Τα Κούλουμα μιας άλλης εποχής!..

Κωδικός Πόρου: 00285-115643-8357
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 14/03/16 18:31
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Το Σχόλιο της Ημέρας, 00285-115643-8357




Περιγραφή:

Τα Κούλουμα μιας άλλης εποχής!..

Βγάζαμε ένα μεγάλο καλάμι από τις καλαμιές που υπήρχαν σε ένα σημείο στα Νέα Λιόσια, το σχίζαμε στα τέσσερα κομμάτια και στη συνέχει, αφού μετρούσαμε με το μέτρο τις διαστάσεις του αετού, σταυρώναμε τα καλάμια σε ένα εξάγωνο ή οκτάγωνο σχήμα. Στη συνέχεια δέναμε με σπάγκο τις γωνίες των καλαμιών, για να είναι σταθερές και ακολούθως ανοίγαμε την μονόχρωμη ή πολύχρωμη χάρτινη κόλα της αρεσκείας μας για να ντύσουμε τον χάρτινο αετό. Κατόπιν, αφού στρίβαμε τις γωνίες της χάρτινης κόλας προς το εσωτερικό του αετού, τις κολλάγαμε με αλευρόκολλα, ψαρόκολλα ή με κάποια άλλη κόλλα και αφού του βάζαμε και την ουρά στολισμένη με πολύχρωμες χάρτινες κορδέλες, ο αετός ήταν έτοιμος για πέταγμα!

--Αμόλα καλούμπα, σου λέω!..
--Δεν έχω άλλο σπάγκο!..
--Δεν βλέπεις ότι ο άλλος σήκωσε ψηλά τον αετό;
--Τώρα θα δεις τι θα πάθει!.. Έχω βάλει ξυράφια στην ουρά και θα του κόψει τον σπάγκο αν τολμήσει κι έρθει κατά πάνω μας!...

Κάτι τέτοιους διαλόγους θυμόμουν σήμερα το πρωί, Καθαρά Δευτέρα, και γελούσα μονάχος μου καθώς έβλεπα ορισμένα παιδιά μέσα στη βροχή να προσπαθούν «ν’ αμολύσουν» τον χάρτινο αετό!.. Μάταιος, όμως, ο κόπος!.. Ο αητός για να σηκωθεί ψηλά θέλει αέρα και όχι βροχή!

Θυμήθηκα νοσταλγικά και τα δικά μου χρόνια!.. Τότε που ήμουν παιδί κι επιχειρούσα κι εγώ όχι ν’ αγοράσω, αλλά να φτιάξω με τα ίδια τα χεράκια μου τον χάρτινο αετό! Πώς γινόταν αυτό;

Βγάζαμε ένα μεγάλο καλάμι από τις καλαμιές που υπήρχαν σε ένα σημείο στα Νέα Λιόσια, το σχίζαμε στα τέσσερα κομμάτια και στη συνέχει, αφού μετρούσαμε με το μέτρο τις διαστάσεις του αετού, σταυρώναμε τα καλάμια σε ένα εξάγωνο ή οκτάγωνο σχήμα. Στη συνέχεια δέναμε με σπάγκο τις γωνίες των καλαμιών, για να είναι σταθερές και ακολούθως ανοίγαμε την μονόχρωμη ή πολύχρωμη χάρτινη κόλα της αρεσκείας μας για να ντύσουμε τον χάρτινο αετό.

Κατόπιν, αφού στρίβαμε τις γωνίες της χάρτινης κόλας προς το εσωτερικό του αετού, τις κολλάγαμε με αλευρόκολλα, ψαρόκολλα  ή με κάποια άλλη κόλλα και αφού του βάζαμε και την ουρά στολισμένη με πολύχρωμες χάρτινες κορδέλες, ο αετός ήταν έτοιμος για πέταγμα!

