Ρώσοι στρατιώτες είχαν ως λάβαρο το Άγιον Μανδήλιον;

Κωδικός Πόρου: 00285-111575-1254
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 29/09/11 22:57
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αποκαλύψεις, 00285-111575-1254




Περιγραφή:

Ρώσοι στρατιώτες είχαν ως λάβαρο το Άγιον Μανδήλιον;

Διαβάστε τι αποκαλύπτουμε στην Εισαγωγή του έργου μας «Το Χειρόγραφο του Ιησού» όπου έχουμε και την φωτογραφία με τους Ρώσους στρατιώτες που είχαν ως λάβαρό τους τον Άγιο Μανδήλιο και μιλάμε για τις επιστολές που αντάλλαξαν ο Άβγαρος, τοπάρχης της Έδεσσας στη Συρία, και ο Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με τον Ευσέβιο Καισαρείας και πολλούς άλλους ιστορικούς!..

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

«Ὁ δέ Ἰησοῦς κάτω κύψας τῶ δακτύλω έγραφεν εἰς τήν γῆν» (Ἰω. 8, 7).

ΕΙΝΑΙ γεγονός, ότι όταν έγραφα τα βιβλίο μας : «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός» (1), δεν μπορούσα να διανοηθώ τις διαστάσεις που θα έπαιρνε το θέμα όχι μόνον μέσα στις συνεχείς και αλλεπάλληλες εκδόσεις του βιβλίου μας, αλλά η συχνή αναφορά και αναζήτηση στοιχείων από άλλους μελετητές και ερευνητές του έργου μας. Δεκάδες φοιτητές και σπουδαστές, αλλά και πολλοί πανεπιστημιακοί άνθρωποι (Γ. Αθ. Τουρλίδης, Δημ. Μούκανος, Σπυρ. Σταθόπουλος, Μαρία Πυργάκη κ.ά.) με πρώτο και καλύτερο τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Μεταλληνό, Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που μας έκανε την τιμή να προλογίσει το βιβλίο μας, μαζί με τον άλλο πανεπιστημιακό δάσκαλο Κωνσταντίνο Γεωργακόπουλο, Καθηγητή της Ιστορίας της Επιστήμης, πολλές φορές είχαν ως σημείο αναφοράς το εν λόγω βιβλίο και μέσα απ’ την καρδιά μου θα ήθελα να τους ευχαριστήσω και να τους ευγνωμονήσω.
Θα ήμουν ουτοπιστής αν έλεγα ότι ο δρόμος προς την αναγνώριση αυτού του βιβλίου ήλθε με … ροδοπέταλα. Τουναντίον… Ακόμη και μέσα στο χώρο της Εκκλησίας υπήρξαν προβληματισμοί, κάποιοι παραθρησκευτικοί κύκλοι θέλησαν να ματαιώσουν την έκδοσή του (2), ενώ ορισμένοι κύκλοι μέσα στον εργασιακό χώρο του υπογράφοντος συνιστούσαν στον συγγραφέα να μην επιχειρήσει την έκδοση του έργου του γιατί θα του σταματούσαν την τηλεοπτική εκπομπή!..
Ευτυχώς, ο καλός Θεός που πρώτος είπε το περίφημο εκείνο «ἐρευνᾶτε τάς γραφάς» (3), αλλά και το διαχρονικό εκείνο: «γνώσεσθε την ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (4), βοήθησε στην προώθηση του βιβλίου μας και στην ψυχική ηρεμία και καταλλαγή όλων εκείνων των ανησυχούντων για την … διασάλευση της θρησκευτικής τάξεως, που ενδεχομένως προκαλούσε το βιβλίο μας.
Για του λόγου το αληθές θα ήθελα να παραθέσω εδώ δύο σημαντικά στοιχεία, που προέρχονται από επιφανείς εκκλησιαστικούς παράγοντες: του Μακαριοτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κκ Χριστοδούλου, αλλά και του Πρωτοπρεσβύτερου π. Γεωργίου Μεταλληνού, οι οποίοι, μεταξύ άλλων, έγραψαν για το βιβλίο μας:
Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: «Δημοσιογράφος και ερευνητής, καταθέτετε τεκμηριωμένα και υέυθυνα τις απόψεις σας για τα δύο μεγάλα υπεροχικά μεγέθη της ταυτότητάς μας, Εληνικότητα 0- Χριστιανικότητα, και τα περιβάλλετε με ιδιαίτερο σεβασμό επικαλούμενος γνώμες ειδικών, ανατρέχοντας με πιστότητα στις πηγές και χρησιμοποιώντας την επιστημονική βιβλιογραφία» (21 Φεβρουαρίου 2002)
Πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός: « …Ο κ. Σακκέτος δεν είναι απλώς δημοσιογράφος, που καταγράφει την ιστορική πραγματικότητα, είναι ερευνητής, που διεισδύει κριτικά στα προβλήματα και αναζητεί τις γενετικές τους σχέσεις, για να καταθέσει τεκμηριωμένα και υπεύθυνα την πρότασή του. Επέλεξε θέμα σημαντικώτατο, διότι η ενασχόληση με τη σχέση Ελληνικότητος-Χριστιανικότητος καταδεικνύει κυρίως τη σχέση τη δική μας με τα δύο αυτά υπεροχικά μεγέθη της ταυτότητός μας. Η στάση μας απέναντι τους και η σύνδεσή τους στο βάθος της συνειδήσεώς μας είναι η «λυδία λίθος», για να διακριβωθεί η αλήθεια ή αναλήθεια του φρονήματός μας, η σχέση μας με τον ατίμητο θησαυρό της ιστορίας μας. Σ΄ αυτό έγκειται η αξία του βιβλίου του κ. Σακκέτου. Δεν ακροβατεί αυτοσχεδιάζοντας, ούτε επιβάλλει ανομολόγητους και αθεμελίωτους στοχασμούς του. Μένει με συγκινητική πιστότητα στις πηγές ανατρέχει φιλότιμα στην επιστημονική βιβλιογραφία˙ επικαλείται τις γνώμες των ειδικών και τις περιβάλλει με σεβασμό απεριόριστο. Βέβαια, όλα αυτά γίνονται για να αποδειχθεί κάτι˙ η αδιάσειστη ενότητα Ελληνισμού και Χριστιανικής Ορθοδοξίας. Ο κ. Σακκέτος όμως δεν παρουσιάζει απλώς την ενότητα αυτή˙ την αποδεικνύει! Δεν θα εξετάσω εδώ, αν στην ξυνωρίδα Ελληνισμός-Χριστιανισμός το βάρος πέφτει στην πλευρά του Ελληνισμού, όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται στο βιβλίο. Σημασία μεγαλύτερη έχει, ότι «ο ελληνολάτρης Σακκέτος» δεν μπορεί να υπάρξει, ως ΄Ελλην, χωρίς την Ορθοδοξία των Αγίων Πατέρων μας, των αυθεντικών ενσαρκωτών του Ελληνισμού και αυθεντικώτερων συνεχιστών του στην ιστορία. Αυτό εκτιμώ ιδιαίτερα εις τον κ. Σακκέτο . Διότι δεν τεμαχίζει την ιστορική μας ύπαρξη. Την κρατεί αδιάτμητη και αδιαίρετη και έτσι την προσφέρει σ’ αυτό το έργο του, που και μόνο γι’ αυτό το λόγο θα προσφέρει πολλά διδάσκοντας, νουθετώντας ή και προκαλώντας τη σκέψη των αναγνωστών του. Εύχομαι το βιβλίο να βρει την ανταπόκριση που του αξίζει.»

