Ποια σχέση είχαν οι Αβορίγινες με τους … Τρώες;

Κωδικός Πόρου: 00285-117516-129
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 08/04/11 20:32
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Χιούμορ το Ελληνικόν!.., 00285-117516-129




Περιγραφή:

 

Aβοριγίνες (Αγγλ.:aborigines) εννοούνται γενικά οι αυτόχθονες κάτοικοι ενός τόπου, που δεν είναι απαραίτητο να είναι μόνον οι άνθρωποι της παραπάνω φωτογραφίας.

Είναι εντυπωσιακό και ταυτόχρονα «χιουμοριστικό», αλλά, σύμφωνα με τα λατινικά εγκυκλοπαιδικά λεξικά, οι Αβορίγινες, που εμείς γνωρίζουμε μόνο ως φυλή στην Αυστραλία, το όνομά τους σημαίνει «αυτόχθονες», ενώθηκαν με τους Τρώες και σχημάτισαν το λατινικό λαό που ονομάστηκε έτσι για να τιμηθεί ο βασιλιάς Λατίνος!..


Ο Αινείας φεύγει από τη φλεγόμενη Τροία, παίρνοντας στην πλάτη ό,τι πολυτιμότερο είχε: τον πατέρα του!.. (Ζωγραφικός πίνακας του Federico Barocci, 1598).

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι, ως αβοριγίνες (Αγγλ.:aborigines) εννοούνται οι αυτόχθονες κάτοικοι ενός τόπου και προέρχεται ετυμολογικά από τις λατινικές λέξεις "ab" (από) και "origine" (προέλευση).
Ο όρος "Αβοριγίνες", με το άλφα κεφαλαίο (στα αγγλικά "Aborigines"), στη σύγχρονη βιβλιογραφία εφαρμόζεται κυρίως για τους αυτόχθονες κατοίκους της Αυστραλίας, ενώ στον Καναδά, ο νομικός όρος "Αβοριγίνες", χρησιμοποιείται για να περιγράψει το σύνολο των 3 αυτόχθονων φυλών της περιοχής, τους Ινουίτ, Μετίς και τα «Πρώτα Έθνη» (αναφέρονται στο σύνταγμα ως «Ινδιάνοι»). Ο όρος εισήχθη το 1982 (Section Thirty-five of the Constitution Act, 1982).
Ας διαβάσουμε, όμως, τι λένε τα λατινικά εγκυκλοπαιδικά λεξικά:

Aborigines

Στους ρωμαϊκούς μύθους οι Αβορίγινες (ή Αβοριγίνες) είναι οι αρχαιότεροι κάτοικοι της Κεντρικής Ιταλίας. Πιστεύεται πως είναι γιοι των δέντρων. Ζουν νομαδικά, χωρίς νόμους, χω­ρίς πόλεις και τρέφονται με άγριους καρπούς. Το όνομα τους γενικά θεωρείται πως σημαίνει «λαός αυτόχθονας» (λατ. ab, origo;). Σ' αυτόν το λαό βασίλευε ο Λατίνος, όταν ο Αινείας έφτασε στο Λάτιο με τους Τρώες του. Οι Αβορίγινες ενώθηκαν με τους Τρώες και σχημάτισαν το λα­τινικό λαό που ονομάστηκε έτσι για να τιμηθεί ο βασιλιάς Λατίνος (βλέπε πιο κάτω: Latinus). (1)

