Πού βρίσκεται σήμερα η Λόγχη που είχε ο Εκατόνταρχος Λογγίνος στη Σταύρωση του Χριστού;

Κωδικός Πόρου: 00285-111570-1373
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 16/10/11 16:45
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αποκαλύψεις, 00285-111570-1373




Περιγραφή:

Πού βρίσκεται σήμερα η Λόγχη που είχε ο Εκατόνταρχος Λογγίνος στη Σταύρωση του Χριστού; 

Επειδή σήμερα (16 Οκτωβρίου) η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Λογγίνου, του Εκατόνταρχου Ρωμαίου που είχε εντολή να επιτηρεί τον Ιησού πάνω στον Σταυρό, αλλά και μέσα στον τάφο Του, μήπως ήρθε η ώρα να επισημάνουμε πού βρίσκονται σήμερα τα ιερά σκεύη, που σημάδεψαν την χιλιόχρονη πορεία του Χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας, όπως είναι η Ιερά Λόγχη, τα Καρφιά, αλλά και ο Χιτώνας του Κυρίου;

Ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και οι άλλοι βαρώνοι της Πρώτης Σταυροφορίας στο αυτοκρατορικό παλάτι του Αλέξιου Κομνηνού. Σ’ αυτή την εποχή μιλήσανε για πρώτη φορά για την Αγία Λόγχη.

Χωρίς αμφιβολία, ακόμη και σήμερα, που πολλοί νομίζουν ότι ο Χριστιανισμός «πνέει τα λοίσθια», μη αναλογιζόμενοι το γεγονός ότι η Ορθοδοξία ζει τη νέα χιλιετία της, όπως έλεγε ο Στήβεν Ράνσιμαν, όπως την βιώνουν σήμερα τριακόσια εκατομμύρια ορθοδόξων λαών, μετά την πτώση τού –κατά βάση- άθεου «υπαρκτού σοσιαλισμού», υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν εναγωνίως διάφορα ιερά σκεύη που έχουν άμεση σχέση με τον Ιησού Χριστού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Χιτώνας, η Αγία Λόγχη και τα Καρφιά του Κυρίου. Πού βρίσκονται, λοιπόν, όλα αυτά, για τα οποία γράφουμε ειδικό βιβλίο;

Ο ΧΙΤΩΝΑΣ

Το θέμα του Χιώνα ξεκίνησε με αφορμή ένα έργο, που είχε τον τίτλο:«Ο Χιτών» (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά: The Robe), ένα ιστορικό μυθιστόρημα γραμμένο από το συγγραφέα Λόιντ Ντάγκλας το 1942. Πρόκειται για την ιστορία ενός Ρωμαίου αξιωματικού, του Μάρκελλου, που έλαβε μέρος στην σταύρωση του Χριστού. Ήταν ένα από τα βιβλία με τις μεγαλύτερες πωλήσεις τη δεκαετία του 1940. Μπήκε στη λίστα μπεστ σέλλερ των Τάιμς της Νέας Υόρκης τον Οκτώβριο του 1942 και τέσσερις βδομάδες αργότερα ανέβηκε στο Νο1, θέση που κράτησε για ένα χρόνο σχεδόν. Ο Χιτών έμεινε στη λίστα για άλλα δύο χρόνια, επιστρέφοντας αρκετές φορές τα επόμενα έτη, συμπεριλαμβανομένου και του 1953, οπότε και κυκλοφόρησε η κινηματογραφική του έκδοση.

Η υπόθεση του έργου

«Η υπόθεση του έργου ξετυλίγεται την εποχή της κατάπτωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τους φοβερούς διωγμούς των χριστιανών και τις ραδιουργίες των Ρωμαίων αριστοκρατών. Ο νεαρός Ρωμαίος χιλίαρχος Μάρκελλος Γαλλίων, γόνος μιας τέτοιας αριστοκρατικής οικογένειας, σταυρώνει το Χριστό κι ύστερα παίζει στα ζάρια τον Χιτώνα Του, τον οποίο και κερδίζει. Ξαφνικά όμως, νιώθει κάτι να αλλάζει μέσα του και ο Μάρκελλος γίνεται χριστιανός. Τίθεται στην υπηρεσία του Ναζωραίου έχοντας σύντροφό του τον Κορίνθιο σκλάβο του, Δημήτριο, που η δυνατή πίστη τους στο Χριστό εξισώνει τον άρχοντα με τον δούλο, για να τους κάνει δυο καλούς φίλους-αδερφούς.» (1)