Εκείνο, λοιπόν, που έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στον γράφοντα είναι το γεγονός, ότι οι περισσότεροι αναγνώστες του βιβλίου μας έδωσαν μεγάλη προσοχή στα κεφάλαια για την γλώσσα και την γραφή του Κυρίου και αν αυτά (γλώσσα και γραφή) ήσαν ελληνικά.
Για την ελληνική γλώσσα του Ιησού δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι, όπως αποδεικνύουμε και μέσα στο βιβλίο μας, ο Χριστός μιλούσε ελληνικά Η συζήτηση, για παράδειγμα, του Ιησού με τον Πόντιο Πιλάτο έγινε στην ελληνική γλώσσα αφού τα Ευαγγέλια δεν αναφέρουν την ύπαρξη διερμηνέα, ενώ κι αυτή ακόμη η επί του Όρους ομιλία του Κυρίου έγινε στην ελληνική γλώσσα, αφού η Γαλιλαία ήταν μια εξελληνισμένη περιοχή και η ελληνική γλώσσα ήταν η επικρατούσα γλώσσα της περιοχής (5).
Και είναι ν’ απορεί κανείς πώς ορισμένοι «ζηλωτές» της χριστιανικής πίστεως αρνούνται την δυνατότητα του Ιησού να μιλούσε ή να έγραφε ελληνικά αφού την ιδιότητα αυτή την είχε εκ προοιμίου ως Θεός, που κάνει τα πάντα, ενώ σαν άνθρωπος είναι αποδεδειγμένο ότι, σύμφωνα με μία μελέτη του Αλεξανδρινού λογίου και βαθύτατου γνώστη της ζωής του Κυρίου μας, Νικολάου Π. Πάρκα, που δημοσιεύουμε μέσα στο βιβλίο μας «Ο Χριστός και οι Έλληνες», είχε σπουδάσει στην Καπερναούμ την ελληνική γλώσσα!
Αλλά και το Ευαγγέλιο είναι σαφές: Όποιος διαβάσει το γνωστό επεισόδιο με την μοιχαλίδα, που αναφέρει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, θα διαβάσει επί λέξει τα εξής:

«ΙΗΣΟΥΣ δὲ ἐπορεύθη εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν· ὄρθρου δὲ πάλιν παρεγένετο εἰς τὸ ἱερόν, 2 καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἤρχετο πρὸς αὐτόν· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν αὐτούς. 3 ἄγουσι δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι γυναῖκα ἐπὶ μοιχείᾳ κατειλημμένην, καὶ στήσαντες αὐτὴν ἐν μέσῳ 4 λέγουσιν αὐτῷ· διδάσκαλε, αὕτη ἡ γυνὴ κατείληπται ἐπ' αὐτοφώρῳ μοιχευομένη· 5 καὶ ἐν τῷ νόμῳ ἡμῶν Μωϋσῆς ἐνετείλατο τὰς τοιαύτας λιθάζειν. 6 σὺ οὖν τί λέγεις; τοῦτο δὲ εἶπον ἐκπειράζοντες αὐτόν, ἵνα σχῶσι κατηγορίαν κατ' αὐτοῦ. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς κάτω κύψας τῷ δακτύλῳ ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν. 7 ὡς δὲ ἐπέμενον ἐρωτῶντες αὐτόν, ἀνέκυψε καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον ἐπ' αὐτήν. 8 καὶ πάλιν κάτω κύψας ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν. 9 οἱ δὲ ἀκούσαντες ἐξήρχοντο εἷς καθ' εἷς, ἀρξάμενοι ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων, καὶ κατελείφθη ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἡ γυνὴ ἐν μέσῳ οὖσα. 10 ἀνακύψας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῇ· γύναι, ποῦ εἰσιν; οὐδείς σε κατέκρινεν; 11 ἡ δὲ εἶπεν· οὐδείς, Κύριε. εἶπε δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐδὲ ἐγώ σε κατακρίνω· πορεύου καὶ ἀπὸ τοῦ νῦν μηκέτι ἁμάρτανε.» (Ιω. 8, 1-11)