Latinus

Σύμφωνα με τη ρωμαϊκή παράδοση, ο Λατί­νος, ο βασιλιάς των Αβοριγίνων (των πιο αρχαί­ων κατοίκων της Ιταλίας), είναι ο επώνυμος ήρωας των Λατίνων. Ο μύθος του πολύ νωρίς εξελληνίστηκε και συνδέθηκε με τον Τρωικό κύκλο, όταν πλάστηκε ο ρωμαϊκός μύθος του Αινεία. Ορισμένοι ωστόσο μυθογράφοι, ιδιαίτερα ο Βιργίλιος, προσπάθησαν να διατηρήσουν τον ντόπιο χαρακτήρα του. Γι' αυ­τό για την καταγωγή του Λατίνου μαρτυρούνται δύο ευδιάκριτα διαφορετικές παραδόσεις" η «ελληνίζουσα» παράδοση τον θέλει γιο της Κίρκης και του Οδυσσέα ή ακόμη εγγονό του Οδυσσέα (στην περίπτωση αυτή πατέρας του είναι ο Τη­λέμαχος και μητέρα του η Κίρκη)· η λατινική παράδοση απεναντίας μας τον δίνει ως γιο του επιχώριου γέρου θεού Φαύνου και της θεάς των Μιντουρνών Μαρίκας. Τέλος με την ανάπτυξη του μύθου του ρωμαϊκού Ηρακλή (Hercules), τις δύο προηγούμενες γενε­αλογίες ήρθε να τις επικαλύψει ακόμη μία· ο Ηρακλής, όταν επέστρεφε από τη χώρα του Γη­ρυόνη, είχε πάρει μαζί του μια νέα υπερβόρεια (*), που ο πατέρας της του την είχε δώσει ως όμηρο. Ενώ περνούσε από την Ιταλία, την πάντρεψε με τον Φαύνο, που τότε ήταν βασιλιάς των Αβορι­γίνων. Τη νέα αυτή την έλεγαν Παλλαντώ (Pallanto) και πιστεύουν ότι από αυτή προφανώς πή­ρε το όνομα του ο Παλατινός λόφος ή το Παλλάντιο (η πρώτη Ρώμη, το χωριό πάνω στον Πα­λατινό λόφο που, όπως λένε, το έχτισε ο Εύαν­δρος). Η Παλλαντώ, όταν παντρεύτηκε τον Φαύνο, ήταν έγκυος από τον Ηρακλή και έκαμε γιο που αργότερα έγινε ο βασιλιάς Λατίνος. 'Αλλες παραλλαγές αναφέρουν πως ο Ηρακλής απέκτη­σε τον Λατίνο με τη γυναίκα του βασιλιά Φαύνου ή ακόμη και με την κόρη του.

Η παράδοση δεν είναι λιγότερο περίπλοκη και σε ό,τι έχει σχέση με τις περιπέτειες του Λα­τίνου. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με δύο μεγά­λα μυθολογικά συστήματα. Σύμφωνα με το ένα, όταν ο Αινείας αποβιβάζεται στην ακτή του Λα­τίου, ο Λατίνος τον δέχεται φιλόξενα· σύμφωνα με το άλλο, τον πολεμά. Διηγούνταν π.χ. ότι έδωσε στους μετανάστες από μόνος του μία επι­χορήγηση σε γη (680 εκτάρια, αν πιστέψουμε σ' ένα απόσπασμα του Κάτωνα, που έχει διατη­ρήσει ο Σέρβιος στο υπόμνημα του στην Αινειάδα. Ο Λατίνος, κοντά στα άλλα, πρόσφερε στον Αινεία ως γυναίκα και την κόρη του Λαβινία. Οι Τρώες όμως είχαν αρχίσει, φαίνεται, να κάνουν επιδρομές στα γύρω εδάφη, τόσο που ο Λατίνος, επειδή έπρεπε να κάμει πόλεμο εναντίον τους, συμμάχησε με τον Τύρνο, το βασιλιά των Ρουτούλων. Σε αποφασιστική μάχη ο Τύρνος και ο Λατίνος σκοτώθηκαν. Η πρωτεύουσα των Αβοριγίνων, που σύμφωνα με την εκδοχή αυτή ονο­μαζόταν Laurolavinium, καταλήφθηκε και έτσι βασιλιάς έγινε ο Αινείας. Οι Αβορίγινες και οι Τρώες μετανάστες, οι δύο αυτοί λαοί, ενώνονται και γίνονται ένας που, για να τιμηθεί ο ομώνυ­μος βασιλιάς, ονομάστηκαν Λατίνοι.

