«Στις φάμπρικες της Γερμανίας…»

Κωδικός Πόρου: 00285-115680-8210
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 06/02/16 20:06
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Το Σχόλιο της Ημέρας, 00285-115680-8210




Περιγραφή:

«Στις φάμπρικες της Γερμανίας…»

Ακόμη και σήμερα ακούγεται ο απόηχος του λαϊκού τραγουδιού: «Στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές…», που τραγουδούσε ο Στέλιος Καζαντζίδης, αλλά οι Ευρωπαίοι εθελοτυφλούν ή κάνουν πως κωφεύουν με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στους μετανάστες ή τους πρόσφυγες! Σαν χώρα μας περιθωριοποιούν, παρά το γεγονός ότι κάποτε, όταν πηγαίναμε εμείς ως μετανάστες στο Εξωτερικό, μας εξέταζαν ακόμη και στα δόντια για να μας δώσουν την διαβόητη «πράσινη κάρτα» για εργασία στη Γερμανία!.. Τ’ ακούει αυτά ο κ. Σόϊμπλε ή η κ. Μέρκελ;

Χιλιάδες πρόσφυγες –λέει ένα δημοσίευμα του Υπ. Παιδείας- ήρθαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Ειδικά μετά τα «Μικρασιατικά», πάνω από 1.000.000 άνθρωποι φτάνουν στην Ελλάδα. Οι νέες περιοχές όπου εγκαθίστανται οι πρόσφυγες παίρνουν ονόματα που θυμίζουν τις χαμένες τους πατρίδες (Νέα Σμύρνη, Νέα Φιλαδέλφεια, Νέα Χαλκηδόνα, Νέα Ιωνία, κ.ά.).

Νέοι πρόσφυγες (πάνω από 80 χιλιάδες) προκύπτουν μετά τη λήξη του Εμφύλιου. Τους ονομάζουμε «πολιτικούς πρόσφυγες» καθώς έφυγαν από τη χώρα εξαιτίας των πολιτικών πεποιθήσεων και των επιλογών τους. Κατευθύνονται προς τη Σοβιετική Ένωση ή την Ανατολική Ευρώπη όπου προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.

Συχνά οι άνθρωποι αλλάζουν το επίθετό τους για να φύγει από πάνω τους το στίγμα του πρόσφυγα από την Τουρκία: «… κάθε παιδί που γεννιόμασταν εμείς (στην Ελλάδα), πήγαινε η γιαγιά στο ληξιαρχείο, ‘‘δεν είμαστε στην Τουρκιά’’, έλεγε, ‘‘Ανεζάκη’’. (…) ο μεγάλος μου αδερφός ο Γιάννης πήγαινε στρατιώτης (…). Εκεινού στη στρατολογία το επίθετο ήτανε Ανεζάκης, ο μπαμπάς (λεγόταν) Ανέζογλου και λέει (ο υπάλληλος του στρατού), ‘‘καθίστε, εδώ δεν κολλάνε αυτά τα δύο’’. Tους εξήγησαν (…)». [Συνέντευξη Ευστράτιου Ανεζάκη (Αρχείο Μαρτυριών ΙΜΕ)].

Μετά το τέλος του Εμφυλίου, αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού πέρασαν στην Αλβανία. Από εκεί, με πλοία ξεκίνησαν για μία νέα πατρίδα. «Φύγαμε (από την Αλβανία) στα τέλη Οκτωβρίου, στοιβαγμένοι σαν εμπόρευμα, στο αμπάρι ενός σοβιετικού πλοίου με μυστικότητα, για να μην μας ανακαλύψουν και μας πνίξουν στη θάλασσα. Ένα-δυο άτομα πέθαναν από ασφυξία (…) Φτάνοντας εκεί (στην Τασκένδη) μας απογοήτευσε ο χώρος. Βλέπαμε κάτι σπιτάκια μικρά, χτισμένα με χώμα». θυμάται ο Δημήτρης Αραμπατζής (επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από 38 χρόνια).

Κατά τη διάρκεια του 20ού αι. πολλοί Έλληνες φεύγουν από τη χώρα για να αναζητήσουν μία καλύτερη ζωή. Δύο μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα διακρίνουμε στη σύγχρονη ιστορία.

