Ο δήθεν διχασμός των γενεών!..

Κωδικός Πόρου: 00285-115663-8277
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 23/02/16 17:19
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Το Σχόλιο της Ημέρας, 00285-115663-8277




Περιγραφή:

Ο δήθεν διχασμός των γενεών!..

Ως προς το λεγόμενο «διαγενεακό μίσος», ας μην κουράζονται άδικα οι πονηρές αλεπούδες της πολιτικής και της επιχειρηματικής ζωής του τόπου, διότι συνέβη το ακριβώς αντίθετο! Κι αυτό το απέδειξαν με την υφιστάμενη οικονομική κρίση οι παππούδες και οι γιαγιάδες, οι οποίοι βοήθησαν εις το έπακρον να επιβιώσουν και τα εγγόνια και τα παιδιά τους, προσφέροντας την έστω μικρή συνταξούλα τους, κάνοντας πράξη όχι μόνο την ανθρωπιστική αλληλεγγύη, αλλά και τη χριστιανική αγάπη, που δίδαξε ο Χριστός!..

ΧΘΕΣ βράδυ πολλοί Έλληνες παρακολούθησαν την συζήτηση του νέου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκου Μητσοτάκημε τον οικοδεσπότη της τηλεοπτικής εκπομπής «Στον Ενικό» κ. Νίκο Χατζηνικολάου .

Οφείλω να ομολογήσω ότι οι τηλεθεατές δεν ενθουσιάστηκαν ιδιαίτερα. Ίσως από το γεγονός ότι ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ως νέος και άπειρος, δεν είχε τα κατάλληλα στοιχεία στα χέρια του για ν’ αποδείξει τους ισχυρισμούς του. Έδειξε όμως σταθερή εμμονή σε μια κοινή γραμμή προς τα εθνικά ζητήματα –κάτι που τον τιμά ιδιαίτερα.

Εκείνο, όμως, που προξένησε εντύπωση στον γράφοντα είναι ο τρόπος με τον οποίον ορισμένοι προπαγανδίζουν μια πραγματική φενάκη (ίσως διότι έτσι τους βολεύει), τον δήθεν διχασμό των γενεών, όρο που χρησιμοποίησε και ο κ. Μητσοτάκης, που άλλοι ονοματίζουν «διαγενεακό μίσος»!

Προσέξατε τους όρους: Δεν μιλάνε για «αλληλεγγύη των γενεών» ή για «διαγενεακή αλληλεγγύη». Αυτοί οι όροι δεν εξυπηρετούν ορισμένους (πολιτικούς, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, καναλάρχες κλπ), οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να γεμίσουν τον δικό τους κορβανά, κάνουν τα πάντα για να διασπείρουν μίσος μεταξύ των γενεών, ώστε να στραφεί μέσα στην ελληνική κοινωνία η μια κατηγορία εναντίον της άλλης και οι ίδιοι να καρπώνονται τα δικά τους οφέλη. Ας γίνουμε, όμως, πιο συγκεκριμένοι φέρνοντας ένα παράδειγμα από τη χθεσινοβραδινή τηλεοπτική εκπομπή:

Ένας νεαρός (ο μοναδικός μέσα στην παρέα πολλών συνομηλίκων του) γύρισε προς τον κ. Μητσοτάκη και ζήτησε (αν είναι δυνατόν) … περικοπή συντάξεων! Το έλεγε μάλιστα με έναν τρόπο, που σου δημιουργούσε αμφιβολίες, για το αν ο άνθρωπος αυτός ήταν ή όχι εραστής της αλήθειας ή φίλος της κοινωνικής πραγματικότητας! Δεν ζήτησε, για παράδειγμα, περικοπές υψηλών κερδών επιχειρηματιών, υψηλών αμοιβών, επιστροφή των κλεμμένων χρημάτων στα Ταμεία από διάφορες ανομίες των κυβερνώντων, επιστροφή των μαύρων καταθέσεων στις τράπεζες του Εξωτερικού (που όπως λένε πολλοί υπερβαίνουν κατά πολύ κι αυτό ακόμη το χρέος του Ελληνικού Κράτους!), ενεργοποίηση αναπτυξιακών νόμων για είσοδο πολλών νέων στην εργασία και μείωση της ανεργίας, κάτι που είναι επωφελές και για τα Ταμεία και τόσα άλλα, αλλά … μείωση των συντάξεων!!

Μάλιστα ο εν λόγω νεαρός είχε την απαίτηση οι περικοπές των συντάξεων να πάνε στους … επιχειρηματίες, με το σοφιστικό επιχείρημα ότι έτσι οι νέοι θα βρουν περισσότερες δουλειές! Τι περίεργο!.. Ο νεαρός αυτός ήταν … «ελεύθερος επιχειρηματίας» (!!), ενώ ο κ. Μητσοτάκης, προφανώς νομίζοντας ότι έτσι θα γίνει αρεστός, συμφώνησε με το νεαρό επιχειρηματία (!!!).