Νεοελληνική απόδοση της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας:

«0 Ιησούς πήγε στο όρος των Ελαιών. 2 Αλλά πρωί πρωί γύ¬ρισε πάλι στο ναό, κι όλο το πλήθος ερχόταν κοντά του. Αυτός κάθισε και τους δίδασκε. 3 Τότε οι δάσκαλοι του νόμου και οι Φαρισαίοι φέρνουν μια γυναίκα που την είχαν πιάσει να διαπράττει μοιχεία' την έβαλαν στη μέση 4 και του είπαν: «Διδά¬σκαλε, αυτή τη γυναίκα την έπιασαν επ' αυτοφώρω να διαπράτ¬τει μοιχεία. 5 Ο Μωυσής στο νόμο μάς έχει δώσει εντολή να λι¬θοβολούμε τέτοιου είδους γυναίκες. 6 Εσύ τι γνώμη έχεις;» Αυτό το 'λεγαν για να του στήσουν παγίδα, ώστε να βρουν κάποια κατηγορία εναντίον του. Ο Ιησούς τότε έσκυψε κάτω και με το δάχτυλο έγραφε στο χώμα. 7 Καθώς όμως επέμεναν να τον ρωτούν, σηκώθηκε πάνω και τους είπε: «Όποιος από σας είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος πέτρα πάνω της» 8 Κι έσκυψε πάλι κάτω κι έγραφε στο χώμα 9 Αυτοί όμως, όταν άκουσαν την απάντηση, άρχισαν με πρώτους τους γεροντότερους να φεύγουν ένας ένας, μέχρι και τον τελευταίο• κι έμεινε μόνος ο Ιησούς και η γυναίκα στη μέση. 10 Τότε σηκώθηκε όρθιος ο Ιησούς και τη ρώτησε: «Γυναίκα, πού είναι οι κατήγοροι σου; Κανένας δεν σε καταδίκασε;» 11 «Κανένας, Κύριε», απάντησε εκείνη. «Ούτε εγώ σε καταδικάζω», της είπε ο Ιησούς• «πήγαινε, κι από δω και πέρα μην αμαρτάνεις πια».