Στις αρχές του αιώνα, από το 1890 έως το 1924 η μετανάστευση παίρνει μαζικό χαρακτήρα (κυρίως προς την Αμερική) και η χώρα χάνει περίπου το 7% του πληθυσμού της.

Η Ελλάδα είναι μία υπανάπτυκτη χώρα χωρίς κανονική απασχόληση ούτε στη βιομηχανία ούτε στον αγροτικό τομέα. Οι περισσότεροι μετανάστες στην Αμερική κάνουν βαριές χειρονακτικές εργασίες.

Το επόμενο μεταναστευτικό ρεύμα είναι αυτό της δεκαετίας του 1960. Οι δυσκολίες της ζωής στην ύπαιθρο στέλνουν χιλιάδες Έλληνες στα εργοστάσια της Γερμανίας και αλλού, Ας διαβάσουμε κάποιες εμπειρίες και τραυματικά βιώματα Ελλήνων μεταναστών:

«Μόλις κατεβήκαμε(αναφέρει ένας Έλληνας μετανάστης στο Μόναχο)μας δώσανε από μια κάρτα, βγήκε κάποιος στο εκεί βαγόνι και είπε όποιος έχει αυτό το νούμερο θα ‘ρθει δεξιά (…) μας έβαλε κάτω στο ισόγειο στο Μόναχο σε μία πολύ μεγάλη αίθουσα και όταν έμπαιναν από μια πόρτα μας έδιναν και μια τσάντα. Είχε μέσα μπανάνες, είχε μήλα, είχε απ’ όλα. Είχε ψωμάκια, το σάντουιτς που δεν το είχαμε δει, κομματάκια σάντουιτς, κασέρια, σαλάμια, (…). (…) μας δίνουνε περνώντας κι ένα κύπελλο καφέ. Το στραγγιστό αυτό το γαλλικό. (…) Εμείς παίρναμε ότι μας δίνανε (…) Στραγγιστό πρώτη φορά βλέπαμε τότε (…) Και ‘γω λέω πάντως ζεστό και νόστιμο είναι. Ήταν Αύγουστος φυσικά. (…) Και είχαμε άλλες 24 ώρες που θα πηγαίναμε στη Βρέμη. Τέλος εκεί καθήσαμε. Τώρα τη μπανάνα πως θα τη φάμε; Καλά τα ψωμιά εντάξει. Χαρήκαμε που βρήκαμε σαλάμι, κασέρι μέσα και άσπρο ψωμί. Εμείς τότε δε ξέραμε ψωμιά άσπρα, μόνο το ζυμωτό στο σπίτι που το ζυμώναμε. Και άσπρο ψωμί αυτό φρέσκο, φάγαμε πεινασμένες όπως ήμασταν. Τη μπανάνα πως θα φάμε; Μετά μας κατάλαβε από απέναντι ένας Γερμανός, έρχεται και μας δείχνει και λέει : ‘‘Έτσι το καθαρίζετε και το τρώτε’’». [Συνέντευξη της Μαρίτσας Ησαϊόγλου-Πασχαλίδου (Αρχείο Μαρτυριών ΙΜΕ)]. [Βλέπε: «Στοιχεία Ελληνικής Ιστορίας και Ελληνικού Πολιτισμού», του Υπ. Παιδείας και δια βίου μάθησης.]

Τι τα θέλετε, βρε παιδιά, τι τα γυρεύετε!.. Ακόμη και σήμερα ακούγεται ο απόηχος του λαϊκού τραγουδιού: «Στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές…», που τραγουδούσε ο Στέλιος Καζαντζίδης, αλλά οι Ευρωπαίοι εθελοτυφλούν ή κάνουν πως κωφεύουν με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στους μετανάστες ή τους πρόσφυγες! Σαν χώρα μας περιθωριοποιούν, παρά το γεγονός ότι κάποτε, όταν πηγαίναμε εμείς ως μετανάστες στο Εξωτερικό, μας εξέταζαν ακόμη και στα δόντια για να μας δώσουν την διαβόητη «πράσινη κάρτα» για εργασία στη Γερμανία!.. Τ’ ακούει αυτά ο κ. Σόϊμπλε ή η κ. Μέρκελ;

Με σεβασμό και τιμή

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016