Επιτέλους, ας πούμε δυο-τρεις αλήθειες, που κάποιοι σκοπίμως αποσιωπούν! Το επιχείρημα ότι η σημερινή γενιά εργάζεται και πληρώνει τους συνταξιούχους της προηγούμενης γενιάς είναι ένα ψευδεπίγραφο και σοφιστικό επιχείρημα. Και τούτο διότι κανείς δεν είπε στη σημερινή εργαζόμενη νεολαία ότι:

Κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Οργανισμών τοποθετούνταν από τις Διοικήσεις τους σε έντοκους καταθετικούς λογαριασμούς εμπορικών Τραπεζών. Για παράδειγμα, το 1947 ανέρχονταν σε 50 περίπου δισεκατομμύρια δραχμές και ήταν κατά το πλείστον κατατεθειμένα στην Εθνική Τράπεζα με τόκο 2%. Λόγω της χαμηλής τραπεζικής τους απόδοσης, υποστηριζόταν από τις συνδικαλιστικές ενώσεις των εργαζομένων ότι θα έπρεπε με τα χρήματα αυτά να χτιστούν κατοικίες για τη στέγαση ασφαλισμένων εργατών και ιδιωτικών υπαλλήλων. Μάλιστα ορισμένα από τα Ασφαλιστικά Ταμεία διέθεσαν μέρος των αποθεματικών τους κεφαλαίων για την αγορά αστικών ακινήτων. Έτσι το 1947 αγοράστηκαν 10 ακίνητα συνολικής αξίας 15 δισεκατομμυρίων δραχμών (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 14ης Σεπτεμβρίου 1947).

Ωστόσο το κράτος θεώρησε σκόπιμο να χρησιμοποιήσει τον ιδρώτα των εργαζομένων για την οικονομική του ανάπτυξη. Έτσι την 30η Δεκεμβρίου 1950 δημοσιεύτηκε ο υπ’ αριθ. 1611 Αναγκαστικός Νόμος που καθόριζε ότι από την 1η Ιανουαρίου 1951 «όλα τα επενδυόμενα υπό μορφή εντόκου καταθέσεως κεφάλαια των Ασφαλιστικών Ταμείων παρακατατίθενται υποχρεωτικώς εις την Τράπεζαν της Ελλάδος» (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 11ης Μαρτίου 1951). Οι όροι της κατάθεσης ήταν δυσμενείς για τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Ένα μέρος από τα κατατεθειμένα χρήματά τους θα ήταν άτοκο, ενώ το υπόλοιπο τοκιζόταν με 6%. Η Τράπεζα της Ελλάδας θα παραχωρούσε τα χρήματα αυτά στις εμπορικές τράπεζες και αυτές με τη σειρά τους θα τα δάνειζαν σε βιομήχανους, σε εμπόρους και άλλους επιχειρηματίες με πολύ υψηλότερο τόκο (!!).

Στη συνέχεια έγιναν πολλές άλλες ανομίες μέχρι που ήρθε η μεγάλη κλοπή του Χρηματιστηρίου το 1999, όπου φαγώθηκαν πολλά δισεκατομμύρια από τα ασφαλιστικά ταμεία,, τα δομημένα ομόλογα και τέλος το μεγάλο κούρεμα των 14 δισ. ευρώ, λόγω της διαδικασίας του PSI. O κοινός λογαριασμός που υπήρχε στην Tράπεζα της Eλλάδος και στον οποίο εναπόθεταν υποχρεωτικά τις αποταμιεύσεις τους τα ταμεία, «κουρεύτηκε» σε ποσοστό αρχικά κατά 53% και στη συνέχεια, με τα όσα συνέβησαν, τα Ταμεία βρέθηκαν σχεδόν χωρίς αποθεματικά! Τα ασφαλιστικά ταμεία μέσα σε τρία χρόνια έχασαν 38 δισ. ευρώ!!

Για να μπούμε στην ουσία της υποθέσεως, το Κράτος σπατάλησε τα χρήματα των ταμείων από την πρώτη γενεά ασφαλισμένων και το Κράτος οφείλει να συνταξιοδοτεί (όπως και πράττει) τους όποιους συνταξιούχους. Κατά συνέπεια το παράπονο των σημερινών (και όντως άδολων) νέων εργαζόμενων, που προσδοκούν κι αυτοί σε μία σύνταξη όταν χρειαστεί, δεν πρέπει να απευθύνεται προς τους σημερινούς συνταξιούχους, οι οποίοι πλήρωσαν κανονικά τις εισφορές τους, αλλά προς το ίδιο το Κράτος με τις ανομίες των κυβερνώντων και των όποιων διεφθαρμένων πολιτικών.

Ως προς το λεγόμενο «διαγενεακό μίσος», ας μην κουράζονται άδικα οι πονηρές αλεπούδες της πολιτικής και της επιχειρηματικής ζωής του τόπου, διότι συνέβη το ακριβώς αντίθετο! Κι αυτό το απέδειξαν με την υφιστάμενη οικονομική κρίση  οι παππούδες και οι γιαγιάδες, οι οποίοι βοήθησαν εις το έπακρον να επιβιώσουν και τα εγγόνια και τα παιδιά τους, προσφέροντας την έστω μικρή συνταξούλα τους, κάνοντας πράξη όχι μόνο την ανθρωπιστική αλληλεγγύη, αλλά και τη χριστιανική αγάπη, που δίδαξε ο Χριστός!..

Με σεβασμό και τιμή

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Τρίτη,23 Φεβρουαρίου 2016