Σύμφωνα με το δεύτερο μυθολογικό σύστημα, ο Αινείας έφτασε στη λατινική ακτή δύο χρόνια ύστερα από την άλωση της Τροίας και γρήγορα βάλθηκε να χτίσει μια πόλη. Ο βασιλιάς του τό­που Λατίνος, που ήδη βρισκόταν σε πόλεμο με τους Ρουτούλους, καταφτάνει αμέσως και επικε­φαλής μιας μεγάλης στρατιάς ξεκινάει να εμπο­δίσει την εγκατάσταση της τρωικής αποικίας στο έδαφος του. Το βράδυ φτάνει κοντά στο τρωικό στρατόπεδο και, βλέποντας τους συντρό­φους του Αινεία οπλισμένους όπως οι Έλληνες και παρατεταγμένους για μάχη, αποφασίζει να μεταθέσει τη σύγκρουση για την επόμενη μέρα. Το βράδυ όμως στον ύπνο του βλέπει μια επιχώρια θεά, που τον προειδοποιεί πως θα ήταν συμ­φέρον του να συμμαχούσε με τους ξένους. Τον Αινεία πάλι τον καλούν οι δικοί του πατρώοι θε­οί (οι Penates) να κλείσει συμφωνία με το Λατίνο. Έτσι το πρωί η συμμαχία αποφασίζεται. Οι Αβορίγινες παραχωρούν στους Τρώες ένα κομ­μάτι γη και αυτοί, για αντάλλαγμα, αναλαμβά­νουν να τους βοηθήσουν στον πόλεμο εναντίον των Ρουτούλων. Ο Αινείας παντρεύεται τη Λα­βινία και ονομάζει Λαβίνιο την καινούρια του πόλη. Ο γάμος όμως αυτός γίνεται αιτία για έναν πόλεμο εναντίον του Τύρνου, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση αυτή, δεν είναι Ρούτουλος, αλλά μάλλον Τυρρηνός, ανεψιός της βασίλισσας Αμάτας, της γυναίκας του Λατίνου. Στον πόλεμο που ακολουθεί σκοτώνεται ο Λατί­νος και ο Τύρνος και ο Αινείας, ως άντρας της Λαβινίας, γίνεται βασιλιάς των Αβοριγίνων. Ο νέος λαός, όπως και στην προηγούμενη παράδο­ση, πήρε το όνομα Λατίνοι.

Ο Βιργίλιος στην Αινειάδα παρουσιάζει μια εκδοχή, η οποία ενώνει τις δύο προηγούμενες παραλλαγές. Στην Αινειάδα ο Λατίνος, τον οποίο οι μάντεις συμβούλευσαν να δώσει την κόρη του σε έναν ξένο ήρωα, δέχεται καλοπροαίρετα τον Αινεία. Όταν φτάνουν στην πρωτεύουσα του οι απεσταλμένοι του Αινεία, ο βασιλιάς αντιλαμβάνεται ότι ο χρησμός πρέπει να εκπλη­ρωθεί και έτσι, εντελώς αυθόρμητα, δίνει στον ξένο για γυναίκα τη Λαβινία. Πριν όμως κλείσει επίσημα η συμμαχία του Λατίνου με τους Τρώ­ες, μεσολαβεί ένα τυχαίο γεγονός· ο Ασκάνιος, ο γιος του Αινεία, σκοτώνει μια μέρα στο κυνή­γι ένα ελάφι ήμερο, γεγονός που προκαλεί δια­μάχη ανάμεσα στους Αβορίγινες βοσκούς, που αγανάκτησαν με το σκοτωμό του ελαφιού, και στους νεαρούς Τρώες που συνόδευαν τον Ασκάνιο. Η Αμάτα, που ήθελε να παντρέψει τη Λαβι­νία με τον Τύρνο, το βασιλιά των Ρουτούλων, και ο ίδιος ο Τύρνος παρακινούν τον Λατίνο σε πόλεμο εναντίον των Τρώων. Ο Λατίνος αρνιέ­ται τον πόλεμο και κλείνεται βαθιά μέσα στο παλάτι του, ενώ η ίδια η Ήρα (Juno) ανοίγει τις πύλες του ναού του πολέμου (του ναού του Ιανού στη Ρώμη, που έμενε κλειστός σε καιρό ειρήνης και δεν άνοιγε παρά μόλις άρχιζαν εχθροπρα­ξίες - ο Βιργίλιος, με τον τρόπο αυτό, μεταθέτει ένα ρωμαϊκό έθιμο στην πόλη του Λατίνου). Ο Τύρνος ανεβαίνει στην ακρόπολη και υψώνει τη σημαία που καλεί το λαό στα όπλα. Ο Λατίνος δεν παίρνει μέρος στον πόλεμο που ακολουθεί· αρκείται μόνο να ζητήσει ανακωχή από τους Τρώες, για να θάψουν τους νεκρούς· προσπαθεί να αποτρέψει τον Τύρνο από το σχέδιο του, όταν εκείνος θέλει να αναμετρηθεί σε μονομαχία με τον Αινεία. Ύστερα από το θάνατο του Τύρνου κάνει ειρήνη με τους Τρώες.

