«Καλοί μου, άνθρωποι!..»

Κωδικός Πόρου: 00285-117414-270
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 03/05/11 14:38
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Το Σχόλιο της Ημέρας, 00285-117414-270




Περιγραφή:

«Καλοί μου, άνθρωποι!..»

Έφυγε από κοντά μας το χαμόγελο!... Το όμορφο γέλιο!.. Το χιούμορ, που είναι το οξυγόνο της ζωής!.. Ο Θανάσης Βέγγος, ο άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους 100 Μεγάλους Έλληνες όλων των εποχών, σήμερα πετά με το δικό του χαμόγελο στον ουρανό!..  

Ο Θανάσης Βέγγος με τον Φρακίσκο Μανέλη στην ταινία: «Ο Μήτρος κι ο Μητρούσης στην Αθήνα» (1960)

ΗΤΑΝ Καλοκαίρι του 1978!... Σπουδαστής της δημοσιογραφίας στη Δημοσιογραφική Σχολή «Ο Κοραής» του κ. Τίτου Αθανασιάδη (Διευθυντής της ιστορικής εφημερίδος «Απογευματινή»), ήθελα να πάρω, μαζί με τους φίλους μου, μία συνέντευξη από τον Θανάση Βέγγο.

Πήγαμε, λοιπόν, στο θέατρο που έπαιζε. Μαζί μου ο (αείμνηστος σήμερα) φίλος μου Νίκος Αλατζάς και ο Γιάννης Σκλαβούνος, αργότερα υψηλόβαθμο στέλεχος του αθλητικού τομέα της ΝΕΤ, που τότε πηγαίναμε στην ίδια σχολή.

Με το που μπαίνουμε στο καμαρίνι του Θανάση Βέγγου ο γράφων αισθάνθηκε ένα δέος!.. Ο άνθρωπος που έκανε τον γράφοντα να γελάει, αλλά και ταυτόχρονα να δακρύζει από "τα πάθια της ζωής", όταν είδε για πρώτη φορά την ταινία «Ο Μήτρος κι ο Μητρούσης στην Αθήνα», το 1960,  ήταν μπροστά μου!.. Κι όχι μόνο ήταν μπροστά μου, αλλά συνομιλούσαμε κιόλας, αφού θέλαμε να του πάρουμε συνέντευξη!.. Να μας πει και μας δύο λόγια, για να πετάξουμε με τα φτερά της νεανικότητάς μας προς τα όνειρά μας!..

Φαίνεται, όμως, ότι τα πράγματα ήσαν λίγο δύσκολα!... Πού να βρει χρόνο ο Θανάσης Βέγγος για μας!... Μέσα στο καμαρίνι τού θεάτρου, που ήμασταν κι εμείς, πήγαινε συνέχεια πέρα-δώθε, πέρα-δώθε, πέρα-δώθε …, τη μία καθόταν και σκούπιζε τα υποδήματά του…, την άλλη έξυνε τ’ αυτί του σαν κάτι να ήθελε ν’ ακούσει…, την άλλη σηκωνόταν και πήγαινε στην γωνία και κοίταζε την γκαρνταρόμπα του…, την άλλη ξανακαθόταν και γυάλιζε τα παπούτσια του…, κάποια στιγμή γύρισε και μας είπε:

--Παρακαλώ τι θέλετε;
--Κύριε Βέγγο, αν υπάρχει δυνατότητα μία συνέντευξη…
--Για πόση ώρα;
--Περίπου δέκα λεπτά!..

Ο Θανάσης Βέγγος πετάγεται σαν ελατήριο από τη θέση του και σαν να κεραυνοβολήθηκε από έναν αόρατο κεραυνό, μας λέει με φωνή που έφτανε μέχρι τον ουρανό:

--Καλοί μου άνθρωποι, δέκα λεπτά χρόνο δεν έχω ούτε για τη γυναίκα μου!.. Πού να τον βρω αυτό το χρόνο για σας;

Την ώρα που μας άφηνε να εννοηθεί ότι αυτό είναι αδύνατο και πρέπει να φύγουμε, η ματιά μου πέφτει στο μπαστουνάκι, που κρατούσε ο γράφων, και τότε άλλαξαν με μιας στο πρόσωπό του!.. Ο αμετάπειστος Θανάσης Βέγγος, το άγριο θηρίο του καμαρινιού, είχε πάρει την βαθιά ανθρώπινη διάστασή του!... Ήταν ο άνθρωπος Βέγγος!..

Με πλησίασε σαν να βλέπει κάτι παράξενο, με κοίταξε στα μάτια, με χάϊδεψε στο κεφάλι και μου είπε γεμάτος στοργή:

--Καλέ μου, άνθρωπε, τι μού έπαθες; Τι μού έχεις; Κάθισε δίπλα μου!... Λουκουμάκι, πορτοκαλάδα, τι θέλεις να πιεις; Ό,τι θέλεις προσφέρει το κατάστημα!..

Προσπάθησα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου από τη συγκίνηση, γιατί ήθελα να του υποβάλω τις ερωτήσεις, που είχα ετοιμάσει για τα προβλήματα του ελληνικού θεάτρου, πράγμα που έγινε αμέσως και η συνέντευξη διήρκεσε περίπου μία ώρα!.. (Κάποια στιγμή θα την απομαγνητοφωνήσω και θα την δημοσιοποιήσω, διότι πολλές παρόμοιες συνεντεύξεις δεν τις έχω βγάλει στο φως της δημοσιότητας).

Φύγαμε και όταν με αποχαιρέτισε δεν μ' άφηνε να φύγω!.. Με αγκάλιαζε και με φιλούσε σαν να ήταν πατέρας μου!...

Αυτός ήταν ο Θανάσης Βέγγος!.. Ο άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους 100 Μεγάλους Έλληνες όλων των εποχών!.. Αυτός που σήμερα πετά με το δικό του χαμόγελο στον ουρανό!..

Κι ήταν το πρώτο πράγμα που διάβασα μπαίνοντας στο γραφείο μου όπου ένα e-mail του «Πανελληνίου Άρματος Πολιτών», σε ένα λιτό, αλλά γεμάτο ουσία περιεχόμενο Δελτίου Τύπου,  έγραφε τούτα τα λόγια:

«Αγαπημένε των Ελλήνων, φίλε και αδελφέ, σ΄ ευχαριστούμε για όλα, μαζί με την πατρίδα.

Καλό σου ταξίδι…» 

Με αιώνια ευγνωμοσύνη

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Τρίτη, 3 Μαΐου 2011