Για το θέμα της γραφής του Κυρίου τα πράγματα πήραν μεγάλη διάσταση μετά την τηλεοπτική αποκάλυψη του γράφοντος για την ύπαρξη χειρόγραφης επιστολής του Κυρίου, προς τον Άβγαρο, τοπάρχη της Εδέσσης, που μνημονεύει ο Ευσέβιος Καισαρείας μέσα στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» του (Βιβλίο Α΄, 13, 1.1).
Είχε προηγηθεί ένα βιβλίο της γνωστής θεολόγου και διπλωματούχου ξεναγού Ειρήνης Οικονομίδου υπό τον τίτλον: «Το Άγιον Μανδήλιον (Le Saint Voile)» του οποίου ένα σημαντικό τμήμα, κατόπιν εγκρίσεώς της, δημοσίευσα στο βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός» και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο με τίτλο: «Έγραφε ο Χριστός ελληνικά;». Μάλιστα, με την συγγραφέα του εν λόγω βιβλίου, είχαμε κάνει και τηλεοπτική εκπομπή στις 11 Μαΐου 1994, όπου ο γράφων έλαβε για πρώτη φορά γνώσιν της επιστολής του Κυρίου.
Παρόμοιο βιβλίο υπό τον αυτόν τίτλον («Το Άγιον Μανδήλιον») είχε κυκλοφορήσει το 1985 η γνωστή μοναχή Μαγδαληνή, του Ιερού Γυναικείου Ησυχαστηρίου «Αναλήψεως» Κοζάνης, όπου, πέραν των άλλων, υπήρξαν και άλλα ιστορικά στοιχεία, που βοήθησαν στην έρευνα αυτή.
Δεν μπορούσα, όμως, να διανοηθώ ότι το θέμα αυτό, που ως δια μαγείας είχε μείνει επί αιώνες σιωπηλό, το είχε αναπτύξει σε ειδική μελέτη του ο Άγιος Νεκτάριος (1846-1920) μέσα στο περισπούδαστο σύγγραμμά του: «Αι Οικουμενικαί Σύνοδοι- Μελέτη περί των Αγίων Εικόνων» (6). Η μελέτη αυτή του αγίου της Ορθοδοξίας μας είναι τόσο σημαντική, που κατέπληξε τον γράφοντα όταν είδε να ισχυρίζεται εκείνα που υποστηρίζει και η ταπεινότητά μου μέσα στο βιβλίο μας : «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός»!..
Κοντολογίς, ο γράφων βρήκε έναν απρόσμενο συμπαραστάτη και αρωγό της φιλοσοφικής αντιλήψεώς του σε θέματα συζεύξεως και συνοδοιπορίας Ελληνισμού-Χριστιανισμού και μάλιστα σε θέματα που ορισμένοι τα θεωρούν ευαίσθητα για την δογματική ερμηνεία πολλών θεμάτων, που απασχόλησαν τις Οικουμενικές Συνόδους μας.
Ποιος ήταν, όμως, ο Άγιος Νεκτάριος;
Μέσα στην εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης-παιδεία» διαβάζουμε τα εξής:
«Νεκτάριος, άγιος (1846-1920). Από τους νεότερους αγίους της ορθόδοξης Εκκλησίας. Το κοσμικό όνομά του ήταν Αναστάσιος Κεφαλάς και γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Θράκης. Σε ηλικία 30 χρόνων έγινε μοναχός στη Νέα Μονή της Χίου και δύο χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Νεκτάριος. Το 1882 εισήχθη στη Θεολογική σχολή του πανεπιστημίου της Αθήνας, από την οποία αποφοίτησε το 1885. Στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου πήγε, χειροτονήθηκε αρχικά πρεσβύτερος (αρχιμανδρίτης) και τέλος μητροπολίτης Πεντάπολης (1889). Ένα χρόνο αργότερα παύθηκε από τα καθήκοντά του ως μητροπολίτης Πεντάπολης, επειδή ορισμένοι τον ζήλεψαν και έπεισαν τον πατριάρχη Αλεξάνδρειας Σωφρόνιο. Επέστρεψε λοιπόν στην Ελλάδα το 1891 και διορίστηκε ιεροκήρυκας πρώτα Χαλκίδας και αργότερα Φθιώτιδας και Φωκίδας. Το 1894 κλήθηκε και ανέλαβε τη διεύθυνση της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα χάρη στην εκτίμηση που του έδειξε η βασίλισσα Όλγα. Στα χρόνια του η Ριζάρειος παρουσίασε ιδιαίτερη ακμή. Το 1908 παραιτήθηκε από τη διεύθυνση της Σχολής και ίδρυσε το γυναικείο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας στην Αίγινα. Εκεί έζησε ως το τέλος της ζωής του (1920). Πέθανε στο Αρεταίειο νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου μεταφέρθηκε για θεραπεία. Ανακηρύχτηκε επίσημα άγιος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1961 και η μνήμη του γιορτάζεται στις 9 Νοεμβρίου. Η μονή της Αγίας Τριάδας έκτοτε έγινε τόπος προσκυνήματος και πολλοί ναοί χτίστηκαν στη μνήμη του, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Έργα του: «Αι Οικουμενικοί Σύνοδοι της του Χριστού Εκκλησίας», «Τα Ιερά Μνημόσυνα», «Υποτύπωσις περί ανθρώπου», «Ιερών και φιλοσοφικών λογίων θησαύρισμα», «Χριστολογία», «Περί των αιτίων του Σχίσματος» κ.ά.».

Μετά την συγκλονιστική αυτή αποκάλυψη, ο γράφων αποφάσισε να γράψει το παρόν βιβλίο και να δημοσιεύσει τη μελέτη αυτή του Αγίου Νεκταρίου σε νεοελληνική απόδοση του γνωστού φιλολόγου, γλωσσολόγου και ιστορικού Γεωργίου Ντελοπούλου (συντάκτη του Λεξικού της Ακαδημίας Αθηνών), μαζί με το πρωτότυπο κείμενο, σε μονοτονική γραφή, που δημοσιεύουμε στο τέλος του βιβλίου μας.
Μόνο που το θέμα μας δεν σταμάτησε εκεί… Προχώρησε ακόμη περισσότερο... Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που ο γράφων να διερωτάται ποιος σκοτεινός μηχανισμός ήταν αυτός που επί αιώνες θέλησε να ρίξει στάχτη στα μάτια των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών, αλλά και όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων, που είτε πιστεύουν είτε όχι στον Χριστιανισμό αγωνιούν για την αλήθεια και την αναζητούν μετά πάθους μέσα στην μελέτη των ιστορικών και θρησκευτικών κειμένων.
Ας γίνουμε, όμως, πιο κατανοητοί:
Προ ολίγου καιρού η εφημερίδα «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» προσέφερε στους αναγνώστες της ένα ντοκιμαντέρ σε ηλεκτρονική μορφή (DVD) που έφερε τον τίτλο: «Ένας πάπυρος στα χρόνια του Ιησού» (7), όπου επιστήμονες ερευνούν ένα ντοκουμέντο, που ανακαλύφθηκε πρόσφατα και αρκετοί εξ αυτών ισχυρίζονται ότι γράφτηκε στα χρόνια του Ιησού από κάποιον «Αυτόπτη μάρτυρα της ζωής και του έργου Του»!
Το γεγονός αυτό ενίσχυσε την αντίληψη του συγγραφέα του βιβλίου, που κρατάτε στα χέρια σας, διότι αποδεικνύονται τρία πολύ σημαντικά στοιχεία:
α) Η ιστορική προσωπικότητα του Ιησού, που δεν αμφισβητείται πλέον,
β) η ελληνική γραφή των Ευαγγελίων και
γ) η χρονική στιγμή, που εγράφησαν τα ευαγγέλια, αφού ήσαν σύγχρονα του Ιησού Χριστού, δεδομένου ότι τα ιερά αυτά κείμενα εγράφησαν αμέσως μετά τον θάνατό του Ιησού και όχι έναν ή δύο αιώνες αργότερα!