--Ναι, αλλά δεν έχουμε σπάγκο! Πώς θα πετάξουμε τον αετό;
--Πόσα λεφτά έχεις πάνω σου;
--Μόνο μία δραχμή!
--Ελάτε να σας δανείσω εγώ ένα κουβάρι σπάγκο, μας έλεγε ο θείος μας ο Κώστας ο Γιαννόπουλος, που διατηρούσε «Παντοπωλείο» στη γειτονιά (Αργυροκάστρου 25 και Δερβενακίων γωνία, στα Νέα Λιόσια). Κι όταν πετάξετε τον αετό, μαζέψτε το κουβάρι και ξαναφέρτε το!

Δώρο εξ ουρανού το κουβάρι με τον σπάγκο!.. Ξέρεις τι πάει να πει να έχεις φτιάξει ολόκληρο αετό και να μην έχεις σπάγκο; Σκέτη απελπισία!
--Μόνο πάρτε και το παιδί μαζί σας, για να μην κλαίει μονάχο του!
--Ναι, θείε Κώστα! Θα το πάρουμε!

«Παιδί» εννοούσε ο θείος μας τον μικρούλη Μπάμπη Καραπαναγιωτίδη, που φαίνεται στην πάνω φωτογραφία έμπροσθεν του χάρτινου αετού και εν μέσω δύο ποδηλάτων (στο δεξιό ποδήλατο είναι ο γράφων δίπλα στην ξαδέλφη του, Μαρία Καραπαναγιωτίδου, την πολύ νεαρή μητέρα του Μπάμπη). Πήραμε, που λέτε, το παιδί κι ενώ απομακρυνθήκαμε λιγάκι για να βρούμε ξέφωτο, αμολύσαμε τον αετό!

Ο αετός στην αρχή έκανε κάτι βόλτες γύρω από τον εαυτό του και έπεφτε κάτω στα χόρτα. Νέα προσπάθεια!.. Και καθώς αμολούσαμε καλούμπα, ο αετός σηκώθηκε αγέρωχος και άρχισε ν’ ανεβαίνει προς τον ουρανό! Η χαρά μας δεν περιγραφόταν!
--Θέλω κι εγώ!.. Θέλω κι εγώ!... Άρχισε να φωνάζει κλαίγοντας κι ο μικρούλης ο Μπάμπης, ο οποίος τελικά μας έπεισε να του δώσουμε το κουβάρι με το σπάγκο του αετού.
Τι ατυχία, όμως!.. Ο αετός είχε αναπτύξει δύναμη και τραβούσε τον Μπάμπη προς το μέρος του!.
--Το παιδί!.. Το παιδί!. Άρχισε να φωνάζει σπαρακτικά η μητέρα του η οποία έτρεξε προς το μέρος του Μπάμπη και του έβγαλε το κουβάρι από το χέρι για να μην το παρασύρει άλλο ο αετός, ο οποίος χάθηκε εν μέσω των άλλων χαρταετών!

Αυτό το θέμα ήταν το αντικείμενο συζήτησης όλο το βράδυ με τα άλλα οικεία μας πρόσωπα, που επέστρεφαν τραγουδώντας από την εξοχή, όπου πήγαν να γιορτάσουν τα Κούλουμα, άλλος από την Αίγινα, άλλος από τη Χασιά και άλλος από το χωριό, που είχε πάει για διήμερο (τότε δουλεύαμε και το Σάββατο), ενώ η ταπεινότητά μου είχε σκύψει μελαγχολικά το κεφάλι, που ήταν πρωτεργάτης στην κατασκευή του «επεισοδιακού» αετού!
--Μα, γιατί είσαι στενοχωρημένος; Με ρώτησε κάποια στιγμή ο θείος μου ο Κώστας!
--Δεν σου έφερα πίσω το κουβάρι με τον σπάγκο!..
--Αυτό κάθεσαι και στενοχωριέσαι; Τώρα θα δεις τι θα σου δώσω εγώ!

Ένα φιλί στο μάγουλο, από το θείο μου τον Κώστα, αλλά και από την ξαδέλφη μου τη Μαρία, ήταν η μεγαλύτερη εξιλέωση εκείνης της Καθαράς Δευτέρας των παιδικών μας χρόνων!..

Καλή Σαρακοστή!..

Με σεβασμό και τιμή

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Καθαρά Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016