Δύο άλλες μαρτυρίες μας κάνουν γνωστό ένα μύθο, σύμφωνα με τον οποίο ο βασιλιάς Λατί­νος σε μια μάχη εναντίον του Μεζέντιου, του βασιλιά της Καίρε ή Καίρης (Caere), εξαφανί­στηκε και έγινε ο θεός Δίας Λατίνος (Jupiter Latinus). Τη λατρεία του θεού αυτού κατά την ιστορική εποχή την ιερουργούσε η Λατινική Ομοσπονδία πάνω στο όρος που δεσπόζει στη λίμνη Nemi. (2)

-------------

(*) Χιούμορ: Λέτε με την  ευκολία που είχαν αρχαίοι στα ταξίδια τους στους Υπερβόρειους λαούς, όπου ο Ηρακλής πήρε την υπερβόρεια αυτή κοπέλα, να είχαμε και κάποια επικοινωνία και σε άλλα μέρη, όπως, για παράδειγμα,  στην ... Αυστραλία; Πού ξέρεις; Βουνό με βουνό δεν σμίγει!..

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

1) Δίον. Αλικ., Ρωμ. Αρχ. 1, 9 κ.ε., 1, 72. 2, 48 κ.ε. Κά­των, Origines, αποσπ. 5, 6, 7. Σαλλ., Catil. 6, 1. Λυκόφρ., Αλεξ. 1253 (αναφέρει το λαό «Βορείγονοι», που ίσως είναι μια αδέξια μετάφραση του λατιν. ονόμ. Ab­origines). Φήστος, 266. Πλίν., Φυσ. /στ. 3, 56. Σέρβ., Σχόλ. στον Βιργ., Αιν. 8, 328. Πρβ. J. Berard, Lα co­lonisation grecque en Italie meridionale..., Παρίσι, 1941, σ. 387 κ.ε. J. Perret, Les origines de Iα legende troyenne de Rome, Παρίσι, 1942, σ. 637 κ.ε.

2) Ησ., θεογ. 1011 κ.ε. (χωρίο παρέμβλητο). Σχόλ. στον Απολλ. Ρόδ., Αργ. 3, 200. Στέφ. Βυζ., στη λ. Πραίνεστος. Δίον. Αλικ., Ρωμ. Αρχ. 1, 43 κ.ε., 1, 57 κ.ε., 1, 72. Φήστος, στις λ. Romam (σ. 266 Μ και 268 Μ) και Palatium (σ. 220 Μ). Υγίν., Fab. 127. Πλούτ., Ρωμ. 2. Λίβ. 1, 1, 6 κ.ε. Βιργ., Αιν. βιβλ. 7 κ.ε., passim. Σέρβ., Σχόλ. στον Βιργ., Αιν. 1, 2. 1, 6. 1, 84. 1, 267. 1, 273. 3, 148. 4, 620. 6, 760. 7, 58. 7, 659. 7, 678. 10, 76. 11, 743. 11, 316. 12, 164. Τζέτζ., Σχόλ. στον Λυκόφρ. 1232, 1254. Βάρρων, De ling. lat. 5, 144. Σολίνος 2, 14. Αυγουστ. 18, 16. Σχόλ. Bob. στον Κικ., Pro Plane. σ. 256. Βλ. τη συζήτηση των πηγών στον J. Perret, Les engines de Iα legende troyenne de Rome, Παρίσι, 1942, σ. 526 κ.ε