Χριστός Ανέστη!..

Κωδικός Πόρου: 00285-117423-217
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 24/04/11 14:06
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Το Σχόλιο της Ημέρας, 00285-117423-217




Περιγραφή:

Χριστός Ανέστη!..

Δεν πειράζει!.. Εμείς, μέρα του Πάσχα όπως λέμε στα χωριά μας, όπου όλοι οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί εορτάζουμε το μεγαλύτερο γεγονός της χριστιανοσύνης, που δεν είναι άλλο από την Ανάσταση του Κυρίου, σε όλους τους ανθρώπους, εχθρούς και φίλους, δείχνουμε έμπρακτα την αγάπη μας και λέμε μέσα από τα βάθη της καρδιάς : «Χριστός Ανέστη» και «Χρόνια Πολλά»!.. 

Χριστός Ανέστη!...

Δεν ξέρω αλλά πολλές φορές όχι απλώς ευθυγραμμίζομαι, αλλά γίνομαι και υπέρμαχος διαφόρων ιδεών, που γράφονται απ’ τα συντρίμμια της ψυχής πολλών συγχρόνων πατέρων της Εκκλησίας μας. Τι λέει ένας εξ αυτών:

«Ας σταθούμε ευλαβικά μπροστά στον άδειο τάφο του Κυρίου. Μετά την λαμπροφόρο Ανάστασή του, ο τάφος του είναι ο τόπος από όπου ανέβλυσε το φως και η ζωή.

Όταν βρεθούμε στους άγιους εκείνους Τόπους, όπου έγιναν όλα τα γεγονότα της θυσίας του Κυρίου μας, πέφτουμε στα γόνατα για να προσκυνήσωμε εκεί όπου ετάφη το άχραντο Σώμα Του• εκεί που ο Άγγελος έσυρε την πλάκα του μνημείου, κι ο θριαμβευτής Χριστός ανεστήθη από τους νεκρούς.

Συντριμμένοι πολλές φορές, μα και ευλαβείς, στεκόμαστε μπροστά στους τάφους των προσφιλών μας ανθρώπων• είναι οι συγγενείς μας, οι φίλοι μας, οι ευεργέτες μας, που έφυγαν από τον κόσμο αυτό και τα σώματά τους αναπαύονται στους φροντισμένους τάφους.

Είναι πολύ φυσικό να γεμίζουν δάκρυα τα μάτια μας, καθώς αντικρύζουμε το παγερό χώμα ή την μαρμάρινη πλάκα να σκεπάζει τους προσφιλείς μας. Μα κάπου εκεί προβάλλεται ένας Σταυρός.

Είναι το σύμβολο της νίκης του Χριστού κατά του θανάτου. Αυτές, λοιπόν, οι πλάκες θα σπάσουν μια μέρα, κι από όλους τους τάφους, όπου της γης, θα αναστηθούν οι νεκροί μας και θα ζήσουν μαζί με μας την νέα ζωή της αιωνίου μακαριότητος.

Θα μένουν τότε άδειοι κι οι δικοί μας τάφοι, κι η οικουμένη θα πλημμυρίσει από τις στρατιές των αναστημένων ψυχών και σωμάτων, που πήραν την πνοή της ζωής από τον αναστημένο Χριστό.

Στο Σύμβολο της Πίστεως απαγγέλομε κάθε φορά• «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν». Αυτή η πίστη μας, ας πηγάζει από το κενό μνημείο του Σωτήρος Χριστού, κι από τον γλυκό αντίλαλο των αναστασίμων ύμνων που αρμονικά και αιώνια επαναλαμβάνει η Εκκλησία μας».

Δεν μπορείς, παρά να συμφωνήσεις απόλυτα με τον Επίσκοπο και τόσο παρεξηγημένο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο, που έγραψε το τόσο ανθρώπινο και (γιατί όχι;) τρυφερό κι ευαίσθητο αυτό κείμενο.

Και συμφωνούμε απόλυτα όταν γύρω μας έχουν σηκωθεί απειλητικά τόσα και τόσα βαριά και μαύρα σύννεφα από τη καθημερινότητα που ζούμε και βιώνουμε όλοι οι Έλληνες και όλες οι Ελληνίδες!..

Ας τα διαλύσουμε, λοιπόν, τα μαύρα σύννεφα!.. Και μέσα απ’ αυτά τα σύννεφα, τον καταγάλανο πασχαλινό ουρανό,  ας ανατείλει επί τέλους το ίδιο το αστραφτερό φως της χριστιανοσύνης!

Εκείνο το φως, το Άγιο Φως, που τούτες τις μέρες έκανε και την δική μας καρδιά να κλάψει από συγκίνηση καθώς το βλέπαμε να ακτινοβολεί στον ίδιο εκείνο τόπο που σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Κύριός μας και Θεός μας, ο Ιησούς Χριστός!

Χριστός Ανέστη, αδελφοί!...

Χριστός Ανέστη, αδέλφια!.. 

Με πασχαλινή και αναστάσιμη χαρά

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Κυριακή του Πάσχα, 24 Απριλίου 2011