρινός συγγενής. Λεγόταν Ιωάννης, αλλά τον αποκαλούσαν Βαπτιστή, γιατί περνούσε τον καιρό του βαφτίζοντας διάφορους παράφρονες οπαδούς στα νερά του Ιορδάνη. Τον είχαν φέρει στο παλάτι του θείου μου του Ηρώδη Αντύππα, του ίδιου που οδήγησε τον Γαλιλαίο στον Πιλάτο, τον ρωμαίο κυβερνήτη, για να δώσει την άδεια να θανατωθεί. Ο Ηρώδης Αντύππας είχε διώξει τον αδερφό του Ηρώδη Φίλιππο στην Κιλικία και διατηρούσε επιδεικτικά ερωτική σχέση με τη γυναίκα του αδελφού του, την Ηρωδιάδα. Τον καταλαβαίνω: η Ηρωδιάδα ήταν τότε μια γυναίκα ικανή να αναστατώσει οποιονδήποτε άντρα. Ο Ηρώδης τη συνόδευε κάθε τρεις και λίγο στην Ιερουσαλήμ, με ξεσκέπαστη άμαξα, ή την επεδείκνυε ημίγυμνη στους υπηρέτες και στους σκλάβους, στα ιδιαίτερα διαμερίσματά τους. Τότε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε συλληφθεί, επειδή διεκήρυττε συνεχώς εναντίον του Ηρώδη και καταδίκαζε την παράνομη συμβίωσή του με τη γυναίκα του αδελφού του. Ο Ιωάννης δεν δίσταζε να ασκεί την κριτική του φωνάζοντας μέσα από τη φυλακή του, ένα φρέαρ, μια κοιλότητα στο έδαφος που δεν χρησιμοποιούνταν πια ως δεξαμενή νερού, και ο Ηρώδης απολάμβανε να χρησιμοποιεί για να βασανίζει τους εχθρούς του, ειδικά τους πολιτικούς αντιπάλους του. Συνήθως δεν τον ενοχλούσαν, αλλά όταν το έκαναν διέταζε να τους κόψουν τη γλώσσα

Δείπνο με τον Βαπτιστή

«Ένα βράδυ δειπνούσαμε αποκλειστικά τα μέλη της οικογένειας: η Ηρωδιάδα και ο Ηρώδης, ο Ηρώδης της Χαλκίδας και η γυναίκα του Ρεβέκκα, η Σαλώμη και εγώ. Η ξαδέρφη μου η Σαλώμη, έναν χρόνο μικρότερη από μένα, ήταν κόρη της Ηρωδιάδας και του εκθρονισμένου Φιλίππου. Συνηθίζαμε να περνάμε πολλά βράδια μαζί μετά το φαγητό, την πιο ζεστή ώρα της μέρας, συζητώντας γυμνές στο κρεβάτι, κάνοντας λάγνα σχέδια, χαλαρώνοντας ή απλώς ερευνώντας τα σώματά μας. Σε ηλικία μόλις δεκατριών χρόνων το σώμα της Σαλώμης είχε την τελειότητα μιας Νύμφης. Ηταν πολύ ψηλή, σχεδόν πλήρως σχηματισμένη, με στητό στήθος Χίμαιρας που δεν έμοιαζε να ανήκει σε έφηβη αλλά σε ολοκληρωμένη γυναίκα. Είχε μητρικούς γοφούς, μέση γαζέλας και πολύ μικρά αισθησιακά πέλματα, το πρότυπο του ερωτισμού. Το πρόσωπό της, ασχημάτιστο ακόμη, προσέδιδε σε εκείνο το σώμα μια άγουρη και εξωτική όψη. Το γαλακτερό και απαλό της δέρμα, αρωματισμένο με νάρδους, διάφανο σαν κεχριμπάρι, σε καλούσε σε έναν διακριτικό έρωτα...
Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο το δείπνο. Ξεκινήσαμε με τυρί κατσίκας, χουρμάδες και κρασί φοινικιάς, συνεχίσαμε με σκυλόψαρο από τη θάλασσα της Τιβεριάδας, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Τιβέριου, και τελειώσαμε με αρνί μαγειρεμένο με τον παλαιστινιακό τρόπο: ψητό στα κάρβουνα με πολλά μπαχαρικά, το οποίο φάγαμε με το χέρι, σύμφωνα με το έθιμο. Ήπιαμε κάθε λογής κρασί από τη Σαμάρεια και την Ιουδαία και για επιδόρπιο φάγαμε υπέροχα αμυγδαλωτά με αράκ, ένα δυνατό λικέρ από ρίζα φοινικιάς. Ήδη από το δεύτερο πιάτο ο Βαπτιστής δεν έπαψε να κάνει αισθητή την παρουσία του, φωνάζοντας απλοϊκές και ανόητες ηθικολογίες: «Ηρωδιάδα ζεις με κάποιον που δεν είναι σύζυγός σου!». «Βρωμερή πόρνη, θα καείς στην κόλαση!». «Ο Γιαχβέ βλέπει τα αμαρτήματά σου, σκληρέ Ηρώδη!». ΄Η «Αμαρτωλή γυναίκα, έχεις ακόμη χρόνο να μετανοήσεις!». Στην πραγματικότητα οι αλήθειες αυτές ήταν γροθιά στο στομάχι, αλλά σε εκείνη την ξεδιάντροπη ομήγυρη ακούγονταν βαρετές και κουραστικές. Η καημένη η Ηρωδιάδα, κύρια αποδέκτρια των βελών του, ίδρωνε και ξεΐδρωνε. (…)


Πηγή: Απόσπασμα κειμένων από την εφημερίδα «Το Βήμα», Antonio Cavanillas de Blas, 13/8/09