Η ΑΓΙΑ ή ΙΕΡΑ ΛΟΓΧΗ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Το θέμα της Αγίας Λόγχης ξεκινάει με τις Σταυροφορίες, όπου οι σταυροφόροι, μεταξύ άλλων, έψαχναν και για ιερά σκεύη τα οποία εξαργύρωναν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στους πιστούς, ιδίως των καθολικών μοναστηρίων, όπως ήταν το Άγιον Μανδήλιον και η περίφημη Επιστολή του Κυρίου προς τον τοπάρχη της Εδέσσης Άβγαρο, που γράφουμε στα βιβλία μας.
Πριν φτάσουν, λοιπόν, στην Αντιόχεια οι σταυροφόροι, ο Βαλδουίνος της Βουλλώνης, αδερφός του Γοδεφρείδου του Μπουγιόν, και ο Ταγκρέδος, ανηψιός του Βοημούνδου του Τάραντα, αποσπάσθηκαν από το κύριο σώμα των σταυροφόρων και εισέβαλαν στην Κιλικία. Ο Ταγκρέδος συνάντησε τους σταυροφόρους μπροστά στην Αντιόχεια. Ο Βαλδουίνος, όμως, δεν ενώθηκε ποτέ ξανά με το κύριο σώμα του στρατού των σταυροφόρων. Προσκαλεσμένος από τον Τορός, τον ηγεμόνα της Έδεσσας της Συρίας, εγκαταστάθηκε εκεί για να προστατεύει την περιοχή, που κατοικούνταν κυρίως από Αρμενίους, από τους Τούρκους. Λίγους μήνες αργότερα ο Τορός δολοφονήθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, και ο Βαλδουίνος ανακηρύχθηκε ηγεμόνας της Έδεσσας (1098). Ήταν ο πρώτος από τους σταυροφόρους που ίδρυσε κράτος στην περιοχή.
Όποιος ανοίξει διάφορες ηλεκτρονικές εγκυκλοπαίδειες ή το διαδίκτυο θα δει, ότι την Αντιόχεια κυβερνούσε ένας Τούρκος, ο Γιαγκί Σιγιάν, πρώην σκλάβος του σουλτάνου Μαλίκ Σαχ, που τον είχε διορίσει κυβερνήτη της πόλης περίπου το 1090.Αυτός ζήτησε βοήθεια από όλους τους γειτονικούς ηγεμόνες για να αντιμετωπίσει τους σταυροφόρους. Μπροστά στην Αντιόχεια οι σταυροφόροι λιμοκτονούσαν αλλά ξεκίνησαν και συνέχισαν την πολιορκία. Νίκησαν στρατούς που στάλθηκαν από το Χαλέπι και τη Δαμασκό για να βοηθήσουν την Αντιόχεια. Τελικά τον Ιούνιο του 1098 η πόλη έπεσε στα χέρια τους μετά από προδοσία ενός Αρμένιου φρουρού, του Φιρούζ, που σε συνεννόηση με τον Βοημούνδο επέτρεψε σε ένα σώμα σταυροφόρων να μπουν νύχτα στην πόλη. Σχεδόν αμέσως, οι σταυροφόροι χρειάστηκε να την υπερασπιστούν από την επίθεση του αταμπέγ των Σελτζούκων της Μοσούλης, του Κερβογά, και των συμμάχων του. Τις κρίσιμες ημέρες της πολιορκίας από τον Κερβογά, ένας άσημος προκυνητής, ο Πιέρ Μπαρτολομύ, άρχισε να μιλά για οράματα που είχε για την Αγία Λόγχη (τη λόγχη με την οποία τρύπησαν τον Χριστό στο σταυρό), ότι δηλαδή βρισκόταν στην Αντιόχεια. Πολλοί τον πίστεψαν, και όταν πράγματι βρήκε μία λόγχη σκάβοντας σε μία εκκλησία, οι σταυροφόροι πήραν θάρρος, πιστεύοντας ότι αυτό ήταν σημάδι ότι ο Θεός ήταν μαζί τους.Υπήρχαν και πολλοί που δεν τον πίστεψαν, αλλά το αποτέλεσμα ήταν τελικά οι σταυροφόροι να βρουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν τον Κερβογά σε μάχη έξω από τα τείχη, στην οποία και νίκησαν. Η νίκη τους, όμως, οφειλόταν εν μέρει στις φιλονικίες που είχαν ξεσπάσει στο στρατόπεδο των αντιπάλων τους.
Σύντομα ο Ραϋμόνδος της Τουλούζης και ο Βοημούνδος του Τάραντα (ο οποίος πριν ακόμη πέσει η Αντιόχεια είχε καταφέρει με δόλο να απομακρύνει τους βυζαντινούς αντιπροσώπους από το στρατόπεδο, και στη συνέχεια είχε αποκηρύξει τη συμφωνία με τον Αλέξιο) φιλονίκησαν για την κυριαρχία της πόλης. Οι σταυροφόροι έμειναν για αρκετούς μήνες άπρακτοι στην Αντιόχεια και το γεγονός αυτό έκανε τους στρατιώτες και τους απλούς προσκυνητές να απειλήσουν να προχωρήσουν χωρίς τους αρχηγούς τους στην Ιερουσαλήμ.Μετά από αυτό ο Ραϋμόνδος υποχώρησε, και ο Βοημούνδος έμεινε στην Αντιόχεια ως ηγεμόνας. (2)
Δοθείσης ευκαιρίας να πούμε, ότι η Αγία Λόγχη είναι το μεταλλικό ιερό σκεύος σε σχήμα λόγχης, το οποίο χρησιμοποιείται στην τελετή της Προσκομιδής για την εξαγωγή του Αμνού και των υπόλοιπων μερίδων του Δισκαρίου. Συμβολίζει τη λόγχη, με την οποία οι στρατιώτες κέντησαν (τρύπησαν) την πλευρά του σταυρωμένου Χριστού, ενώ χρησιμοποιείται αποκλειστικά από την ορθόδοξη εκκλησία. Όταν ο λειτουργός κεντά (τρυπά) τον Αμνό στα γράμματα ΝΙ, αναφέρει μυστικώς και χαμηλοφώνως, τα λόγια του Ευαγγελίου (Ιωάν.19: 34) «Εις των στρατιωτών λόγχη την πλευράν αυτού ένυξε...».

