Η πολιτική ανεξαρτησία της Ελλάδος!..

Κωδικός Πόρου: 00285-115683-8198
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 03/02/16 18:30
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Το Σχόλιο της Ημέρας, 00285-115683-8198




Περιγραφή:

Η πολιτική ανεξαρτησία της Ελλάδος!..

Οι νίκες του ελληνικού στρατού καθώς και η προσπάθεια του Καποδίστρια να μη δυσαρεστήσει καμιά από τις Μεγάλες Δυνάμεις, βοήθησαν στη διεύρυνση των συνόρων του ελληνικού κράτους. Καθώς αναμενόταν να φτάσουν στην Πελοπόννησο Γάλλοι στρατιώτες για ν' αποχωρήσουν τα αιγυπτιακά στρατεύματα, ο Κυβερνήτης έστειλε πολεμικά πλοία στον Αμβρακικό κόλπο, ώστε να συμπεριληφθεί και η περιοχή αυτή στα όρια του νέου κράτους.

ΛΕΝΕ πως η παράδοση της Ακρόπολης στους Τούρκους πολιορκητές της, το Μάιο του 1827, ολοκλήρωσε την τουρκική κυριαρχία στη Στερεά Ελλάδα. Δυσοίωνη ήταν η κατάσταση και στην Πελοπόννησο, όπου παρέλυσε κάθε αντίσταση στην Ηλεία, ερημώθηκε η Μεσσηνία και καταστράφηκε εντελώς η Τριπολιτσά.

Μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου όμως, τον Οκτώβριο του 1827, οι Έλληνες κατάλαβαν ότι η απελευθέρωσή τους δεν θα αργούσε. Παρόλο που οι στρατιωτικές ενέργειες απαγορεύονταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις, ο Αγώνας αναζωπυρώθηκε: ο Γάλλος συνταγματάρχης Κάρολος Φαβιέρος με τακτικό στρατό αποβιβάστηκε στη Χίο. Δυνάμωσε η επαναστατική δραστηριότητα στην Κρήτη, ενώ πόλεις και χωριά της Στερεάς Ελλάδας, όπως η Θήβα, η Λιβαδιά, η Άμφισσα, το Καρπενήσι ακόμη και το ίδιο το Μεσολόγγι, απελευθερώθηκαν από τον Δημήτριο Υψηλάντη, τον Κίτσο Τζαβέλα και άλλους οπλαρχηγούς.

Οι νίκες του ελληνικού στρατού καθώς και η προσπάθεια του Καποδίστρια να μη δυσαρεστήσει καμιά από τις Μεγάλες Δυνάμεις, βοήθησαν στη διεύρυνση των συνόρων του ελληνικού κράτους. Καθώς αναμενόταν να φτάσουν στην Πελοπόννησο Γάλλοι στρατιώτες για ν' αποχωρήσουν τα αιγυπτιακά στρατεύματα, ο Κυβερνήτης έστειλε πολεμικά πλοία στον Αμβρακικό κόλπο, ώστε να συμπεριληφθεί και η περιοχή αυτή στα όρια του νέου κράτους.

Η Υψηλή Πύλη, από την πλευρά της, κρατούσε αδιάλλακτη στάση απορρίπτοντας κάθε συζήτηση για αυτονομία ή ανεξαρτησία της Ελλάδας. Ωστόσο, η ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1828-1829 ανάγκασε τον Σουλτάνο να δεχτεί να αρχίσουν διαπραγματεύσεις. Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι, για να περιορίσουν τις επιδιώξεις της Ρωσίας και την αυξημένη επιρροή της στους επαναστατημένους Έλληνες, πρότειναν την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1830 υπογράφηκε στο Λονδίνο από τις τρεις συμμαχικές Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) η πολιτική ανεξαρτησία της Ελλάδας, με τα σύνορά της στη γραμμή Αχελώου - Σπερχείου ποταμού. Δυο χρόνια αργότερα, το 1832, τα σύνορα του ελληνικού κράτους διευρύνθηκαν στη γραμμή Αμβρακικού κόλπου – Παγασητικού κόλπου. Τα νέα σύνορα αναγνωρίστηκαν και από την Υψηλή Πύλη. Έπειτα από δέκα χρόνια συγκρούσεων η ύπαρξη ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αναγνωρισμένου από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, ήταν πλέον γεγονός.