«Το χειρόγραφο του Ιησού»!..

Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση το γεγονός, ότι μέσα στη συνείδηση του ελληνικού λαού είναι βαθιά χαραγμένη η πεποίθηση, ότι ο Χριστός όχι απλώς μιλούσε, αλλά και έγραφε πάνω σε κάποιον πάπυρο ή περγαμηνή την όποια επιστολή Του. Πως κάποιο χειρόγραφο θα είχε γράψει κι Αυτός…
Φαντασθείτε την έκπληξή μου όταν ήλθαν στα χέρια μου δύο στοιχεία, επιβεβαιωτικά των όσων λέμε για την βαθιά λαϊκή πεποίθηση ότι ο Ιησούς έγραφε σε κάποιο χειρόγραφο.
Το πρώτο στοιχείο ήταν μία ρωσική εικόνα του 17ου αιώνα, που βρίσκεται στο Παπικό Ανατολικό Ινστιτούτο της Ρώμης. Στο έργο αυτό απεικονίζεται η Κάθοδος στον Άδη του Ιησού Χριστού. Ο Χριστός δένει τον Άδη, παίρνει τον Αδάμ και σχίζει το χειρόγραφο της αμαρτίας!
Κοντολογίς, στην παραπάνω εικόνα για την Ες Άδου Κάθοδον του Ιησού, παρατηρούμε τον Χριστό με το χειρόγραφο στα χέρια χωρίς τον Σταυρό, ή με τον Σταυρό στην πλάτη υποβασταζόμενον από αγγέλους, κρατώντας το χέρι του Αδάμ που είναι μόνος του, ή τα χέρια των Πρωτοπλάστων οι οποίοι βρίσκονται σε συμμετρικές αποστάσεις δεξιά και αρι¬στερά του ή με την αναπαράσταση του κόσμου του Άδη κάτω από τα πόδια Του, με μεγαλύ¬τερο ή μικρότερο πλήθος, ή και γραφικότερες, κατά σκηνογραφικό τρόπο (9).
Αντιλαμβάνεσθε την έκπληξη του γράφοντος όταν διάβασε και μία θεολογική ανάλυση του θέματος αυτού μέσα στο βιβλίο: του Γκαετάνο Πασαρέλι: «ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ» των Εκδόσεων ΚΑΡΑΚΩΤΣΟΓΛΟΥ, Αθήνα 2004, το οποίο, εν μέσω άλλων, λέει για το χειρόγραφο του Ιησού τα εξής:

«Το χειρόγραφο. Στο κέντρο των αναπαραστάσεων, ντυμένος με ρούχα χρυσά ή άσπρα σαν το χιόνι, βρί¬σκεται «ο αιώνιος και άφατος υιός του Θεού, ο ίδιος ο Θεός μας», που «νικημένος από αγάπη κατεβαίνει στον κόσμο για να ξαναβρεί τη χαμένη του ύπαρξη και με τρόπο σοφό και θεϊκό, από εκείνη τη στιγμή, αρχίζει την έρευνα. Έλαβε σάρκα από μια μητέρα που ο ίδιος εξάγνισε και αγιοποίησε, και όταν Εκείνος έρχεται προς εμάς κρατώντας την ίδια του τη σάρκα σαν λύχνο αναμμένο, η φωτιά και το λάδι του Θεού χρησιμεύουν για να φωτίσει τον κόσμο, εφ' όσον από φωτιά και από άργιλο είναι φτιαγμένος ο λύχνος. Έτσι έδινε λάμψεις του Θεού και της ενσάρκωσης το φως του λύχνου, ο Χριστός που είναι ζωή και ανάσταση». (10)
Ο Χριστός κρατά στο αριστερό χέρι του ένα χειρόγραφο: είναι το χειρό¬γραφο της αμαρτίας, δηλαδή το σύμβολο του χρέους, εκείνο το κακό συμβόλαιο που είχαν υπογράψει οι δυο προπάτορές μας.
Στον Ακάθιστο Ύμνο ψάλλεται: «Όποιος βαρύνει όλους τους ανθρώπους με τα χρέη, θέλο¬ντας να συγχωρήσει όλα τα παλιά παραπτώματα, αυθόρμητα έρχεται κοντά στους αποδιωχθέντες από τη χάρη του και, σχίζοντας το χειρόγραφο της αμαρτίας (...) οδηγεί τους πάντες στη θεϊκή γνώση, φωτίζοντας τα πνεύματα με τη λάμψη του». (11)
Σε μερικές εικόνες, όντως, δείχνει το χειρόγραφο ανοιχτό, σχισμένο στο κέντρο.
Εκείνος εμφανίζεται όχι ως φυλακισμένος, αλλά ως νικητής, ως απελευθερωτής εκείνων που είχαν φυλακιστεί (12) και το κάνει απλώνοντας το χέρι στον Αδάμ. «Για εκείνον, πράγματι, κατέβηκε στη γη και, μη βρίσκοντάς τον, έφτασε μέχρι τον Κάτω Κόσμο για να τον αναζητήσει». (13).
«Πηγαίνει να βρει τον πρώτο άνθρωπο, σαν το απολωλός πρόβατο. Θέλει να επισκεφθεί ακόμη και εκείνους που κατοικούν στο σκότος και στη σκιά του θανάτου. Ναι, ο Θεός στρέ¬φεται προς τον Αδάμ που είναι αιχμάλωτος και προς την Εύα, που είναι κι αυτή αιχμάλωτη (...) Για να τους απελευθερώσει από τα βάσανα τους» (14).