ΤΑ ΚΑΡΦΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Κατά την ιστορική παράδοση, όταν η Αγία Ελένη πήγε στους Αγίους Τόπους για να βρει τον Τίμιο Σταυρό, αφού συγκέντρωσε πλήθος τεχνιτών και εργατών, έσκαψε εκεί και βρήκε τον Πανάγιο Τάφο και λίγο πιο πέρα βρήκε και τους τρεις σταυρούς του Ιησού και των δύο ληστών καθώς και τα καρφιά τους.
Η Αγία Ελένη έπειτα πήρε τον Τίμιο Σταυρό μαζί της στην Κωνσταντινούπολη, αφού όμως άφησε μέρος αυτού στα Ιεροσόλυμα, στον Πατριάρχη Μακάριο. Ο Σταυρός του Κυρίου είχε 4,50 μέτρα ύψος και 2,40 μέτρα πλάτος!
Ο Παυλίνος στην ενδέκατη επιστολή του αναφέρει ότι ενώ ο Σταυρός, από την ημέρα της εύρεσης του, τεμαχιζότανε (σε απειροελάχιστα κομματάκια) και δινότανε στους πιστούς για ευλογία, αυτός παρέμεινε ακέραιος και δεν μειωνόταν καθόλου.
Επίσης, όσον άφορα τα καρφιά του Κυρίου, καθώς αναφέρει η παράδοση, ξεχώρισαν από τα καρφιά των ληστών διότι δεν είχαν σκουριάσει από το πέρασμα των χρόνων, φαινόντουσαν σαν καινούργια, ενώ των ληστών ήταν σκου¬ριασμένα.
Μία άλλη παράδοση θέλει τα καρφιά αυτά να τοποθετούνται γύρω από το κεφάλι του ανδριάντα του Μ. Κωνσταντίνου για να συμβολίζουν με τη λάμψη του ηλίου την δύναμη του θεϊκού φωτός και την μεγαλοπρέπεια του Αυτοκράτορα, που είχε ως ακτίνες στο κεφάλι του τα ίδια τα Καρφιά του Κυρίου!

Και συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων;

Για τον Άγιο Λογγίνο, που με νόμο της Βουλής έγινε επίσημα και Προστάτης των σωφρονιστικών υπαλλήνων (1), σε μία Συνεδρίαση της Βουλής, που την 24ην Ιουνίου 2009, ακούστηκαν τα παρακάτω:

«ΘΕΟΔΩΡΑ ΤΖΑΚΡΗ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ για άλλη μια φορά απ’ αυτό εδώ το βήμα στην προχειρότητα με την οποία νομοθετεί αυτή η Κυβέρνηση.
Σήμερα συζητάμε ένα νομοσχέδιο-«σκούπα» το οποίο υποτίθεται ότι ρυθμίζει μια πληθώρα θεμάτων ασχέτων μεταξύ τους: Από την οργάνωση της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας της χώρας μας μέχρι και την καθιέρωση της ημέρας αργίας όλων των υπαλλήλων των καταστημάτων κράτησης, της ημέρας εορτασμού της μνήμης του Αγίου Λογγίνου. Δεν είναι επομένως δυνατόν, κύριε Υπουργέ, να συνεχίσουμε να νομοθετούμε κατ’ αυτόν τον τρόπο.

ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ: Το ξέρω. Εκ των προτέρων λέω ευχαριστώ. Άλλωστε είναι δύσκολο να μιλήσει κάποιος για δευτερολογία εδώ. Θα έχουμε και την απογευματινή συνεδρίαση. Πρέπει, όμως να αδράξω μία ευκαιρία και να πω ότι θα είμαστε αναλυτικοί γιατί υπάρχουν και ορισμένα πράγματα που στα πλαίσια της βιασύνης να λεχθούν, πρέπει τώρα να είναι υποχρεωμένο το Κομμουνιστικό Κόμμα να απολογηθεί όταν σχολιάζει τη θέση του για μία συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, για τον προλεταριακό διεθνισμό ως άμεση θέση αντιπατριωτική, με συγχωρείτε, αλλά μπορεί να φάει έξι συνεδριάσεις.
Πάντως, στην ιστορία σας θυμίζω ότι χάρη σ’ αυτό τον προλεταριακό διεθνισμό έχετε παραλάβει κράτη της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, τα οποία δεν χάθηκαν από τον προλεταριακό διεθνισμό. Αντιθέτως υπήρξαν ως κράτη με την γλώσσα τους, με τις απόψεις τους, με τα χίλια δυο. Και έτσι μιλάτε σήμερα με τις Ουκρανίες, με το Τζαντικιστάν, με το Ουσμπεκιστάν, τα οποία δεν ήταν καν κράτη πριν και μάλιστα έθεν κράτη. Αυτά να τα έχετε υπ’ όψιν σας.
Όσο για την αθεΐα, έλεος! Η αντίληψη για το Θεό ως κομμάτι του πατριωτισμού, εδώ μέσα ξεπερνάει τα όρια. Διότι θα αρχίσω να σας λέω: Είσαστε ένθεοι όταν μου ορίζετε το Λογγίνο, ως προστάτη των ιστορικών φρουρών; Είσαστε χριστιανοί; Ξέρετε ποιος ήταν ο Λογγίνος; Ιδέα δεν έχετε. Φτιάχνετε μία αργία για να ισοφαρίσετε την αργία των εσωτερικών σωφρονιστικών υπαλλήλων με των εξωτερικών. Και τι θα κάνετε αν ένας σωφρονιστικός υπάλληλος θέλει να σεβαστεί το ραμαζάνι γιατί είναι μουσουλμάνος; Τότε δεν δικαιούται, μια και μιλάτε για την αθεΐα, δική του αργία, δική του μέρα; Έχετε ρωτήσει ποτέ πώς σκέφτονται όλοι; Έλεος δηλαδή.
Για να το ξέρετε και να καταγραφεί στα Πρακτικά ο Λογγίνος είναι αυτός ο οποίος κράτησε το δόρυ και το έχωσε στα πλευρά του Χριστού την ώρα της σταύρωσης, για να βεβαιωθεί αν είναι νεκρός ή όχι. Σωφρονιστική διαδικασία, δεν λέω. Εξαιρετικά σωφρονιστική! Μετά μετάνιωσε. Και μετά έγινε άγιος των εσωτερικών σωφρονιστικών υπαλλήλων. Αυτός ο οποίος δοκίμασε αν ο Χριστός είναι πεθαμένος. Μετά το ξύδι και μετά τη χολή, επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επί PAX. Όχι, GRECANA αλλά ROMANA… » (2)

Επειδή, όμως, πολλά θρυλούνται και γράφονται για τα ιερά σκεύη, καλόν είναι να περιμένουμε την ολοκλήρωση του έργου μας για το "Πού βρίσκονται τα Ιερά Σκεύη", που θα είναι έτοιμο - πρώτα ο Θεός - προς τα τέλη του χρόνου.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΣ:
1. Άρθρο 44. Καθιερώνεται ως επίσηµη εορτή και ως ηµέρα αργίας για το προσωπικό των Καταστηµάτων Κράτησης, η 16η Οκτωβρίου, ηµέρα εορτασµού της µνήµης του ΑγίουΛογγίνου, προστάτη των σωφρονιστικών υπαλλήλων. (Από τα επίσηµα Πρακτικά της Ι΄, 30 Ιουνίου 2009, στο σχέδιο νόµου: «Μεταρρυθµίσεις στην οργάνωση της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας, στη θεραπευτική µεταχείριση χρηστών ναρκωτικών ουσιών και άλλες διατάξεις»
2. Πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων, 24/06/2009.