Αυτό που είχε να αντιμετωπίσει κυρίως η πρώτη ελληνική κυβέρνηση ήταν η θεμελίωση της εθνικής ανεξαρτησίας και ο επακριβής καθορισμός των συνόρων της νέας χώρας, αφού το σχετικό διάταγμα ήταν ασαφές και η αυτονομία της Ελλάδος παρεχόταν με την πρόβλεψη της επικυριαρχίας του σουλτάνου. Παράλληλα, υπήρχαν και οι περιοχές που είχαν επαναστατήσει αλλά δεν είχαν υπαχθεί στην ελληνική διοίκηση, και οι προθέσεις, κυρίως της Αγγλίας, ήταν να περιορίσει την ελληνική επικράτεια στην Πελοπόννησο και στις Κυκλάδες. Για να ελέγξουν, μάλιστα, οι Μεγάλες Δυνάμεις τις εξελίξεις στην Ελλάδα, είχαν συγκροτήσει μόνιμη Συνδιάσκεψη στο Λονδίνο, που τις παρακολουθούσε.

Ο Καποδίστριας, διεκδικώντας ανεξαρτησία, έθετε τα θεμέλια μιας υπερήφανης εξωτερικής πολιτικής που προχωρούσε πέρα ακόμη και από τις ελπίδες των επαναστατημένων, που δεν προσδοκούσαν παρά τη δημιουργία κράτους με ξενική κηδεμονία. Με το πρωτόκολλο της 22ας Μαρτίου 1829 πέτυχε την επέκταση της συνοριακής γραμμής από την Άρτα μέχρι το Βόλο, και την απόδοση στην Ελλάδα, εκτός της Πελοποννήσου και των Κυκλάδων, της Εύβοιας και των Βορείων Σποράδων, έστω κι αν παρέμεναν φόρου υποτελείς στο σουλτάνο και προβλεπόταν χριστιανός ηγεμόνας και διοίκηση μοναρχικού τύπου. Στα πλαίσια αυτής της απόφασης ως ηγεμόνας της χώρας εξελέγη ο πρίγκιπας Λεοπόλδος του Σαξονικού Κοβούργου, στον οποίο τέθηκαν υπόψη τα οράματα του ελληνικού λαού: η ανάγκη να εκλεγεί με τη συγκατάθεση των Ελλήνων, να βαφτιστεί χριστιανός και να σεβαστεί το πολιτικό σύστημα. Οι πιέσεις που του ασκήθηκαν ήταν τόσο έντονες, ώστε αναγκάστηκε να παραιτηθεί.

Στο μεταξύ, ο Καποδίστριας ήρθε σε ρήξη με κοτζαμπάσηδες, οπλαρχηγούς και Φαναριώτες και εκείνους που διεκδικούσαν την εξουσία για τον εαυτό τους, κατέστειλε ανταρσίες σε Μάνη, Ύδρα και Πόρο και κατάφερε να περάσει ανέξοδα την κρίση που ξέσπασε όταν η αντιπολίτευση πυρπόλησε πολεμικά σκάφη για να τον τρομοκρατήσει. Στον αγώνα εναντίον του συμμετείχαν και οι πρέσβεις Αγγλίας και Γαλλίας, οι οποίοι τον διέβαλλαν ως πράκτορα της Ρωσίας. Η κατάληξη αυτών των διενέξεων ήταν η δολοφονία του στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, από τους Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη.

Αυτά τα ολίγα για να θυμόμαστε τι έγινε τον πρώτο καιρό με την ανασύσταση του νέου Ελληνικού Κράτους, που τόσο πολύ δεινοπάθησε στην οθωμανική κατοχή..

Με σεβασμό και τιμή

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016