Το δεύτερο στοιχείο είναι κάτι το οποίο εκ προοιμίου αναφέρω ότι έχει να κάνει προφανώς με ένα αμφισβητούμενο κείμενο, το οποίο, πολύ καλά έκανε και το εξέδωσε ο Εκδοτικός οίκος Απέργη, δεικνύοντας και αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά την βαθύτατη λαϊκή αίσθηση ότι ο Ιησούς όχι μόνον μιλούσε, αλλά και έγραφε επιστολές, όπως αυτή, που διανέμεται δωρεάν στις εκκλησίες και στα Κατηχητικά Σχολεία!
Εάν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς και μία σειρά δημοσιευμάτων του Μακαριοτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κκ Χριστοδούλου, υπό τον γενικόν τίτλον: «Η συνάντηση του Αρχαίου Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό», στην εφημερίδα «Απογευματινή» (8), θα έλεγε κανείς πως βρήκε τα κομμάτια που έλειπαν για να συνθέσει την πλήρη εικόνα της ιστορικής αλήθειας, που θέλει να λέει ότι ο Ιησούς, ως Θεός μιλούσε και έγραφε σε οποιαδήποτε γλώσσα, αλλά και σαν άνθρωπος, που περπάτησε πάνω στον φλοιό αυτής της γης, όχι απλώς μιλούσε, αλλά και έγραφε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι άφησε συγγράμματα και έργα σαν τον Πλάτωνα, αλλά περπάτησε και δίδαξε όπως ακριβώς ο Σωκράτης.

ΕΝΑ άλλο και σημαντικό κομμάτι του βιβλίου αυτού είναι η μορφή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, για την οποία έχουν γραφεί χιλιάδες σελίδες και άλλοι τόνοι μελάνης έχουν χυθεί προς την κατεύθυνση αυτή.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που έχουν βλασφημήσει το πρόσωπο του Ιησού με εικόνες τουλάχιστον εξοργιστικές, που ο κοινός νους αντιλαμβάνεται ότι κάποιον άλλο σκοπό εξυπηρετούν. Δεν θα παρασυρθούμε, όμως, σ’ αυτή την πλάνη και δεν θα υπηρετήσουμε αλλότριους σκοπούς «παίζοντας το παιχνίδι τους». Υπάρχουν, άλλωστε, μεγάλες μορφές της Ορθοδοξίας μας, όπως ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης, ο οποίος στην ίδια μελέτη που έκανε «Περί των Αγίων Εικόνων», δίδει τις δέουσες απαντήσεις σε όσους αμφισβητούν ή προβληματίζονται για την ιστορικότητα του Ιησού Χριστού και για την πραγματική μορφή Του.
Βέβαια, το θέμα αυτό το ερευνήσαμε κι εμείς – έστω και ακροθιγώς- μέσα στο βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός», αφού το Άγιον Μανδήλιον έχει άμεση σχέση με την πραγματική εικόνα της μορφής του Ιησού, που η Εκκλησία μας τιμά στις 16 Αυγούστου.
Υπάρχει, βεβαίως, και η Ιερά Σινδόνη, ένα κομμάτι λινού υφάσματος που για αιώνες θεωρούνταν από τους χριστιανούς ως το νεκρικό κάλυμμα του Ιησού. Το σάβανο έχει στις δυο όψεις του μια εικόνα σαν από αρνητικό φωτογραφίας της μπροστινής και οπίσθιας όψης ενός άντρα ύψους περίπου δύο μέτρων, καθώς και σημάδια από πληγές στο κεφάλι (από το στεφάνι που φορούσε ο Ιησούς στη σταύρωση), στη ράχη και σε άλλα σημεία του σώματος.
Είναι, όμως, αλήθεια, ότι από τότε που η Σινδόνη ήρθε στο φως, έγινε το επίκεντρο πολλών αντιδιαστολών και συζητήσεων ως προς την αυθεντικότητά της. Επιστήμονες του 19ου αιώνα προσπάθησαν, χωρίς όμως αποτέλεσμα, να αποδείξουν πώς είχε προκύψει η εικόνα του ανθρώπου πάνω στο ύφασμα. Το 1988 με τη μέθοδο της ραδιομετρικής χρονολόγησης αποδείχτηκε ότι το σάβανο αναγόταν κάπου ανάμεσα στο 1260 και το 1390. Όμως, επειδή ούτε η μέθοδος αυτή θεωρείται αδιαμφισβήτητη, το ζήτημα της χρονολόγησής του θεωρείται ότι δεν έχει λήξει.
Θα λέγαμε επίσης, ότι αντιφατικές απόψεις υπάρχουν και για την τεχνική που χρησιμοποιήθηκε για την εικόνα που εμφανίζεται πάνω στη Σινδόνη. Υπήρχε η άποψη ότι επρόκειτο για ζωγραφιά, αλλά ορισμένοι ειδικοί θεώρησαν αδύνατο ένας ζωγράφος του μεσαίωνα να έχει δημιουργήσει αυτό το είδος «αρνητικού φωτογραφίας» με τα μέσα της εποχής. Το 1978 μια ομάδα ερευνητών ανακάλυψε λεκέδες από ανθρώπινο αίμα πάνω στο ύφασμα και κατέληξαν στο ότι τα διάφορα σημάδια που υπήρχαν μάλλον είχαν δημιουργηθεί από ανθρώπινο σώμα. Πάντως, ως σήμερα, κανένα συμπέρασμα δεν έχει γίνει επισήμως δεκτό. Καμία σχέση, όμως, μεταξύ Αγίου Μανδηλίου και Ιεράς Σινδόνης.
Όλα αυτά, ασφαλώς, οι καλόπιστοι αναγνώστες και οι καλοπροαίρετες αναγνώστριες θα τα διαβάσουν μέσα στο βιβλίο μας, το οποίο, χάριν οικονομίας χώρου, το διαιρέσαμε σε τρία μέρη, ως ακολούθιως:

ΜΕΡΟΣ Α΄:

01. «Ο ΠΑΠΥΡΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ»: Τα συγκλονιστικά στοιχεία από την ανακάλυψη τριών τεμαχίων παπύρου, που αποδεικνύουν ότι τα Ευαγγέλια εγράφησαν από αυτόπτες μάρτυρες της εποχής του Ιησού!..
02. ΤΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ: Οι ιστορικές και αρχαιολογικές μαρτυρίες για την ανεύρεση επιστολής η οποία αποδίδεται εις τον Ιησού και η οποία εστάλη στον Άβγαρο, τοπάρχη της Εδέσσης, αποδεικνύουσα το γεγονός ότι ο Χριστός όχι μόνον δίδαξε, αλλά και έγραψε επιστολή!..
03. Ο ΑΒΓΑΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ : Τι αναφέρουν για τον Άβγαρο, τοπάρχη της Εδέσσης, διάφοροι ιστορικοί της αρχαιότητας και πώς φθάνει μέχρι τις ημέρες μας ο απόηχος μιας ενέργειας, που συνδέθηκε με το Άγιο Μανδήλιο και την χειρόγραφη Επιστολή του Κυρίου!…
04. ΟΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ!.. Οι ιστορικές και αρχαιολογικές αποδείξεις του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης για την αυθεντικότητα του Αγίου Μανδηλίου και της Επιστολής του Κυρίου προς τον Άβγαρο, καθώς και πώς η ιερά μορφή του Κυρίου, που υπάρχει στις Εκκλησίες μας, είναι αυτή που είδαν όσοι Τον έζησαν από κοντά στα χρόνια που ο Χριστός περπάτησε στη γη!.. (Νεοελληνική απόδοση: Γεώργιος Ντελόπουλος, φιλόλογος-γλωσσολόγος-ιστορικός).

ΜΕΡΟΣ Β΄:

05. ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ: «ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ-Περί της χρήσεως των Αγίων Εικόνων εν τη Εκκλησία» (Πρωτότυπο κείμενο)
06. Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για τις Εικόνες της Εκκλησίας..
07. ΤΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ: Ποια είναι τα κείμενα χειρογράφων εις τα οποία υπάρχουν λόγια και φράσεις, που αποδίδονται εις τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό!..
08. ΟΙ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ!.. Ποιες είναι οι σημαντικότερες ιστορικές και αρχαιολογικές ανακοινώσεις που έκαναν πανεπιστημιακοί το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα σχετικώς με τα χειρόγραφα και τις επιγραφές.
09. «ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ». Μία επιστολή που όπως ισχυρίζονται ορισμένοι βρέθηκε «επί του τάφου της Υπεραγίας Θεοτόκου», άνευ άλλων αποδεικτικών στοιχείων…

ΜΕΡΟΣ Γ΄:

10. ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ!… Πολλοί θεώρησαν το «Ευαγγέλιο του Ιούδα» ως ένα κείμενο που εγράφη δια χειρός ενός ανθρώπου ο οποίος, στη συνείδηση των Χριστιανών, είναι ο άνθρωπος που πρόδωσε τον Διδάσκαλό του, παρά το γεγονός ότι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης κρεμάστηκε πριν από την Σταύρωση του Κυρίου! Ωστόσο ουδείς θέλησε να επισημάνει δύο σημαντικά στοιχεία που αφορούν στον Ελληνισμό: α) Το κείμενο είναι γραμμένο στα ελληνικά και β) Αποδεικνύει την ιστορική προσωπικότητα του Ιησού, που τόσο πολύ αγάπησε τους Έλληνες!..
11. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ» !.. Αλήθεια, έδωσε κανείς σημασία στην συγκλονιστική αποκάλυψη, που κάνει το περιοδικό «National Geographic», ότι το περιβόητο «Ευαγγέλιο του Ιούδα» διακινήθηκε στην διεθνή αγορά εμπορίας αρχαιοτήτων από Έλληνες, αφού, όπως σωστά επισημαίνει το περιοδικό: «τα κράτη που διαθέτουν μεγάλο αρχαιολογικό πλούτο περιφρουρούν τους θησαυρούς τους»;
12. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ!.. Είναι, άραγε, αλήθεια ότι, όπως λέει ο συγγραφέας Ανρί Λοβενμπρούκ μέσα στο βιβλίο του: «Η διαθήκη των αιώνων», το τελευταίο μήνυμα του Θεανθρώπου προς την ανθρωπότητα είναι ότι είμαστε μόνοι στον κόσμο; «Δεν ξέρω... Όλα μου φαίνονται αλλόκοτα», λέει ο συγγραφέας. «Στη χειρό¬τερη περίπτωση αυτή η ιστορία μπορεί να είναι ψεύτικη. Μια ιστορία, όμως, που απασχόλησε τον Λεονάρντο ντα Βίντσι και τον Άλμπρεχτ Ντίρερ, για την οποία σήμερα ενδιαφέρεται η λέσχη Μπίλντερμπεργκ και μία οργάνωση φανατικών χριστιανών του Βατικανού, είναι πάντα μια ιστορία που αξίζει να γίνει γνωστή και να αποκαλυφθεί. Και μην ξεχνάς ότι ίσως είναι αληθινή» (!!)
13. Ο ΙΟΥΔΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ!.. Τα επιχειρήματα του γράφοντος στα σχόλια, που ακολουθούν, για το διαβόητο «Ευαγγέλιο του Ιούδα» και οι απαντήσεις μας σε διάφορα ανιστόρητα κείμενα διαφόρων ειδικών, που τα υπογράφουν.
14. «ΜΟΝΟΙ ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ ΕΣΜΕΝ» ; Απαντήσεις στο βιβλίο του Ανρί Λοβενμπρούκ: «Η διαθήκη των αιώνων», όπου ο συγγραφέας του αναπτύσσει περίεργες υπαρξιακές και πολιτικές θέσεις πέραν των όσων υποστηρίζει η Εκκλησία μας…

Κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι το βιβλίο αυτό γράφτηκε χάριν του πολυαγαπημένου μου ανιψιού Παναγιώτη Βλαχάκη του Κωνσταντίνου και της (αδελφής μου) Γεωργίας, που θέλει να κινηθεί στον εκδοτικό χώρο με ένα βιβλίο σαν αυτό, πεπεισμένος ων, ότι θα έχει μια καρδιά γεμάτη αγάπη και καλοσύνη και προ των οφθαλμών του τον Χριστό και την Ελλάδα!
Παραδίδουμε, λοιπόν, στον καλοπροαίρετο και καλόπιστο αναγνώστη την εργασία μας αυτή, με την ελπίδα ότι θα τοποθετήσει κι αυτή ένα λιθαράκι στην ιστορική και αρχαιολογική έρευνα, που θέλει να λέει ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ένα πραγματικό πρόσωπο, που όχι μόνον μιλούσε ελληνικά, όπως και όλες τις γλώσσες του κόσμου, αλλά και έγραφε κείμενα σε διάφορα χειρόγραφα, όπως η επιστολή του στον Άβγαρο, τον τοπάρχη της Εδέσσης.
«Την αλήθειαν υμίν λελάληκα» (Ιω. 8,40)
Τίποτε άλλο.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ

Γενάρης του 2007

------------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Άγγελος Παν. Σακκέτος: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός», Εκδόσεις «Δημιουργία», Αθήνα 2000 Εκδόσεις Λιακόπουλος, Θεσσαλονίκη 2003.
2. Μία γνωστή τραγουδίστρια, που έκανε τηλεοπτικές εκπομπές στην “Τηλετώρα” έκανε ευθείες επιθέσεις κατά του βιβλίου μας και παρακαλούσε τον συγγραφέα του εν λόγω έργου να μην εκδώσει το βιβλίο του, ενώ στα Μέγαρα, όταν θελήσαμε να παρουσιάσουμε το βιβλίο αυτό, αναγκασθήκαμε να ματαιώσουμε την παρουσία του και να την αναβάλλουμε για άλλη φορά (15 Ιουνίου 1999).
3. Ιω. 5, 39
4. Ιω. 8,32
5. Ίδε τρίτομο έργο μας: «Οι Έλληνες της Βίβλου», όπου γίνεται ειδική αναφορά για την επί του Όρους ομιλία του Κυρίου.
6. Αγίου Νεκταρίου: «Αι Οικουμενικαί Σϋνοδοι – Περί των Αγίων Εικόνων», Εκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 1972.
7. Discovery Channel: “Ένας πάπυρος στα χρόνια του Ιησού», εφημερίδα «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», σε δύο DVD, αποκλειστική διανομή: Alpha media Α.Ε., Αθήνα.
8. Η σειρά αυτή των άρθρων είδε το φως της δημοσιότητας τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2005.
9. Στην εικονογραφία αυτής της εορτής Βλ. P.WILHELM, Auferstehung Christi, στο LCI I, 201-18. MILLET, 517-54. Για τη διδασκαλία που εμ¬φανίστηκε ήδη από τους αποστολικούς χρόνους, αλλά στα σύμβολα φαίνεται μόνο τον 4ο αιώνα περίπου, και για όλη τη θεολογική και λειτουργική προβληματική Βλ. F. CABROL - PL. DE MEESTER, Descente du Christ aux infers, στο DACL, IV, 682 - 96.
10. ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ, 3, 444 (VI της Ανά¬στασης).
11. Ακάθιστος Ύμνος. Στο χειρόγραφο που κρατά ο Χριστός αποδίδεται, εξ άλλου, η έννοια της προφητεί¬ας του Χαρμόσυνου Αγγέλματος για τους νεκρούς.
12. Πρβλ. V. LOSKY - L. USPENSKY, The meanin of icons,. Βοστόνη 1969,190.
13. Πρβλ. Εγκώμια, Στροφή 1, όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου.
14. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ. Ομιλία για το Μεγά¬λο Σάββατο, PG 43, 440.